Poedertrip dinsdag: Les Sybelles


Par Sterman sur 9 février 2010 · 11

Knallen in de Maurienne.. een Poederalert in de praktijk

Elke keer weer wanneer onze Meteo Morris het volgende poederalert aankondigt begint het bij ons te kriebelen. Bij het zien van de meest schitterende plaatjes is het al moeilijk genoeg om je te blijven concentreren op je werk, studie of gezelschap. Even dwalen de gedachten af naar het moment waarop jij zelf door de dikke dump hebt lopen jagen. Zo’n poederalert houdt je wakker en zorgt ervoor dat je gaat nadenken op welke manier je heel misschien toch nog richting de sneeuw kan. En heel soms heb je geluk, heeel veel geluk.

[img]http://farm3.static.flickr.com/2709/4325409194\_cc8007994c.jpg[/img]
Barries geeft hem van jetje.

Zo ook wij. Afgelopen week waren Barries, Geest en ik mee als instructeurs op een studentenreis richting St. Sorlin d’Arves, Frankrijk. Inderdaad de studentenbestemming nummero uno; schraal, gaar en lelijk. En dan nog maar te zwijgen over de apres ski; La Grotte du Yeti (the place to be, simpelweg omdat er niks anders is.) Wij zijn net zoals jullie Wepowder addicted en elke dag werpen we wel even een blik op de site om te kijken of er nog ‘nieuws’ is. Na een week les geven in Frankrijk begonnen we langzaam aan uit te kijken naar zaterdag. Want volgens onze Morris zou er een poederalert aankomen en laat dat nou net in onze regio zijn. We knepen hem enigszins wel want zaterdagochtend stond er eigenlijk nog een ochtendje lesgeven op het programma, maar door wat blessures van enkele instructeurs en door onze planning werd algauw duidelijk dat deze ochtend lesgeven geschrapt werd. Op onze planning stond in principe dat we zaterdagochtend vroeg richting Verbier zouden vertrekken maar algauw werd duidelijk dat dit hem niet zou worden. Vrijdagavond kwam het met bakken uit de lucht en ik kon het niet laten en begon spontaan naar sneeuw te happen. In DE après-skitent werd besloten dat we het niet te laat zouden maken zodat we de volgende ochtend de eerste lift konden nemen.

[img]http://farm5.static.flickr.com/4037/4324702655\_ffb2aa33c6.jpg[/img]

BAM BAMM! Ik schrik wakker van de oorverdovende knallen om me heen en weet even niet hoe ik het heb. Geest is al wakker en geeft aan dat de pistedienst bezig is met het naar beneden laten komen van lawines. Ik werp een blik naar buiten en zie tot mijn grote vreugde dat er minimaal 50 cm vers moet zijn gevallen en dat het nog steeds lekker aan het dumpen is. Dat is mooi, dat wordt sneeuwkonijnen jagen. We springen in ons outfitje, slingeren de pieper om en laden ons rugzakje vol met schepje, sonde en wat eten. Onze plannen blijven niet onopgemerkt en algauw komen er wat andere instructeurs vragen of ze met ons mee kunnen. We twijfelen. De afgelopen week was het goed koud en het zou kunnen dat de nieuwe sneeuwlaag zich daarom goed hecht maar toch sluit ik het niet uit dat het lawinegevaar vandaag wel eens 4 zou kunnen zijn. Buiten de pistes skiën is met een 4 sowieso niet verstandig maar wanneer de groep van 3 naar 6-7 personen gaat, waardoor de druk op het sneeuwdek flink verhoogt wordt, is iets teveel van het goede. Bovendien beschikken deze lui niet over pieper, sonde en schep en ik zou mezelf wel voor me kop slaan als ze door onze toedoen onder een lawine komen en je ze ook nog eens niet gevonden krijgt. En bovendien; hoe willen ze ons vinden als ze zelf geen pieper bij zich hebben..[i]Sorry guys, no friends on a powder day.[/i]

Om kwart voor 9 staan we te trappelen voor de lift en we verwachten wel wat locals maar we hebben geluk; wij zijn de eerste. Ik ben op zoek naar het bord waarop het lawinegevaar aangeduid staat maar gek genoeg zijn de liftboys er nog niet helemaal uit wat het vandaag gaat worden. Een lawinebericht inclusief niveau is nergens te vinden. Wat een pannenkoeken. Na een aantal minuten verschijnen achter ons een stel slalomnichten met een stel lucifertjes onder gebonden en om klokslag negen uur gaat de lift open. Na een aantal dagen Verbier waar de poederbaasjes je om de oren vliegen en waar de poederstress duidelijk voelbaar is, is het heerlijk om te zien dat wij hier zowaar de enige met brede bakken zijn. Het lijkt wel alsof elke student en toerist zich wel twee keer bedenkt en zichzelf nog een keer omdraait in zijn of haar bedje. We pakken de eerste twee stoeltjesliften omhoog en boven doen we een kleine piepertest. De batterijen geven minimaal 84% aan wat ons genoeg vertrouwen geeft voor een ochtendje strepen. Boven staat een sterke wind en de stoel waar we inzitten gaat flink tekeer. We zijn niet helemaal gerust van deze wind en begrijpen dat er op deze manier flinke sneeuwhopen (triebschnee) ontstaan maar desondanks besluiten we toch om de eerste run onder de lift door te pakken. Gelukkig worden we tegen gehouden door een liftboy die ons verteld dat het vandaag niveau 4 is en dat dit em niet gaat worden. We besluiten om de piste te pakken waar ook nog zo’n 30 cm vers ligt met een harde onderlaag waar we om warm te worden wat lopen te spelen met korte bochtjes. We komen bij de volgende stoeltjeslift waar meer zicht is en waar nagenoeg geen wind is. Barrie en Geest hebben een grijns op hun gezicht van hun linker tot hun rechteroor en na kort overleg duikt Geest onder de lift door. Boven is de helling niet steiler dan 30 graden en we houden een afstand van minimaal 30 meter aan. Soms moeten we wat bij prikken om de snelheid er wat in te houden en wat verderop neem ik het over van Geest en kies ik ervoor om via een graad naar beneden te skiën. Uit de lift horen we wat mensen joelen en gek doen en we beseffen al snel dat dit voor de studenten een uithangbord is om hetzelfde te doen. Bij de volgende lift omhoog zien we inderdaad een tiental studenten naar beneden duikelen en al snel gaat de een na de ander op zijn plaat. Er wordt niet gelet op de onderlinge afstand en sommige hebben niet eens in de gaten dat ze soms kleine verschuivingen lostrappen. Dit is vragen om problemen.. We lichten de kampstaf van de studentenreis in en maken ons uit de voeten. Het zicht is nog steeds niet denderend en we duiken het bos is. Hier is het werkelijk waar één grote speeltuin en worden we getrakteerd op leuke faceshots.

[img]http://farm5.static.flickr.com/4025/4324694087\_dc44a445c0.jpg[/img]

Ook hier is de hellinggraad niet steiler dan 35 graad met kleine uitschieters naar 40 graad. We skiën drie treeruns en komen niemand tegen. Het is één groot sprookjesbos en we zijn helemaal stoked. De eerst twee keer komen we onder bij het dal bij een riviertje uit en moet we een traverse maken van een klein kwartier maar zelfs dat is prachtig.

[img]http://farm5.static.flickr.com/4055/4324670703\_34f6d34635.jpg[/img]

Tegen het eind van de ochtend wordt het zicht beter en begint zelfs het zonnetje te schijnen. De wind is helemaal gaan liggen, we zoeken het wat hogerop en ook hier is amper iemand te vinden. We vragen onszelf af hoe dat in godsnaam mogelijk is maar zijn er tegelijkertijd maar wat dankbaar voor.

[img]http://farm3.static.flickr.com/2755/4324668907\_7674991f23.jpg[/img]

Boven in worden er nog wat runs gemaakt en schieten we wat plaatjes. We sprayen wat rond en scoren de ene faceshot na de andere. Heerlijk! Het is schitterend om vanuit grote open velden langzaam de bossen in te duiken en het heeft wel iets weg van de film Signatures.

[img]http://farm3.static.flickr.com/2755/4325428780\_5793652067.jpg[/img]

[img]http://farm5.static.flickr.com/4018/4325400382\_07d04fc36c.jpg[/img]

De dag wordt afgesloten met een klein sprongetje en dan werken we snel ons eten naar binnen en rijden we weer door naar de Farinet in Verbier waar we nog een klein apres-ski feestje meepakken. Het is een leuke afsluiter van een schit-te-rende dag en die avond vallen we als een blok in slaap.

[img]http://farm5.static.flickr.com/4002/4324677581\_08ee37f44e.jpg[/img]

We beseffen ons maar al te goed dat zelfs een ochtend (!) meer dan de moeite waard is om een echt poederalert mee te maken en dat zoiets een heel seizoen goed maakt. Zelfs nu nog zijn we helemaal stoked en worden we nog steeds gek bij het zien van de foto’s. Wat een dag, wat een sneeuw..

Stay stoked,

De poederbaasjes

Your browser may not support display of this image.

Commentaires


  • karel
    Tourist
    karel op 9 février 2010 · 08:53
    Heerlijk verhaal zeg, ook al doen de plaatjes het (nog) niet... Volaan stoke, wtf doe ik nog hier!!! argh werk!!

    Ook prachtig voorbeeld van hoe de 'onwetenden' offpiste belanden, en verstandige keuzes gemaakt, restecp!
  • op 9 février 2010 · 09:00
    "De batterijen geven minimaal 84% aan wat ons genoeg vertrouwen geeft voor een ochtendje strepen."

    ????

    "Tegen het eind van de ochtend wordt het zicht beter en begint zelfs het zonnetje te schijnen. De wind is helemaal gaan liggen, we zoeken het wat hogerop en ook hier is amper iemand te vinden. We vragen onszelf af hoe dat in godsnaam mogelijk is maar zijn er tegelijkertijd maar wat dankbaar voor."

    nivo 4, harde wind geweest (die net is gaan liggen misschien dan wel, maar heeft vast en zeker zn werk gedaan)
  • WvD2
    Tourist
    WvD2 op 9 février 2010 · 09:13
    Lekker verhaal mannen,

    Maar ligt het aan mij (cq mn browser Chrome) dat ik geen foto's zie?
  • op 9 février 2010 · 09:32
    Lawinegevaar 4 en hellinggraad niet steiler dan 35 graden met uitschieters naar 40 graden ???????
  • op 9 février 2010 · 10:38
    De motivatie om nu het werk weer voor te zetten is helemaal weg................. lekker gescoord jongens!!!
  • op 9 février 2010 · 10:53
    super gave fotos wel. maarre 1ste foto ..30 meter??

    voor de rest super jaloers natuurlijk, mooie shots en heerlijk gereden
  • Simon
    Tourist
    Simon op 9 février 2010 · 11:21
    mooi verhaal! heb hetzelfde voorgehad vorige week. Ik zat in Les Deux Alpes. heel de week zon/lichte bewolking en op vrijdag begint het lekker te dumpen 😃
    Resultaat: lekkere sporen kunnen trekken.
    Daar had je hetzelfde probleem als bij jullie. Studenten die ook 'onwetend' de poeder indoken en om de 5m vielen.

    The bigger the smile, the bigger the pow! 😀
    Talk less, ride more
  • op 9 février 2010 · 11:40
    Mooie pics. Een beetje jaloers ben ik wel.
  • brt
    Advanced
    brt op 9 février 2010 · 11:58
    Nice pics 😃 Veiligheidskader rammelt alleen wel hier en daar 😉 'Ook hier is de hellinggraad niet steiler dan 35 graad met kleine uitschieters naar 40 graad' bij Stufe 4?
  • Geest
    Tourist
    Geest op 9 février 2010 · 13:29
    Leuk verhaal Sterman, thanks! We hebben een geweldige dag gehad!

    Ook leuk alle bezorgde reacties te zien. Om het enthousiasme van Sterman kort samen te vatten: bovenaan het gebied waren inderdaad twijfelachtige situaties, maar voordat we het sneeuwdek wilden gaan inspecteren werden we al tegengehouden door de liftbediende, wel een ander verhaal dan hometown Verbier... Ik betwijfel trouwens nog steeds of het wel 4 was ter plaatse, maar goed ik luister in alle wijsheid toch altijd maar naar die Franse knaapjes.

    Als alternatief zijn we een bos in gedoken waar het goed sporen trekken was en later op de ochtend hebben we een paar prachtfoto's kunnen schieten. En die bovenste foto? Knap staaltje fotografie in klein stukje onverspoord (tussen compleet verspoord) terrein langs de sleeplift, haha!
    no limits, just passion!
  • Dennnnis
    Beginner
    Dennnnis op 9 février 2010 · 14:53
    Heerlijk verhaal zo van achter mijn PCtje
    Thanks!
    sneeuw, pffff

Répondre

Vous devez être connecté afin de poster une réponse sur ce sujet. Connectez-vous ou créez un compte.

Passer à wepowder Pro

  • Prévisions complètes sur 14 jours
  • Raideur de pente et exposition du terrain
  • Idées d'itinéraires freeride
wePowder Pro