Freeriden in Oezbekistan


Par SkiforWishes sur 14 mars 2013 · 3

Sneeuw in Oezbikstan
Sneeuw in Oezbikstan

Omdat de bergen van Turkmenistan in het grensgebied met Iran liggen zijn deze verboden terrein. We ondernemen nog wel een poging om in de Turkmeense woestijn op een zandduin naar beneden te skiën, maar al met al was het niet erg succesvol. Snel door naar de echte bergen van Oezbekistan!

Op reis door Oezbekistan

Dit gedeelte van de reis hebben we – ivm uitnodigingsbrief voor visa - laten inplannen door een reisorganisatie. Dit betekent dat we overal hotelovernachtingen geboekt hebben en we dus precies weten hoeveel dagen we kunnen proberen te skiën in Oezbekistan: drie dagen om de Chimgan Mountains van Oezbekistan te verkennen. We rijden via de Turkmeense grens richting onze eerste Oezbeekse stad Buxara. We slapen in een chill hotel in het oude centrum van de stad en de volgende ochtend worden we zeer onverwachts op sneeuw getrakteerd. Het schijnt heel bijzonder te zijn dat het in deze regio sneeuwt, de laatste keer was zes jaar geleden! We rijden van Buxara naar Samarqand en de volgende dag door naar de hoofdstad Tashkent. Deze twee dagen sneeuwt het bijna non-stop wat zorgt voor chaotische toestanden op de weg. We komen menig geschaarde en gekantelde vrachtwagens tegen en overal staan Lada’s die de kleine heuvels niet op komen. De doorgaande weg wordt ook niet schoon gemaakt, maar bestrooid met kiezels. Er is zeker 20cm verse sneeuw gevallen en we zijn stoked om de Oezbeekse bergen te gaan verkennen.

De eerste sneeuwvlokken in Buxara

De Mercedes had het ook redelijk zwaar

De volgende ochtend rijden we vanuit de hoofdstad naar Beldersay waar een klein skigebiedje met maar liefst twee liften is gevestigd. We hadden onze bedenkingen of we ooit aan zouden komen in Beldersay met de Mercedes, maar alleen de de laatste kilometer naar het hotel blijkt te steil en te glad te zijn. We parkeren onze bolide onderaan bij de lift en nemen een taxi naar ons hotel. Hier vragen we naar het hoe en wat van de skilift: een ritje kost 8000 Oezbeekse som p.p., ze doen niet aan dagkaarten ieder ritje moet contant betaald worden en zodra er tien of meer mensen zijn gaat de lift pas draaien, maar nooit voor tien uur ‘s morgens. Over de tien mensen moesten wij ons geen zorgen maken het is morgen zondag en dat is ook hier de drukste dag van de week.

Zon!

De volgende ochtend schijnt het zonnetje en is het een paar graden boven nul, een mooie dag! We melden ons om 10.05 bij het tussenstation van de lift, speciaal voor hotel gasten. We komen erachter dat je je ski’s niet aanhoudt, maar je deze vast moet houden op schoot.

De lift is tergend langzaam en zodra je boven bent, ren je snel je stoeltje uit uiteraard met je ski’s, stokken en rugzak in je handen. We zien twee dixi’s die dienst doen als toilet en voor de rest helemaal niets. Geen restaurants, iedereen neemt de lunch mee en picknicked boven op de berg. Aangezien we daar geen rekening mee hebben gehouden, besluiten we eerst de dalafdaling te doen om lunch uit onze auto te halen. Het is beneden redelijk druk en gelaten sluiten we achteraan. Tot onze verbazing schieten de Oezbeken zonder pardon voor en wordt de rij langzaam net ze breed als dat die lang is. Het is inmiddels 11.00 uur en wij willen poeder skiën. Ons geduld wordt op de proef gesteld en we bereiken de top uiteindelijk om 13.00 uur.. we hebben er twee uur over gedaan om boven te komen en nog steeds geen meter in de verse sneeuw geskied. Vanuit de lift hebben gezien dat ze ook hier tot ver buiten die ene piste skiën en we bekijken we onze opties. Tijdens de vlugge lunch boven op de berg, maken we een plan. In Oezbekistan zijn er geen lawineberichten, geen stafkaarten, extreem weinig mensen die engels spreken en dan nog minder die iets over de sneeuwcondities of het lawinegevaar weten. We zijn hier op ons zelf aangewezen!

Gevaarlijke condities

In eerste instantie wilde we over de graad lopen en dan op zo vlak mogelijk terrein naar beneden skiën (pijl). Zoals je kunt zien op de foto, was deze zijde echter ingesneeuwd en in combinatie met de ijzige onderlaag onder de verse sneeuw en het feit dat de sneeuw behoorlijk nat was door de hoge temperatuur (iig boven nul) hadden we daar toch geen goed gevoel over. Zoals al eerder gezegd zijn wij beginners, dus de vraag aan jullie is dan ook of dit een goede call was?

Het alternatieve plan is relatief dichtbij de piste op vlakkig terrein met veel dalletjes naar beneden skiën en terug te toeren naar de piste. We skiën één voor één stukken van ongeveer 500 meter, dit geeft ons mooi de kans om de beurt wat foto’s te maken. Omdat we in onbekend terrein skiën blijven we op zoek gaan naar vlakkere stukken.Tijdens een traverse naar een vlak gedeelte verschuift er wat sneeuw. Inderdaad die zware nieuwe sneeuw op de ijzige onderlaag. We zijn gewaarschuwd! We verkleinen de afstand van de afdalingen en zoeken veilige plekken om te stoppen. Desondanks komt er weer een tweede kleine lawine los nu tijdens het naar beneden skiën. Beide keren op de zuidhellingen, die dus maar vermijden. We gaan snel op zoek naar een plek om de vellen eronder te kunnen doen en veilig naar de piste te kunnen lopen. De sneeuw wordt te heet onder onze voeten. Al balend lopen we terug naar de piste. Twee dagen sneeuw is in één ochtend helemaal verdwenen, het is gewoon te warm. De volgende ochtend wisselen natte sneeuwbuien en regen elkaar af. Zodra het opklaart wagen we nog wel een poging om te skiën, maar we kleven vast aan de slush en komen amper vooruit. We druipen af en gaan op naar Kirgizië duimen voor betere condities.

Schijn bedriegt!! Het was behoorlijk zwaar skiën

Wij vinden het moeilijk om het gevaar in te schatten. Onze gear was helemaal in orde, daar lag het nu zeker niet aan. De verschuivingen waren te klein en te langzaam om een echt gevaar te vormen qua volume iig. Hoe kan je je nu nog anders voorbereiden op de backcountry als alle voor de hand liggende hulpmiddelen niet aanwezig zijn? Was het toch dom om zo de backcountry in te skiën? Hebben jullie wel eens zo’n situatie meegemaakt en hoe hebben jullie dat opgelost? Mocht je nog tips en tricks hebben dan horen wij het graag!!!

Commentaires


  • sanderanders
    Advanced
    sanderanders op 14 mars 2013 · 13:52
    Volgens mij, maar correct me if i am wrong, kunnen lawines voorkomen vanaf 25 graden, maar verreweg de meeste ontstaan bij 30 tot 45 graden. Dus als je onder die 30 graden blijft is je risico al een stuk gereduceerd, los van het scala aan andere factoren natuurlijk. Je hebt zelfs apps voor de telefoon waarmee je in het terrein de hoek kunt inschatten (bijv. Mammut Safety of BCA).
    poefpafpow
  • Mitchel.
    Expert
    Mitchel. op 14 mars 2013 · 14:11
    Wat je zegt, vanaf 25 graden kunnen lawines ontstaan.
    Ik heb zelf voor dit soort gevallen ook een handig apparaatje de CheckandRide van Ortovox.

    Super handig om de graden te ontdekken van de berg waarop je staat. icl. kompas etc.


    http://www.bergrettung-salzburg.at/News-Detail.256.0.html?&cHash=7...

    Is al wel een tijdje op de markt, maar ik zie niet veel mensen die t gebruiken. Ik vind het echt handig!
    Skiing is Freedom!
  • Kingfisher
    Beginner
    Kingfisher op 15 mars 2013 · 22:34
    Pieps heeft ook een electronische hellinghoek meter. Je bevestigd hem aan je skistok . Als je de hoek wilt weten leg je je skistok op de helling en activeer de meter. Je leest dan direct de hoek af.

Répondre

Vous devez être connecté afin de poster une réponse sur ce sujet. Connectez-vous ou créez un compte.

Passer à wepowder Pro

  • Prévisions complètes sur 14 jours
  • Raideur de pente et exposition du terrain
  • Idées d'itinéraires freeride
wePowder Pro