PA# 6 Een vergeten Zwitsers dalletje.


  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 23 janvier 2017 · 13:29
    Een PA dat besloot de noordalpen aan te doen in een tijd dat ik makkelijk weg kon! PA# 4 en 5 waren al afgekondigd, maar vielen voornamelijk in Oostenrijk, en als je al zo dicht bij de bergen woont, word je juist luier: meer dan vier uur rijden wil je dan eigenlijk niet. Als je tóch 1200 km moet gaan rijden, dan maakt het ook niet uit of je meer naar het westen of naar het oosten moet sturen, maar als de bergen niet al te ver van je achtertuin beginnen, is het een ander verhaal.
    Er bestaat altijd de kans dat de volgende dichterbij valt, toch? En dat gebeurde, gelukkig.

    Zo’n poederalert begint eigenlijk al als Morris in zijn posts iets rept over een mogelijkheid tot. Dan staar ik vanaf dat moment elke dag een paar minuten naar het forecast/dashboard en check straalstroom voorspellingen, luchtdrukkaartjes en niet te vergeten de webcams om een beetje een beeld te krijgen van de huidige sneeuwconditie waar de verwachtte poeder op gaan vallen. 

    Eerst heb ik nog een beetje hoop dat de storm genoeg wordt om in Gstaad of het Diemtigtal wat te spelen (er ligt een centimetertje of vijf a tien volgens de webcams, wie weet net genoeg om samen met de komende storm de weides daar berijdbaar te maken..) maar al gauw wordt duidelijk dat ik naar het oosten moet. Het zwaartepunt van de storm komt veel oostelijker te liggen, en dus moet ik daar gewoon mee meegaan. Emails worden inmiddels driftig rondgestuurd, mensen haken aan en weer af, het plan is eerst vrijdag tot en met zondag, dan, met het verschuiven van de storm, bijgesteld naar zondag en de dagen daarna.
    Thomas, wepowderaar uit Graubünden, wil er graag een tunneltje voor naar het noorden nemen. “Ik wil de maandag ook nog wel meepakken” schreef ik hem nog “want dan wordt het iets rustiger weer, maar ik weet niet of ik langer ga hoor, daar moet ik even over nadenken”

    Famous last words. Er bleek helemaal geen nadenken bij te zijn.

    Volgende stap in de voorbereiding, behalve het waxen en aandraaien van alle schroefjes en boutjes en het checken van het EHBO tasje en de rugzak, is de mogelijkheden voor waar te gaan. Het wordt duidelijk dikke poeder voor zondag, het wordt duidelijk ook slecht weer poederen, dus er is bos nodig, wat geen wildschutz is, en dan ook nog niet te steil want het wordt zeker een drie, misschien wel LB 4?? Waar vind ik dat in midden of oost Zwitserland? Wirzweli? Haldigrat? (Gaat die open?) Tschiertschen? Die hebben waarschijnlijk te weinig base… Elke dag worden de slf meetstationnetjes gecheckt. Tschiertschen valt af. Net een kam te ver, krijgt net te weinig mee van deze storm. Het geweld gebeurt duidelijk in de eerste twee, drie bergkammen van de midden en noordoostelijke Zwitserse alpen. En we krijgen er nog een flinke wind bij ook. 160 km/u op de Säntis.

    Wirzweli heeft nog geen base. Haldigrat krijgt een hele plons sneeuw, en als dan voor zaterdag dat gebied in de alpen een LB 4 van het slf krijgt toegekend kies ik voor Hoch Ybrig, net iets noordelijker en nog in de drie. Familiegebiedje met wat bos. Braunwald, de andere optie, ligt wel in het LB4 gebied en heeft bovendien volgens hun site een cruciale lift niet open. Elm is alleen maar wildschutz, de paar opties die niet onder wildschutz vallen hebben volgens de kaart geen bos, Alter Sankt Johann (Obertoggenburg) heeft ook ernstig veel wildschutz, net als Flumserberg…

    Op basis van kaart en google earth denk ik dat het Schneitwald wel eens interessant kan zijn. De naam klinkt al goed. De andere bosjes heten Chaswald (Gruyere dus?) en Lochwald (Emmentaler?) en zijn klein, plus erg moeilijk te bereiken, zeker voor snowboarders. Dus het Schneitwald moet het worden. Op het laatste moment sluit Jesper uit Zurich ook nog aan. Op naar Hoch Ybrig!


    (Thomas rijdt wat er nog aan helling is terwijl Jesper toekijkt..)

    Oké, dat was dus bout.
    Het Schneitwald is veel te dicht bebost om doorheen te kunnen, bovendien moet je door een stuk wildschutz heen (met een paar vlakke en dan wat steilere stukken) voor je er komt. De andere optie is vanuit de lift meteen achter de kam erin duiken, maar doe je dat dichtbij de kam, is het misschien te steil voor de omstandigheden, doe je het iets verderop -zoals wij probeerden- kom je in vlak snowboarders’ nachtmerrie terrein terecht. Omhoog, vlak, omlaag, geul, omhoog, vlak…

    Het zicht bleek veel beter dan verwacht, de wolken bleven redelijk hoog en eigenlijk hadden we niet eens het bos ingehoeven, maar meteen naar de lift aan de andere kant van het gebiedje moeten rijden en de westflanken pakken vanuit de twee stoeltjes liften daar, wat bosloos, maar veel beter terrein biedt wat onder de dertig graden blijft, maar niet te vlak is, en lager ligt dan de kritische grens van 1800 m die in het LB staat. Helaas was dat dus al aardig verspoord op het moment dat wij het bos uit kwamen en eens verderop in het gebied gingen kijken. De les voor mij van die dag: als je een plan hebt op basis van de omstandigheden, en je ziet dat de omstandigheden anders zijn: omgooien dat plan!


    (het interessantere slackcountry deel van Hoch Ybrich, met verder in de achtergrond de Forstberg)

    Dat en hoogtelijnen op de kaart beter leren interpreteren.

    De poeder was van uitermate goede kwaliteit en het bleef goed koud, maar de vaart wilde er niet inkomen. Het was een gezellige, maar wat tamme dag (Sorry, @Jesper!) die we met een biertje in het Posthotel van Oberiberg afsloten. Jesper ging terug naar Zurich voor zijn tentamens, Thomas en ik bogen ons over de kaarten.

    Oké, als alles in Hoch Ybrig op deze zondag al verspoord is, dan is het dat in de andere resorts zeker ook. Het blijft sneeuwen en het blijft bewolkt, en boven de 1800 meter blijft het een drie plus dat verdomde altschnee probleem… we moeten een tour vinden die niet te hoog gaat en genoeg mellow terrein biedt. Hmmm…. er is een dalletje in de buurt. Heeft geen liften maar wel een paar tours, die staan ook in het Helvetic Backcountry boek, en je kan voor heel mellow kiezen als de omstandigheden daarom vragen maar als het goed is is er ook nog wel een spannende lijn te vinden. Dat dal gaat m worden!


    (altijd een heel goed teken, als deze jongens bezig zijn)

    De volgende ochtend vroeg, na het sneeuwvrij maken van Thomas zijn subi - er is toch weer een dikke tien centimeter bijgevallen (mijn achterwiel aangedreven blitzwagen die bij het minste of geringste kettingen nodig heeft staat ergens bij een treinstation in de buurt) rijden we via een eindeloos besneeuwd slingerweggetje naar het dal verderop. En dan, langs de sneeuwploegen nog een lang besneeuwd slingerweggetje het volgende dal in. Een slingerweggetje dat nauwer en nauwer wordt, en meer en meer besneeuwt raakt.
    Bij het laatste dorp vraagt Thomas aan de chauffeur van de sneeuwschuiver of hij het einde van het meertje gaat halen via de weg. “Ja, klar, do würd Ihr no cho, keis Problehm!” En dus ploegt Thomas zijn subi door tien centimeter vers op de weg slingerend naar een heel stil bos. Alleen konijnesporen staan er op de weg. We grappen tegen elkaar dat de tour al begonnen is, dat de Subi nu gewoon het stijgspoor al zet.


    (Alleen meneer konijn was ons voor..)


    (Zullen we hier dan maar los? ja joh, hier gaan we los!)

    Bij ingesneeuwde sporen in een bocht van de weg zetten we de wagen neer en maken ons klaar. Nog één andere auto komt er later bij, met drie Zwitserse tourskieers erin, verder is het stil en verlaten.

    Het spoor naar boven voert door sprookjesbossen waar de sneeuw enthousiast aan takken blijft plakken, langs kwijlwaardige veldjes, verlaten zomerstallen.
    Het is zo mooi, dat Thomas zich afvraagt of we al mogen high fiven voor er ook maar een poederbocht gezet is, en ik het de hele dag niet over Japan hoef te hebben, wat ik anders veel te vaak doe.


    (Normaliter betaal je een duizendje of wat voor zo'n trektocht op Hokkaido..)


    (ECHT WEL een meter. En tot aan de weg -die op 913 meter ligt- bodemoze pow. Misschien drie steentjes geraakt op de hele afdaling.)





    Boven de boomgrens trekt het erg snel dicht, en na een tijdje in de grijze soep te hebben geskind, bouwen we om. Verdergaan heeft geen zin.

    De sneeuw is superb. Vrijwel bodemloos, droog, luchtig, cold blower pow. De afdaling ietwat tam, maar voor de omstandigheden perfect. Gillend en joelend komen we beneden, en die high fives worden hoog ingezet. De heerlijke grappa die Thomas heeft meegenomen is een waardige beloning.


    (Iphone foto van te veraf genomen maar ik wil toch even erop wijzen dat resten van de wolk van mijn vorige bocht nog in de lucht hangen..)


    (En ik dacht nog wel dat ik niet van grappa hield! Weer wat geleerd..)

    Om de dag af te maken, zetten we het noboard pad dat ik heb gekregen (Dank je wel @Anouk!) op Thomas zijn zelfgemaakte, superstijve (volgende keer misschien een laagje hout en glasvezel minder?) snowsurfer (http://wepowder.nl/forum/topic/237959) en hiken het eerste poederveldje naast de weg weer naar boven om het bindingsloze rijden te proberen. En zo wordt er nog meer poeder gehapt.



    (Kijk die grijns dan!)


    (Hmm, lekker luchtige consistentie, die pow..)

    Er is in het dal één dorpje, aan het water. De meeste huisjes hebben de luiken dicht, er zijn er maar een paar bewoond. Er is één hotelletje. dat is helaas ook dicht. Dus terug langs de slingerweg, voorbij de dam, naar het volgende dorp. Daar zijn twee hotelletjes. Een daarvan is naar het zich laat aanzien al een paar jaar dicht, het andere, gastehaus Bären, is open.
    Gastehaus Bären dateert van 1898, wordt nog steeds door de oorspronkelijke familie gerund, is voor het laatst gerenoveerd in de zestiger jaren, heeft nog overal enkelglas en met hout afgetimmerde muren, en fungeert als dorpskroeg. In die dorpskroeg wordt gewoon nog gerookt. Er staat een massief houten sigaretten automaat op de gang. Aan de tafel in het midden van de Stübe zitten zes mannen, die verstommen als wij binnenkomen.
    “Ach, dass sie Tourischte!”

    De bank waarop we plaatsnemen voor het eten -schnitzel natuurlijk- is eigenlijk een tegelkachel. Lekker warm. Jass regels (Klaverjassen op zijn Zwitsers) prijken aan de muur. Net als een oude prent van de drie mannen die ooit eens de eed aflegden met elkaar op een weide ergens in de bergen van Schwyz (die weide ligt pal tegenover Sisikon, spreek uit Sisikghe, aan de Urnersee) wat uiteindelijk tot het ontstaan van Zwitserland leidde. De blazoenen van de verschillende kantons eromheen geschikt. Twee minder dan er nu zijn. Alles in de Stube is berookt. En scheef. De tafels, het plafond, de ramen, de metalen versieringen in de nog orginele houten wanden. Alleen het Christusbeeldje niet. Dat hangt recht.

    De volgende ochtend moeten we de auto weer sneeuwvrij maken. Er is nog twintig centimeter bijgevallen. (Van auto’s sneeuwvrij maken word ik blij) Het heeft ook flink gewaaid bovenin, het LB waarschuwt voor een noordoostenwind die in de loop van de dag het lawinegevaar laat toenemen.
    Maar met deze kou, en deze lage sneeuwgrens, is dat helemaal geen probleem. Er gaat een kleine tour naar het knobbeltje (een “Bügel”) dat boven het dorpje aan het meer uittorent, net geen 1500 meter hoog, en de sneeuw ligt dik tot aan de waterkant. We hoeven helemaal niet hoog.


    (Aan de waterkant op 906 m)

    Dit keer zijn we moederziel alleen. Er staat een oud stijgspoor van zondag, maar dat is weer half weggesneeuwd. We volgen het zo goed als we kunnen. Als ik om me heen kijk, terwijl de sneeuw nog zachtjes naar beneden dwarrelt, er geen ander geluid is dan het voorzichtige tjilpen van een paar vogels, het klakken van onze bindingen en ons eigen gehijg, dan waan ik me in Japan. Als ik me omdraai en terugkijk, waan ik me in Noorwegen. Of op de Lofoten, met het donkerblauw grijze water omringd door wit beneden ons.

    Vanaf halverwege het bergje moeten we zelf sporen, het oorspronkelijke stijgspoor zijn we kwijt. Via de hard aangeblazen graat stiefelen we naar boven. De afdaling is vlak, maar diep genoeg. Alleen vlak boven de dorpsweg, op de zuidhelling, wordt het sneeuwoppervlak wat vochtiger door de directe instraling van de zon, die zich af en toe laat zien. Er is hier iets minder gevalllen dan aan het eind van het dal, hebben we het idee. De lucht zelf is nog koud genoeg: foto’s maken resulteert na een paar minuten al in gevoelloze vingers. Wat een prachtige echte winterdagen!






    (Verdorie, onze picnictafel is niet geveegd)


    (Doel in zicht: het knobbeltje boven het dorp)









    Helaas moest Thomas woensdag weer werken, maar hij wordt afgelost door Ivar en Ardt, die op de vroege ochtend aankomen. Met hen doe ik nogmaals de tour aan het eind van het dal, ditmaal bij perfecte zonnige omstandigheden. Ivar is dapper genoeg om met zijn snowsplit surfer, een houten snowsurfer, maar dan in splituitvoering, zonder belag en zonder kanten, naar boven te vellen.
    Hij moet vaak een ander stijgspoor maken om steile ijzige stukjes te ontwijken, en rond 1600 m laat zijn knie hem weten dat de rare stand waarin hij moet lopen (Ducky walk) de knie niet gelukkig maakt. Dus daar bouwen we om. En de sneeuw is nog steeds japans. Drie dagen na de dump. Om de oude morene over te komen moeten we van ons board afstappen. Ik zak tot mijn middel weg. Gortdroog, die poeder. Fantastisch!


    (Op die berg daar lopen ook een paar tourtjes... hmmm...)



    Omdat de poeder als “Te fakking goed om te touren” wordt bestempeld, wordt als doel voor de volgende dag Braunwald gekozen. Met een beetje geluk hebben ze die lift helemaal niet opengegooid afgelopen zondag, en we nemen gewoon de vellen mee, zodat je vanaf de lift met een korte hike veel meer poederbochten voor onze met zweet bevochten hoogtemeters kunnen krijgen.

    Helaas was die lift wel opengegaan. En is er in Braunwald of minder gevallen of de sneeuw harder ingeklinkt. Het blijkt moeilijk nog onverspoord te vinden. Zuidhellingen zijn we al wat te laat voor -dankzij mijn geniale actie om mijn skikaartje te verliezen tien minuten nadat ik het gekocht had en een paar seconden voordat het treintje naar boven, dat maar twee keer per uur gaat, zodat ik een half uur op mijn tanden moest bijten voor we dan echt los konden.

    Een idee om verder een zijdalletje in te vellen om daar op de noordwand onder 1800 m wat korte runs te maken wordt afgeblazen omdat de tegenovergelegen zuidwand van het erg smalle dalletje zijn sneeuw doorlopend van de hogere steile delen van de wand aan het lozen is. Om de zoveel tijd horen we het gedonder van sneeuw dat van een ravijn de diepte instort, veel stoflawines maar we weten niet zeker of er niet een grote bij gaat zijn die dan toch ondergrond mee gaat nemen en tot beneden in het dal zal komen waar wij dan aan het vellen zouden zijn. No go.

    Gelukkig spotten we nog een stuk juist boven een offpiste variant waar Ivar, ik en een zwitserse vriend die voor de dag meeging een kort stijgspoor voor zetten om toch nog een paar gillende sprays te kunnen trekken die dag. Dan is het tijd voor meer schnitzel. En een warm bad.


    (Dit keer met kanten en belag...)









    Wat een supertrip was dit!
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • willemien_w
    Beginner
    willemien_w op 23 janvier 2017 · 13:45
    En wat een super tripreport!
    Daar kan Hokkaido niet tegenop (maar hier is het eten beter 😉. )
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 23 janvier 2017 · 13:50
    Ja, zo doe je dat 😃
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 23 janvier 2017 · 13:53
    Wat een verhaal! Heerlijk 😀

    Nu zou ik dat plekje zeker moeten kunnen gaan vinden, als ik de kaart erbij pak. Dank voor het delen.
  • Havana
    Beginner
    Havana op 23 janvier 2017 · 13:55
    Heerlijk verslag!
  • markindealpen
    Beginner
    markindealpen op 23 janvier 2017 · 13:57
    Klinkt als een lekker tripje zeg!
  • evan
    Advanced
    evan op 23 janvier 2017 · 14:31
    Goed verhaal, lekker lang! En idyllische plaatjes natuurlijk.
  • AvdL
    Beginner
    AvdL op 23 janvier 2017 · 15:10
    Lékker zeg! Als je hier niet stoked van wordt...
    It's all about the turns duuuuuude!
  • Poedertijn
    Beginner
    Poedertijn op 23 janvier 2017 · 15:28
    Kijk... dát zijn de reports. Lekker hor!!!

    * En nu weer aan het werk verd#mm# *
    My drug is white powder. Deep, white powder.
  • SportGillie
    Advanced
    SportGillie op 23 janvier 2017 · 16:40
    Wauw... wat een heerlijk verslag... en die plaatjes zijn schitterend!
    Live to ride, ride to live
  • ardt
    Advanced
    ardt op 23 janvier 2017 · 16:48
    Het was onvergetelijk. Mooie foto's!
  • Ors
    Advanced
    Ors op 23 janvier 2017 · 16:57
    Lekkerrrrr!!!
    Screw the cool guy standard procedure... I'm gonna CLAIM! --Shane
  • Jesper
    Advanced
    Jesper op 23 janvier 2017 · 17:17
    Mooi tripreport! Aan de foto's te zien heb ik de verkeerde dag gekozen, volgende keer beter 😃. Maar goed, het was een lekker biertje.
  • pulverdude
    Advanced
    pulverdude op 23 janvier 2017 · 17:26
    Lekker! Zo'n tripreport hoort thuis in de 9x9 deel 2 😉
    Let the riding do the talking and you've said enough
  • ieism
    Tourist
    ieism op 23 janvier 2017 · 17:47
    Supertrip! De laatste dag in ******* was er ook één die we nog eens over moeten doen. In de gondel stonden meer ijsvissers dan tourskiers. Op de berg meer gemsen dan mensen. Daar gaan we zeker nog een keer kijken...
    splitfest.nl
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 23 janvier 2017 · 18:10
    Dank allen voor de complimenten, dank!

    @willemien_w oh, daar kan Hokkaido zeker wel tegenop! Daar heb je minimaal elke week zo'n dag (en dat is weinig, volgens de locals) hier moeten we weer beginnen met dansen, lijkt het.. Ben erg benieuwd hoe het jullie daar vergaat!

    @Aryen en? gevonden?

    @Jesper Volgende keer hopelijk een betere resortkeuze! (Braunwald had leuk terrein bij die lift die dus tóch open was..) Dan smaakt het biertje daarna nog beter.

    @ieism daar houd ik je aan!
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • lean3000
    Beginner
    lean3000 op 23 janvier 2017 · 18:25
    classic report! hier in flims was het ook aan, maar dan moest je er wel snel bij zijn
  • Kendo
    Beginner
    Kendo op 23 janvier 2017 · 18:34
    Heerlijk report @Dutchess !!!
    Als ik het goed zie is je bugel 1489m. hoog 😉
    “Ein Brett macht Spaß. Zwei Bretter machen doppelt so viel Spaß”
  • GerritA
    Advanced
    GerritA op 23 janvier 2017 · 19:46
    Wat een heerlijke trip en lekker om te lezen.... En @ieism je had zeker de onderzijde van je split Snowsurfer keurig netjes rond geschuurd.. 😃
    And snow it is.....
  • basvennik
    Advanced
    basvennik op 23 janvier 2017 · 19:51
    Zeer aanstekelijk trip report!

    Mooi avontuur!
    Misschien ook maar eens een splitboard setje op de kop tikken 😃
  • koeienlap
    Advanced
    koeienlap op 23 janvier 2017 · 20:05
    Heerlijke verhaal Marije, volgende keer hoop ik erbij te zijn!😃
    WE´ve got the POWDER
  • ieism
    Tourist
    ieism op 23 janvier 2017 · 20:13
    Wat een heerlijke trip en lekker om te lezen.... En @ieism je had zeker de onderzijde van je split Snowsurfer keurig netjes rond geschuurd.. 😃 GerritA op 23 jan 2017 19:46

    Ook. Maar vooral de combinatie geen heelrisers, skins 5cm te smal, en volledig reverse sidecut shape was een beetje onhandig. 😃
    splitfest.nl
  • Vinnie
    Advanced
    Vinnie op 23 janvier 2017 · 20:14
    Heerlijk! lekker geschreven @Dutchess goede Pow en mooi avontuur zo! het lange wachten in CH wordt beloond!
    Sharing Secrets, Sharing freedom!
  • Ee1co
    Advanced
    Ee1co op 23 janvier 2017 · 20:16
    Fantastisch!
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 23 janvier 2017 · 21:35
    @Kendo dat zie je goed! Ik hoop dat het nog een keer zo koud word en de poeder tot zo laag komt. Dan kan je opeens zoveel meer doen. Het blijft volgens meteoschweiz ook net aan twee graden kouder in dat dalletje de komende dagen. Van die kleine details (Met dank aan Morris de leermeester!)

    @Koeienlap: Ja, dat moet toch een keer gebeuren. Ik moet nog steeds jouw megalight proberen!
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • RP
    Advanced
    RP op 23 janvier 2017 · 21:48
    Topverslag van een toptrip!
    Explore the Outdoor!
  • Anouk
    Beginner
    Anouk op 23 janvier 2017 · 22:20
    @Dutchess Heerlijk stokeverhogend relaas!! Ik vond mezelf al een bofkont de afgelopen week hier in Salzburgerland, maar het Japow-gehalte in jouw verslag doet naar veel méér verlangen.
    Kijk ernaar uit in maart in jouw spoor (of ernaast) te mogen volgen.
  • FreeArno
    Advanced
    FreeArno op 24 janvier 2017 · 06:36
    Oeh lekker verslag zeg! Leuke trip!
    Dromen zijn er om te realiseren
  • Haagje
    Beginner
    Haagje op 24 janvier 2017 · 09:23
    Gaaf verhaal!
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 24 janvier 2017 · 23:21
    Zaaaalig !!! én Zaaaaalig verslag !! Top!
    sbs roelz

Répondre

Vous devez être connecté afin de poster une réponse sur ce sujet. Connectez-vous ou créez un compte.

Passer à wepowder Pro

  • Prévisions complètes sur 14 jours
  • Raideur de pente et exposition du terrain
  • Idées d'itinéraires freeride
wePowder Pro