Japan, de woorden. (Veeeeul woorden..)


  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 28 février 2013 · 06:03
    Japan! Veel mede wepowderites dromen over Japan, mede door de fantastische verhalen en dito beeden die erover langskomen. Maar het is ver weg, het is duur, en door al die geweldige videobeelden zou je bijna vergeten dat het ook in Japan wel eens niet sneeuwt, erger nog, het kan er midden in de winter ook zomaar gaan regenen. Ruwweg ligt Japan namelijk op dezelfde breedtegraad als noord Afrika. Zodra de siberische stroming even hapert, schieten de temperaturen omhoog.. In de maand dat ik er was heeft het drie dagen achtereen geregend, en dat deed het niet alleen in Honshu, het centrale en grootste eiland van Japan, maar zelfs ook in Hokkaido, het noordeiland waar Niseko zich bevindt. Normaliter is het in Hokkaido veel kouder dan Honshu, maar ditmaal kwam een zuidwestelijke stroming zover noordelijk dat ook Hokkaido een dag het haasje was.
    Voordat de laag ijs die toen ontstond weer zover was ondergesneeuwd dat hij niet meer voelbaar was, waren er acht dagen voorbij. En die ijslaag zorgt nu nog, drie weken na deze regen, voor heikele situaties in het relatief steilere terrein van Hakuba.

    Wie dus besluit naar Japan te gaan, moet zich realiseren dat je weer aan de gevaren van de vooraf geboekte reis vast zit: misschien val je met je neus diep, diep in de poeder, maar misschien ook kom je net in de vreselijkste week van de winter terecht.. zeker in het wat zuidelijker gelegen Honshu loop je die kans. Ik zou dus willen aanraden om, als je naar Japan gaat, te kiezen voor *minimaal* drie weken, en dan het liefst vanaf midden januari tot en met begin februari. De bovengenoemde siberische stroming is namelijk ook weer zo constant, dat je ervan uit kunt gaan dat je zelfs in het slechtse scenario in ieder geval tijdens een van die drie weken een paar intens dikke poederdagen kunt verwachten.

    Het waren de filmpjes en verhalen van Yannickdb en belg Koen ( http://wepowder.nl/forum/topic/51379 ) vorig jaar op wepowder gepost die me ervoor deden kiezen twee weken naar Myoko te gaan voordat ik, zoals van te voren afgesproken, met mijn vriendin naar Hakuba zou verkassen. Door die vooraf geboekte vakantie in Hakuba kon ik niet heel flexibel zijn en het budget dat ik had wilde ik liever aan gidsen dan een huurauto uitgeven. Twee weken in poedergat Myoko dus, op hoop van zegen.

    Toen ik iemand vertelde dat ik twee weken in Myoko was geweest, riep hij uit: “twee weken! is dat niet wat lang om in Myoko te zijn?”

    Hakuba heeft namelijk het ‘gnarly’ terrein, de alpine hoogtes, de imposante bergen (en ze zijn werkelijk heel imposant!) de talloze mogelijkheden voor grote lange afdalingen. Daarbij vergeleken is Myoko een hopeloos klein gebiedje, waar je alleen mellow treeruns kunt doen en pas als het weer het toelaat naar een van de kleinere toppen die de oude vulkaan omringen kunt skinnen om een ietwat langere afdaling te doen.
    Er zijn wat pillows en lawinehekken in Myoko te vinden waar je vanaf kunt springen, maar dan is het met de ‘gnarliness’ van Myoko ook wel gedaan.

    Toch vond ik het er heerlijk. Waarom? Omdat ik niet naar gnar op zoek ben, maar naar poeder. En laat ik in Myoko nou meteen bij aankomst pardoes met mijn neus in de poeder vallen.. En hoe! Een volle week lang! Jongens, wat sneeuwt het in Myoko! Waar in Hakuba nauwlijks een halve meter langs de weg lag opgetast, lag er in Myoko drie meter naast de weg. Hele bussen werden erdoor onzichtbaar gemaakt. Ik ben 68 kilo zwaar, rijd op een salomon sickstick 160, en er was een dag bij dat dat board dus simpelweg te kort was! Ik moest de afdalingen straightlinen om erdoor te komen! Ik kreeg faceshots bij het traverseren, ik had nog nooit zoiets meegemaakt! Ik heb vijf dagen achtereen precies dezelfde lijnen gereden, en elke ochtend waren ze weer netjes opgevuld en kon ik de inmiddels bekende afdalingen helemaal overnieuw doen. Ik denk dat ik in mijn twee weken Myoko meer faceshots heb gehad dan in mijn gehele freeride carriere tot nu toe. Mellow terrein, dat wel, maar sneeuw, sneeuw, sneeuw mijnheer! Oh la la!

    Als je op de top van Madarao staat, het skigebied aan de overkant van het dal iets ten oosten van Myoko, dan snap je waarom: Voor je rijst Mount Myoko op, iets naar rechts de smalle kuststrook, en dan de zee. Mount Myoko is de eerste berg waar elke depressie die vanaf de japanse zee komt tegenop botst. Hakuba ligt een hele bergketen verder het binneland in. Dat scheelt letterlijk meters. Zo extreem als Yannick en de zijnen het hebben meegemaakt was het niet, maar met zeven dagen veertig centimeter of meer vers per dag in anderhalve week ben ik ruim tevreden!

    Wat waren dan mijn frustraties? Geen poederbuddies. De eerste week in Myoko was ik praktisch alleen.
    De eerste drie dagen haakte ik aan bij een paar australische boarders die in hetzelfde onderkomen zaten als ik, maar die hadden nog nooit van piepers gehoord, of dat lawines heus ook in bossen voorkomen (nu weten ze van beide wat meer af) Daarna haakte ik aan bij twee australische skieers die wel piepers en gear hadden, maar slechte poederbuddies bleken. (Aan het einde van de laatste run -wij weten nog een goeie!- een megatraverse het dal uit, met 50 cm vers onder een wand langs met secties van 40 graden erin, en zij al verdwenen want de snowboarder moest lopen en dat vonden ze te langzaam gaan. En bedankt nog, he!)
    Daarna boardde ik twee dagen alleen. Het heeft zijn voordelen, want je hoeft op niemand te wachten, en als je het gebiedje al kent, kan je op tempo heel wat poederbochten maken, maar het is niet ongevaarlijk. Als ik in een treewell val -met die hoeveelheden sneeuw overal aanwezig- of gewoon lullig wat verzwik/breek, komt niemand me helpen en in de lodge missen ze me pas bij het ontbijt. Alle mogelijkheden om te hiken kon ik alleen maar verlekkerd naar kijken.

    Daarbij ontbreekt het in Japan aan goede lawine informatie. Er zijn twee sites die bulletins publiceren, maar niet regelmatig, en slechts gebaseerd op de condities in Hakuba, een bergketen verder. De situatie kan elders totaal anders zijn. Je moet dus zelf zien uit te vogelen wat voor stufe je denkt dat het is. Dat maakt onzeker.
    De poeder in Myoko is zeker geen dry blower pow, het is door de nabijheid van de zee vaak vrij zware poeder, die ook nog eens de meeste tijd valt zonder noemenswaardig veel wind, en ik heb het idee dat het daardoor stabieler is dan ik in europees alpine condities zou verwachten, maar het duurde even voordat ik daarop durfde te vertrouwen.

    Gelukkig werkt het wepowderconcept ook in Japan: Nicky, Oskar, Juulski en Caroline waren ook in Japan en hadden Myoko en Hakuba ook op hun menu staan. Mijn neef Tom kwam een paar dagen later aan en bleek een onervaren, maar een goede poederbuddy. Met hen skiede ik dikke poeder in Seki Onsen en iets minder dikee poeder en whiteout in Myoko voordat we naar Hakuba gingen verkassen.

    Zo kwam het dat Nicky, ik en Tom in Hakuba waren juist voor de grote storm zou toeslaan.Het was al twee dagen intens zonnig geweest. We namen niet de eerste lift, want alles is toch getracked, het ziet er ook overal ingeklonken uit, overal zien we oude sporen, alles bereikbaar vanaf de piste was in Hakuba -net als Myoko overigens, je mag het daar gerust vielbefahren noemen- helemaal aan gort gekrast. We besluiten dat dit een stufe twee moet zijn, er is vast niet veel poeder meer over, maar laten we, met kaart en laatste lawinebulletin erbij (van drie dagen geleden die drie aangaf voor boven de boomgrens en sindsdien is het helder geweest, temperaturen van -2 overdag en -8/-10 snachts en wind was er nauwelijks) de north face hiken er moet toch ergens wat te vinden zijn?

    Elke keer verbaast het me weer, hoe een hike van een half uur te lang blijkt voor de meeste mensen en hoeveel je dan nog vindt! En op zo’n dag, met de juiste condities, ontvouwt zich het wonder van Hakuba: met een hike van zolang als je het maken wilt, twintig minuten, of een uur, of twee, vanaf de toplift van Happo zijn de mogelijkheden schier eindeloos, de afdalingen lang en zo gnarly of mellow als je ze maar hebben wilt. Hakuba is de koning van de grote lijnen, heel anders dan wat ik tot nog toe van Japan heb gezien, waar je voornamelijk niet al te steile bossen rijdt. En door de temperaturen van de voorgaande dagen was de sneeuw droog, poederig en licht gebleven. En zo hadden we plots een onverwachte superdag!

    Daarna kwam een twee dagen lange dump. Een halve meter per nacht. Als ik niet in Hakuba had afgesproken, was ik in Myoko gebleven. (Daar kwam twee en een halve meter uit de lucht zetten, zo werd me verteld..) In Hakuba kende ik het terrein nog niet, moest zoeken, is bovendien een groot deel van het terrein alpine en dus ondoenbaar in white out condities. Bovendien was het weekend ondertussen aangebroken en de poederstress navenant hoog. De rij voor de gondel van Happo op zaterdag liep tot over het parkeerplaatsje! (Een slordige honderd meter) Een tocht naar Cortina werd gefrustreerd door een overvolle bus, waardoor we de tweede moesten nemen en vervolgens in verspoord terrein een whiteout moesten trotseren en de topliften gesloten bleven, waardoor de mogelijkheden wel heel erg beperkt waren. Cortina is niet voor de whiteout en winderige condities, maar juist voor de dag erna. Ga zowiezo niet naar Cortina als de twee topliften gesloten blijven... Dit was een typisch voorbeeld van de verkeerde resortkeuze voor die dag... (Tsugaike, een gebiedje ten noorden van Happo dat ook tot Hakuba behoort, was ook een optie geweest, het heeft veel mellower, rollend terrein en veel meer open bossen dan Happo, al wordt daar het skieen in het terrein tussen de bomen er ook meer aan banden gelegd. De japanse skipatrol is erg alert. Hetzelfde geldt voor Goryu/Hakuba 47: meer bebost terrein, maar ook meer restricties. In Goryu kan je kennelijk -ik heb het zelf niet gedaan dus dit is ervaring uit de tweede hand- na het tekenen van een verantwoordelijkheidsverklaring en het aandoen van een bib, wel in bepaalde bossen off piste rijden)

    Er zijn wel dikke poederbochten gereden in Cortina, en daar zie je een paar van in het filmpje, maar alles wat enigszins bereikbaar was, was om twaalf uur al aan gort gereden dus moesten we noodgedwongen ons beperken tot een heel uitgebreide lunch in hotel Cortina (een superlunch, dat wel, wat een heerlijkheid, dat japanse eten op de berg!) omdat de eerste bussen terug naar Hakuba pas om 15:30 gingen rijden.

    Net zo gaat het overigens met Seki Onsen en Madarao: Ook deze resorts hebben, net als Cortina, een goede poederpolicy, dat wil zeggen dat ze skieen/boarden in de bossen toestaan, een deel van de berg niet bullyen en in Madarao wel, in Seki Onsen juist niet controleren. Beide resorts zijn interessant als het wat opklaart na de dump, omdat dan de topliften die de meeste poeder ontsluiten opengaan. Maar voor beide resorts moet je over een auto beschikken om de eerste lift te kunnen halen, anders ben je aangewezen op de bus, die je zowiezo te laat voor first chair aflevert. En er is, net als in Cortina, juist door die poederpolicy een aardige dosis poederstress, zeker in de weekeinden. Ben je te laat, dan rijd je verspoorde meuk.

    First chair is in vele resorts in Honshu overigens om 8 uur of half 9 al! (om 9 uur ben je dus al te laat, behalve doordeweeks in de weken nadat de australiers geen vakantie meer hebben en voordat de japanse sportweken en voorjaarsvakanties beginnen) Vandaar dat een huurauto, ondanks de kosten, zeker een overweging waard is als je meerdere resorts in Honshu wilt aandoen.

    Een dag ging ik met Juulski, Caroline, Nicky, Bodo en Ras -die net in japan aangekomen waren en de jet lag er nog flink in hadden zitten- mee met gids en eigenaar van Evergreen outdoor in Hakuba, Dave Enright, die ook Jeremy Jones (oa) heeft begeleid toen deze voor de opnames van ‘Further’ naar Japan kwam. Het woei flink (30 km/uur) het zicht was soms goed, soms totale whiteout en er was zojuist, in de afgelopen twee dagen, 50 centimeter naar beneden gekomen, met soms heel veel wind op de alpine hellingen die boven Happo uittorenen. Op meerdere plekken waren spontaan plakken uit de hellingen gekomen, het moest dus wel een vier zijn bedacht ik me, en even, op de hike naar boven op de ridge, leunend tegen de bijtende wind in, vroeg ik me af of Dave hier niet een beetje te voortvarend was. Ik zou zelf niet eens over een afdaling vanaf die ridge nadenken bij een vier. Ik zou meteen nee zeggen. Maar Dave is een heel ervaren gids, en Juulski en Caroline waren vol lof over hem. Bovendien, wie de avonturen van Jeremy Jones begeleidt, moet wel over een flinke dosis ervaring beschikken. En hij kent de bergen van hakuba beter dan zijn broekzak. Er bleken ook voor de north en south face van Happo lijnen te vinden die binnen de grenzen bleven die dag, je moet ze alleen weten te vinden. Precies hier naar beneden en niet vijf meter verder, door traverseren naar de volgende bowl net over die top links inplaats van de (makkelijker bereikbare) bowl aan de rechterhand. Aan het einde van het volgende ruggetje naar beneden en dan door naar nog een rug en die dan halverwege af en dan.. kortom, een route die iemand die minder bekend is met de berg ook op de kaart niet uitknobbelt, maar Dave leidt je feilloos (graaft ook nog even een sneeuwprofiel halverwege, om uiteindelijk te besluiten die helling niet te doen, en twee sneeuwkuilen later ‘just for the fun of it, I’d always like to know what people are exactly talking about when they write the avy report’ zo vertelt hij me) de flanken van Happo af en zorgt ervoor dat er gewhoopt, gegild, en ook nog even gesprongen wordt.

    Evergreen heeft inmiddels ook een heliservice geopend, die nu nog proefdraait, maar zo snel mogelijk in bedrijf zal gaan. 500 Australische dollars voor drie drops. Wie meer wil weten, check hun website of schrijf ze even een mailtje!

    In de dagen erna bleef het erg hard te waaien, die de poeder tot een dikke koek op westhellingen, en een erg breekbare bult drijfsneeuw op de oosthellingen maakte. (Ik trapte zelf ook nog een kleine plak los, terwijl ik Tom nog geen halve minuut daarvoor had gezegd: “Ik wil dat je niet tever links komt op deze helling, zie je die bult drijfsneeuw daar?” En vervolgens rijd ik in maar een enkel moment van onoplettendheid teveel naar links. Zo snel gaat dat dus! Opa, spank me, I deserved it! Gelukkig kwam alleen de toplaag los (tien centimeter of zo) en is er niets gebeurd. Maar ik had wel even trillende benen!)

    De windroos van de lawinebulletins in Japan geven overigens negen van de tien keer het gebied van NNO tot ZZW aan als gevarenzone, omdat de wind vrijwel altijd uit het westen of noordwesten komt. Relatief gunstig voor de noordhellingen, in vergelijking met de alpenlanden.

    Vervolgens kwam die vermaledijde regen, en was het poederfestijn echt helemaal over. Binnen een halve dag was zowel piste als daarbuiten bedekt door een dikke ijskorst. Voor ons betekende dat ouderwets wintersport, pistes carven, apies kijken, chocolademelk drinken en in de onsen dobberen. Helaas werden de condities niet meer beter voor we weg moesten.. ik moest het doen met de herinnering aan ‘slechts’ twee weken poeder!

    Volgend jaar ga ik op zeker weer, en zal ik zeker weer proberen zolang mogelijk te gaan. En dan haak ik graag aan bij overige wepowderites als poederbuddy!


    Wat betref de informatie:
    In Myoko verbleef ik in het Windsor hotel ( http://www.myoko-windsor.com/english/ ) voor een schappelijke prijs, die de dame van het plaatselijke toeristenbureau voor me had geregeld. Ga in Japan zowiezo naar het touristenbureau. Zoals het japanners betaamt, doen ze veel voor je. Zoveel zelfs, dat je het er af en toe benauwd van krijgt. Ik wilde bijvoorbeeld graag naar het Dosojin festival in Nozawa, ook wel bekend als het Fire Festival, ( http://www.guardian.co.uk/travel/gallery/2012/dec/28/japan-winter-fire... ) maar een kamer voor die nacht of een lift terug naar Myoko was niet meer te krijgen. UIteindelijk heeft het bureau voor tourisme op het laatste moment me zelf een lift heen en terug aangeboden en een kamer geregeld via een bevriende hotelier. Het was een linnekast met een bed erin, maar dat voldeed.

    Nozawa heb ik overigens niet per board verkend. Ik heb er alleen maar in volle verwondering rondgelopen. Er zijn steegjes in Nozawa die me deden afvragen of ik in een set van een Kurosawa film was beland. Traditioneel japans zoals je je voorstelt. Nicky en Oskar hebben in Nozawa gereden, dus die weten er meer vanaf. Steiler terrein dan Myoko met bijna net zoveel sneeuwval, dus Nozawa staat voor volgend jaar zeker op mijn lijstje!

    Autohuur:
    Zoals gezegd heb ik het zelf niet gedaan, maar bij navraag in het tourismebureau werd me deze link doorgegeven:

    http://www2.tocoo.jp/?file=rentcar_inbound/main

    Ook een mogelijkheid, en zo op de site te zien ook goedkoper met een uitgebreider wagenpark (lees: een middenklasse auto met 4WD, goedkoper is dan een dikke suv)
    http://rent.toyota.co.jp/en/index.html

    Weer en lawinesites;
    Here are the links we use mostly for weather:

    http://weathernews.jp/pinpoint/cgi/search_result.fcgi?service=11&l...

    http://www.yr.no/place/Japan/Other/Hakuba-mura/

    http://www.snowjapan.com/e/daily/hakuba-now.php

    http://114.160.67.224/act/information.html

    http://nadare.jp/alert/index2.html

    http://www.weather-forecast.com/maps/Japan

    You'll need to use these all together to get a good idea of snow and avalanche conditions.

    All the best and we hope to see you again soon at Evergreen.

    Behalve Evergreen ( http://www.evergreen-hakuba.com/ ) kan je ook Damian als gids boeken in Hakuba.
    ( http://www.mountainlife.jp/ ) Op zijn blog houdt hij een bescheiden weer en sneeuwval log bij en het informatie magazine mountainlife is hier ook online te vinden.

    Gidsen in Myoko: Dancing Snow http://www.dancingsnow.com/
    Bij hen kan je ook stafkaarten voor het gebied van Myoko bestellen

    Wie gear moet kopen/laten repareren of stafkaarten wil hebben kan in Hakuba naar Rapie ( http://rapie.jp/ alleen in t japans, dus je moet de site door google translate halen) Rapie zit een paar minuten lopen van de maxvalu, waar de avondbus stopt. Of, in het geval van de splitboarders; De boardingco, die prior, jones, never summer, spark en karakoram verkoopt en verhuurt, reparaties doet en allerlei onderdelen op voorraad heeft. http://theboardingco.com/index-english.php Geloof me, hun shop zit stukken beter in elkaar dan hun website.. De shop is dicht bij het treinstation van Hakuba, als je met je rug naar het station staat de straat rechts inlopen en je ziet de shop al. (splitboard huur is bij de boardingco 7800 yen per dag voor een complete set up, huur van een prior board bij Evergreen als je met een tour van ze meegaat is 5000 yen)

    En om een idee te geven van het terrein:

    Akakura Kanko, het deel van Myoko war je het vaakst zal willen wezen..


    Suginohara. Te vlak voor echt veel fun, maar wel een toplift vanwaar je een leuke hike kunt maken.
    DISCLAIMER ik heb de hike dus zelf niet gemaakt, maar met de eigenaar van dancing snow de opties besproken en dit was een van de routes die hij aangaf.



    Happo, noord en zuidface. Aan het einde van de run van de north face kom je uit op een weggetje dat gesloten blijft in de winter, je volgt dit tot je bij een wel schoongeveegde weg komt, (of je neemt een duik in de natuurlijke onsen die daar halverwege ter rechtrezijde van de weg ligt) daar bel je een taxi, die je vraagt je op te halen bij "obinata no yu" De rit terug naar de gondel in Happo duurt 15 minuten en kostte om en nabij 2600 yen


    Zo ziet Happo er dus uit:


    En hier een wat beter beeld van 'de ridge van Happo' met de instap van een paar runs, slechts enkele van de vele mogelijkheden, mits het weer het toelaat.. Foto is genomen van een poster die het tourismebureau heeft hangen..


    Voor wie 'Further heeft gezien: is dat nou de 'cat's face' die Jones rijdt, daar in de achtergrond? Hij lijkt er iig een beetje op..

    De beelden die ik van de trip heb gemaakt. Al eerder gepost, maar ik plug het gewoon nog een keer..



    En hier een indruk van wat voor lijnen Hakuba ook kan bieden (ik denk overigens dat je dan in maart moet gaan..)
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • sanno
    Tourist
    sanno op 28 février 2013 · 08:01
    krijg er wel weer zin in of toch maar catskien in siberie.

    enig idee waar de helidrops plaatsvinden?
    Toerisski
  • Pazz457
    Expert
    Pazz457 op 28 février 2013 · 17:58
    Thanks voor deze, zeer uitgebreide, informatie! Daar heb je wat aan 😃
    Go to heaven, ski like hell!
  • yannickdb
    Advanced
    yannickdb op 28 février 2013 · 18:51
    Leuk te horen dat we voor inspiratie konden zorgen en dat je een supertrip had!
    Ps. Net terug van Kosovo & Albanië, meer inspiratie op komst, geloof me... 😉
    Thanx for the support! Mountain Hardwear / Black Diamond / Julbo www.itsaplayground.com
  • boendertjuh
    Advanced
    boendertjuh op 28 février 2013 · 19:03
    Leuk verhaal, bedankt voor de tips
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 1 mars 2013 · 02:00
    Graag gedaan!

    @Yannick: Ben erg benieuwd hoe Kosovo is! (Heb ook Croatie al heel lang op mijn lijstje staan, en Georgie, maar het is er tot nog toe niet van gekomen. En die tochten vanuit yurts in Kyrgizie. Die zien er ook erg goed uit..)

    @Sanno: geen idee meer waar die heli gaat droppen, hij vertelde het me wel maar ik ben het vergeten. de heli zou iig vanaf tsugaike vertrekken maar ze bestrijken een vrij ruim gebied geloof ik. Schrijf ze anders even een mail.
    Maarre.. als je zometeen in Moskou zit, dan moet er in de Ural toch wat te doen zijn? Siberie is weer meteen zo siberisch. -20 overdag...das dan toch wel erg gnarly.
    Als je naar Kamchatka komt, moet je wel een gil geven hoor, daar wil ik ook graag heen!

    Er is btw een catskiservice in Hokkaido, ik zag de flyers liggen in Hakuba. Zou op het internet te vinden moeten zijn..
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • sjakies
    Beginner
    sjakies op 1 mars 2013 · 11:45
    Leuk te horen dat we voor inspiratie konden zorgen en dat je een supertrip had!
    Ps. Net terug van Kosovo & Albanië, meer inspiratie op komst, geloof me... 😉 yannickdb op 28 feb. 2013 18:51


    Komt hier nog een tripreport van? Ik wil volgend jaar ook die kant uit!,
  • yannickdb
    Advanced
    yannickdb op 1 mars 2013 · 20:27
    [mention="/profile/259"]@Dutchess[/mention] & [mention="/profile/3041"]@sjakies[/mention]: Tripreport net online, enjoy!
    http://wepowder.nl/forum/topic/73905
    Thanx for the support! Mountain Hardwear / Black Diamond / Julbo www.itsaplayground.com
  • Hamski
    Advanced
    Hamski op 1 mars 2013 · 21:11
    Super report en gelukkig niet in het Japans😉
  • meteomorris
    Tourist
    meteomorris op 1 mars 2013 · 21:31
    Arigota! Kampai!!
    May the powder be with you.
  • Dio
    Advanced
    Dio op 1 mars 2013 · 22:59
    Topverslag, kan zo in de LP van Japan. Zit nu als een adhd-er te wiebelen op mijn stoel.

    idd Arigato! Kip-pu wa do-ko de ka-e-mas ka?
    Life is what happens the moment you put your phone away.
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 2 mars 2013 · 09:48
    Shenme? Wo bu hui shoa ribenyu! (Oftewel: Watte? Ik spreek geen japans!)

    (op het station van Tokyo begon ik pardoes chinees te praten tegen een conducteur.... oooeeeiii! helemaal FOUT, in Japan!)

    Zojuist gepost: een ander gevaar van Japan om aan te denken:
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 2 mars 2013 · 21:34
    waaaaaa wat een woorden (én beelden) ; kwil terug terug terug 😃 😃
    sbs roelz
  • sanno
    Tourist
    sanno op 3 mars 2013 · 16:28
    Ok, iedereen is nu wel bevangen van het Japan sneeuw virus, met de varianten Hakuba en Hokkaido, maar er is meer nog zo veel meer. Dat is ook vrij makkelijk als 80% van het land bergachtig is (het hoogste punt in Tokyo is niet Tokyo tower (net iets hogere kopie van de Eiffel toren) maar een berg met meer dan 1800m hoogte!

    Voor avontuur en misschien nog meer/betere sneeuw denk eens aan Zao Onsen, Appi Kogen en vooral de derde H Hakkoda. Misschien iets moeilijker om er te komen, maar het is het meer dan waard.
    Toerisski
  • Dio
    Advanced
    Dio op 3 mars 2013 · 19:05
    Bizar filmpje ook weer. Is dit de meest extreme vorm van aufbauende Umwandlung ever of komt dat door een warmwaterbronnetje?
    Life is what happens the moment you put your phone away.
  • sanno
    Tourist
    sanno op 3 mars 2013 · 19:56
    daarom altijd een touw mee
    Toerisski
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 4 mars 2013 · 02:45
    Sssssssssst! SSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSSHHHHHHHT! NIET de naam Hakkoda noemen! SSSssssst nou!


    (ja, is warmwaterbronnetje)
    (Damn Sanno, is mijn concentratie weer he-le-maal pleite!)
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • Fonzie
    Advanced
    Fonzie op 6 mars 2013 · 16:42
    Ik wilde nog even zeggen dat je een mooie trip hebt gemaakt... ! 😃
    Never a last run..
  • martijnmvf
    Advanced
    martijnmvf op 21 septembre 2013 · 16:57
    Vraagje: wij zijn niet vies van een hike maar hebben geen vellen e.d. om echt te touren. Zijn er dan gebieden die geen zin hebben om naar toe te gaan ivm lift.

Répondre

Vous devez être connecté afin de poster une réponse sur ce sujet. Connectez-vous ou créez un compte.

Passer à wepowder Pro

  • Prévisions complètes sur 14 jours
  • Raideur de pente et exposition du terrain
  • Idées d'itinéraires freeride
wePowder Pro