Lawine ongeval Steven...


Door Roelaano op 14 november 2012 · 94

Allereerst wil ik iedereen alvast hartelijk bedanken voor alle steunbetuigingen die ik ontvangen heb.Deze hebben mij en de familie veel goed gedaan de afgelopen dagen.

Om speculaties en indianenverhalen te voorkomen heb ik samen met de familie besloten om zo snel mogelijk een verslag te maken met onze belevingen van de bewuste dag. De manier waarop het geschreven is lijkt misschien zakelijk, maar ik vind het erg lastig om het op een andere manier te verwoorden. Het doel van dit verslag is dan ook om duidelijkheid te verschaffen in de gemaakte keuzes en de ondernomen acties. Het verlies van Steven is verschrikkelijk, maar laten we er met z’n alle voor zorgen dat de kans dat zoiets in de toekomst gebeurd zo klein mogelijk word. Mochten er dan ook vragen zijn over de situatie dan staan we hier zeker voor open, en ik hoop dat het Snow Safety Center er ook aan mee wil werken om de situatie verder te analyseren. Niet voor een schuldvraag, maar puur en alleen als leermoment voor iedereen!

[b]Het Ongeval[/b]

Bij aankomst op de parkeerplaats van Diavolezza bleek er al een stuk minder sneeuw te zijn gevallen dan we verwacht hadden. De dal afdaling was zeer lastig begaanbaar, maar hogerop waren de tekenen voor goede sneeuw nog steeds aanwezig. Samen met Guy en Steven stapte ik dan ook vol goede moed in de eerste gondel naar boven. Onderweg naar boven zagen we dat het sneeuwdek onder de 2500m veel last had gehad van regen/dooi, en boven in het gebied had de pistedienst een lawine opgewekt met explosieven. In de lift hadden we het nog kort over het bericht van SLF, er had veel wind gestaan uit zuidelijke richting en dus was er triebsnee ontstaan. Reden genoeg om de eerste run onder de stoeltjeslift het sneeuwdek eens goed te testen. Het sneeuwdek voelde compact aan, maar er was met geen mogelijkheid beweging in te krijgen. Bovenaan de stoeltjeslift ben in nog naar de kroon van een afgeschoten plakje geskied en heb ik hier een meter boven nog een aantal keer staan springen als test, maar ook hier was het sneeuwdek niet in beweging te krijgen.

Met deze kennis in ons achterhoofd, het SLF bericht, onze eigen lawinekennis en de kennis van het gebied werd besloten om voor het eerst een van de makkelijkere varianten richting het dal te skien. Een voor een traverseerde we richting de wand en na een laatste keer skicutten gleden we een voor een, met een grote smile, naar beneden. Tot de lunch herhaalde we dit rondje een aantal keer, met elke keer een mooi onverspoord couloir voor ons alleen. De Gopro’s draaide overuren en steeds stonden we weer trots terug te kijken naar onze lijnen. Inmiddels waren er ook een aantal andere freeriders in het gebied, welke ook de meest toegankelijke couloirs zonder problemen afdaalde. Bijna alle lijnen hadden we gehad, dus het was tijd om eens wat te eten bij het liftstation. Steven ”zat er lekker in” zei hij, en de sneeuw was ook nog van redelijke kwaliteit bovenin. Nadat ik Steven nog “ik hou ook van jou” hoorde zeggen aan de telefoon, was het weer tijd om de ski’s aan te klikken en verder te gaan met het versporen van het hele gebied.

Net als de voorgaande keren skieden we eerst onder de lift door richting de stoeltjeslift en vervolgens traverseerde we weer richting de wand met de couloirs. Er was nog een variant op een couloir dat we al eerder die dag geskied hadden, dus die zouden we nu van wat sporen gaan voorzien. Guy zou als eerste gaan zodat hij first tracks had. Nadat Guy was ingedropt richting couloir volgde Steven hem op gepaste afstand, zelf ging ik als laatste. Nadat ik een onoverzichtelijk stukje had geskied zag ik Guy stil staan bovenaan het couloir, hij was niet zeker van de route en was dus even gestopt, Steven was al langs hem geskied om de weg te wijzen en ik kon hem dan ook niet meer zien. Net toen ik bij Guy aan was gekomen hoorde hij een luidde knal en de sneeuwwand naast ons begon langzaam te glijden. Uit automatisme schreeuwde ik nog hard ”Lawine”, waarna ik samen met Guy meteen het couloir achter ons indook om af te dalen. Ik hoopte nog dat ik Steven ergens zag staan, maar mijn grootste nachtmerrie werd werkelijkheid. Het enige wat er tevoorschijn kwam uit de sneeuwwolk waren twee ski’s verspreid over de lawinekegel.

Een paar seconden waren mijn emoties me te baas, maar vervolgens nam mijn instinct het gelukkig over. De rest van de tijd leek het dan ook alsof ik een lawineoefening aan het doen was, maar dan in een droom. Guy liet ik direct zijn pieper uitzetten en de bergredding bellen, terwijl ikzelf mijn pieper op ontvangen zette en vanaf de eerste ski door de lawinekegel begon te zigzaggen totdat ik een signaal had. Vervolgens heb ik ook heel gefocust de” feinsuche” uitgevoerd waarna ik op een minimum van 1,5 meter uit kwam. Het sonderen ging erg lastig omdat ik geen bodem kon voelen (doordat ik inmiddels op het meer stond) en ik ben dan ook bijna meteen begonnen met graven. Guy had de reddingsdienst inmiddels ingelicht en kwam ook scheppen. Vanaf het moment dat de lawine los kwam tot het moment dat we begonnen met graven heeft ongeveer 4 minuten geduurd denk ik.

Tijdens het graven kwam er steeds meer water door de sneeuw heen waardoor het scheppen erg zwaar was. Na lang aarzelen kwam er gelukkig nog een toerskier helpen bij de laatste fase van het scheppen. Ik stond tot aan over mijn knieën in het water toen we Steven uiteindelijk volledig uitgegraven hadden op ongeveer 2 meter diep, en met de hulp van nog een paar Italiaanse freeriders konden we hem op het droge trekken. Ik schat in dat de totale reddingsactie tussen de 10 en 12 minuten had geduurd tot dan toe. Er was geen hartslag en ademhaling meer waarneembaar waarna we meteen zijn begonnen met het reanimeren. Een van de later toegesnelde Italianen bleek een arts te zijn waardoor we de reanimatie goed konden laten verlopen. Het leek wel een paar uur te duren voordat de helicopter van de Rega aan kwam vliegen, maar in werkelijkheid waren dit ongeveer 20 minuten. Doordat we op een meer zaten konden ze niet direct landen. Een paar minuten later werd er een arts vanuit de helicopter bij ons afgezet en terwijl hij de hartmonitor aansloot moesten wij de reanimatie doorzetten. Na verschillende metingen en onderzoeken door de arts werd de grootste nachtmerrie werkelijkheid, mijn beste vriend was dood.

Pas toen ontwaakte ik weer uit de “droom” waarin ik de redding volledig uitgevoerd had. De emoties kwamen en door de omstanders werd ik uit het water getrokken waar ik nog steeds in stond. De arts vond de situatie op het meer zo gevaarlijk dat we vrijwel direct door de heli werden opgepikt. Samen met Guy werd ik naar het dalstation gevlogen terwijl de arts bij Steven op de berg bleef. Eenmaal beneden stond de politie ons al op te wachten en moesten we mee naar het politiebureau. Na nog 3 uur verhoord te zijn mochten we eindelijk naar een hotel, en kregen we onze spullen terug die nog op de berg achter waren gebleven.

Dezelfde avond heb ik nog contact gehad met Else. Ik was in eerste instantie nog bang dat iemand ons misschien wat kwalijk zou nemen, maar Else en de rest van de familie hebben me enorm gesteund en ik heb dan ook diep respect voor de manier waarop zij met dit tragische ongeval omgaan! Zelf weet ik dat we alles eraan gedaan hebben om de redding zo succesvol mogelijk te laten verlopen, en dit heeft de arts later nog bevestigd in het ziekenhuis. Het bleek toevallig een Nederlander te zijn die al 18 jaar in Zwitserland werkt en ook bij de bergredding zit. Ook ben ik samen met Guy nog naar boven gegaan om foto's van de situatie te maken dit om de familie een goed beeld te kunnen geven van de situatie en ook om zelf misschien meer te kunnen begrijpen van het ongeval.

Ondanks alle woorden zal het zeker nog een hoop tijd kosten om dit verschrikkelijke verlies een plek te geven. Naast een fantastische vriend en poedermaat ben ik ook een deel van mezelf verloren in dit ongeval, maar ik weet zeker dat ik er met de steun van Else en de kinderen, de rest van de familie en ook Steven, er weer bovenop kan komen. Ik zal altijd blijven freeriden, dat zou Steven willen. En ik hoop dat de rest van Wepowder dit ook blijft doen!

Rust zacht Steven.

Het begin van de Lawine

De vindplaats

De geplande route

Overzicht van de situatie


Reacties


  • Nadine
    Tourist
    Nadine op 14 november 2012 · 23:57
    Lieve schat wat hebben jij en Guy gevochten voor Steven zijn leven. Weet zeker dat Steven op je schouder zit bij elke bocht die je voor hem draait. Ik ben ontzettend trots op jou!
  • powderskifun2
    Tourist
    powderskifun2 op 15 november 2012 · 00:06
    Des te verder ik je bericht las des te groter is mijn buiging en respect Roel. Ontzettend knap dat je de emoties hebt kunnen omschakelen. Ik leef ontzettend met je mee, veel sterkte toegewenst.
  • Infernus
    Beginner
    Infernus op 15 november 2012 · 00:07
    Wat een heftig, onwerkelijk verhaal. Bijzonder dapper dat je het zo snel al kan verwoorden. Heel veel sterkte de komende tijd Roel!
  • freek
    Beginner
    freek op 15 november 2012 · 00:15
    Ik kan moeilijk verwoorden hoeveel respect ik voor jullie heb! Heel veel sterkte
  • ErnstHendrikSprenger
    Expert
    ErnstHendrikSprenger op 15 november 2012 · 00:24
    Ik heb veel bewondering voor jullie! Veel sterkte!
    FUCK YEAH I AM FREE
  • Dio
    Advanced
    Dio op 15 november 2012 · 00:25
    Roel ik ken jou. Ik wist meteen dat je er alles-alles-alles aan hebt gedaan om zo snel mogelijk bij Steven te komen. Ons leven is niet maakbaar al maken we onszelf dat maar al te vaak wijs. Heel onze sneeuw-knowhow is gebaseerd op berekend risico, restrisico, risicoreductie etc. We weten allemaal dat er restrisico is. Maar als restrisico opeens zo dichtbij komt. De schok is groot en diep en zal heel lang voelbaar zijn. Ik ben trots op jou. Had ik dat al eens gezegd?
    Life is what happens the moment you put your phone away.
  • joepchinees
    Advanced
    joepchinees op 15 november 2012 · 00:32
    Heel veel sterkte met het verwerken van deze gruwelijke ervaring Roel. Heb erg veel respect voor de redenen en de manier waarop je je verhaal vertelt. Je optreden had niet beter gekund. Ik hoop dan ook dat eventuele (onterechte) schuldgevoelens niet in de weg komen te staan bij het verwerkingsproces. Nogmaals, sterkte...
  • Skinees
    Advanced
    Skinees op 15 november 2012 · 00:46
    respect! en heel veel sterkte!
  • Rob64
    Advanced
    Rob64 op 15 november 2012 · 00:59
    Respect voor de wijze van handelen. Heel veel sterkte.
  • robbie
    Expert
    robbie op 15 november 2012 · 01:42
    Roel, wat een indrukwekkend verhaal. De koude rillingen lopen me over de rug bij het zien van de foto's. Wat een goede en duidelijke beschrijving, ik denk dat dit voor iedereen een enorme schok en een wijze les is. Dat er ondanks scherp zijn, goed voorbereid op pad en doortastende inzet en extreem hard werken van je vrienden, toch een groot risico verbonden blijft aan onze mooie sport. Heel veel respect!
  • costijn
    Expert
    costijn op 15 november 2012 · 02:22
    Wat een bizar verhaal Roel, was het niet om dat lauwe meertje dan hadden jullie Steven gered. Heel veel sterkte
  • ieism
    Tourist
    ieism op 15 november 2012 · 03:01
    Pfff. Wat heftig, maar ook goed dat je dat je dit hier deelt. Respect.
    splitfest.nl
  • Geert-Jan
    Beginner
    Geert-Jan op 15 november 2012 · 04:53
    knap dat je dit nu al zo kunt vertellen... heel veel respect voor je handelingen op de berg. en heel veel sterkte..
  • Marco
    Advanced
    Marco op 15 november 2012 · 07:56
    Roel, wat ontzettend goed dat je dit verhaal hebt kunnen opschrijven. Diep respect daarvoor en vooral voor de manier waarop je alles eraan hebt gedaan om Steven te redden. Het is zo ontzettend heftig! Je hebt er alles aan gedaan!
  • meteomorris
    Tourist
    meteomorris op 15 november 2012 · 08:15
    Roel, Guy, Else en familie. Dapper dat jullie direct met dit verhaal komen. @Roel, lees ik het nu goed dat Steven mogelijk 'verdronken' is door al het water in de sneeuw?
    May the powder be with you.
  • woutervanveen
    Tourist
    woutervanveen op 15 november 2012 · 08:33
    Roel bedankt voor alles tot nog toe. Dit is weer een stukje voor me en ik hoop ook voor jou.
    x
    wouter
  • Roelaano
    Advanced
    Roelaano op 15 november 2012 · 08:35
    @Morris, Zelf denk ik van wel,maar de arts kon hier niks over zeggen.

    Ik wil ook Guy nog even speciaal bedanken, want zonder hem was deze situatie een heel stuk lastiger geweest.
  • Spider
    Tourist
    Spider op 15 november 2012 · 08:43
    Roel, knap geschreven. Ik denk goed nagedacht en goed gehandeld.
    Veel sterkte kerel.
    Better to burn out, then to fade away.
  • Echo
    Advanced
    Echo op 15 november 2012 · 08:53
    Diep buiging Roel, een voorbeeld voor allen zoals jij (jullie) met deze situatie omgaan, Respect.....
    Do or do not, there is no try (Yoda)
  • meteomorris
    Tourist
    meteomorris op 15 november 2012 · 08:58
    @Roelaano. Dank je. Dat geeft het begrip 'terrain-trap' een nog wrangere dimensie, want de zoektijd bij verdrinken wordt al snel ingekort tot 1 a 2 minuten. De gedachte alleen al...... 😞
    May the powder be with you.
  • Richard
    Expert
    Richard op 15 november 2012 · 09:01
    Alle sterkte toegewenst voor iedereeen!
    Freeride for life
  • Teleaddict
    Advanced
    Teleaddict op 15 november 2012 · 09:02
    Erg knap dat je het zo al op hebt kunnen schrijven!! Het grijpt me weer bijzonder aan. Nogmaals alle nabestaanden veel sterkte gewenst.
    http://verticaldissidents.net
  • thijzel2
    Tourist
    thijzel2 op 15 november 2012 · 09:15
    De rillingen lopen over m'n rug. Wat een verschrikkelijke terrain trap. Knap dat je het nu al zo weet op te schrijven. En respect voor jullie handelen. Roel en Guy, veel sterkte.
  • Greenfield2
    Tourist
    Greenfield2 op 15 november 2012 · 09:20
    Roel, heel veel respect voor de manier waarop je dit ongeval verwoord hebt. Ook veel respect voor de manier waarop jullie gevochten hebben om hem te redden.Wens je veel sterkte bij het verwerken van dit verlies.
  • Rogiervanveen
    Tourist
    Rogiervanveen op 15 november 2012 · 09:25
    Wat mooi en fijn dat je dit zo goed verwoord. Het geeft me een helder beeld wat er gebeurd is, hoe confronterend het ook is.
  • sjonnie
    Advanced
    sjonnie op 15 november 2012 · 09:25
    Roel en Guy, wat een goed en dapper verhaal. Dit bevestigd nog maar eens wat ik eigenlijk allang wist, dat jullie voor, tijdens en na "de knal" er alle drie alles aan hebben gedaan om te zorgen dat jullie nog vele en vele lijnen samen zouden kunnen gaan rijden. Zo adequaat handelen en dan toch.. Dat het zo ongeloofelijk wrang is afgelopen bevestigt nog maar eens dat er in ons geliefde freeriden toch altijd een flirt met de dood zit....Slik....
  • josvboxtel
    Advanced
    josvboxtel op 15 november 2012 · 09:30
    So... Ik ben er stil van. Goed om het zo duidelijk neer te zetten en sterkte!
  • Odie2
    Tourist
    Odie2 op 15 november 2012 · 09:34
    Roel ontzettend bedankt voor dit verhaal. Ik had het nodig.
    Roel en Guy, jullie hebben iets vreselijks meegemaakt en keihard gevochten voor het redden van het leven van Steven. Bedankt en heel veel sterkte met de verwerking hiervan.
  • luuk999
    Advanced
    luuk999 op 15 november 2012 · 09:37
    Wat knap dat jij dit zo goed verwoord. Succes net de verwerking.


Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro