Touren op je snowboard in Nieuw Zeeland


Door meteomorris op 23 oktober 2013 · 11

Nice spray!
Nice spray!

Costijn Zwart & Robbert Schippers gingen afgelopen zomer touren in Nieuw Zeeland. Dit is hun verhaal!

Om goede sneeuw te vinden in de zomer moet je ten zuiden van de evenaar zijn. We waren op zoek naar poeder in juli. Op onze bestemming ligt meer sneeuw en ijs dan in heel Zwitserland. Onze bestemming: de Tasman gletsjer in Nieuw-Zeeland. Maar liefst 21 mijl lang, meer dan anderhalve kilometer dik en met een snelheid van een halve meter per dag op weg naar zee.

We voelen ons een beetje alsof we in de film ‘PowderinJuly’ uit 1961 zitten. De piloot dropt ons op de Tasman Saddle met voorraad voor tien dagen en we vellen een aantal keer op en neer naar de Kelman Hut (2450 meter) om alle spullen daarheen te brengen. We kunnen er niet over uit hoe blij we zijn om hier te worden gedropt voordat het slechte weer er de volgende dag in komt…

Een paar dagen eerder zijn we in Christchurch aangekomen, waar we worden verwelkomt door Richard van SPLITN2. Richard leidde ons rond in zijn werkplaats en het deed ons erg denken aan onze geliefde Steven van BMB. De boards die bij SPLITN2 gebouwd worden hebben een kern van bamboe en laten tot in ieder detail vakmanschap zien. Richard wilde zeker weten dat onze splituitrusting helemaal in topconditie was en heeft alles gratis en voor niets gechecked. De plastic buisjes in de Spark bindingen werden nog even vervangen voor bronzen versies. Ready to go!

Onze eerste bochten op het zuidelijk halfrond maakten we in Mt. Dobson, het kleinste commerciële ‘skifield’ van het zuidereiland. Het gebied is in 1979 gebouwd door Peter Foote en hij is nog steeds in het gebiedje te vinden. Z’n leeftijd, ergens in de 70, houdt ‘m niet tegen. Hij heeft de 16 kilometer lange weg naar het gebied helemaal zelf gebouwd. Samen met z’n vrouw kampeerde hij langs de weg terwijl ze ‘m aan het bouwen waren. Hoe cool is dat?! Het geeft in ieder geval heel veel karakter mee aan het skigebied en het voelt dan ook een beetje als de koek en zopie tent wanneer er natuurijs in Nederland ligt.

Board/ski press @ Richards workshop SPLITN2
Board/ski press @ Richards workshop SPLITN2

Met een sneeuwgrens op 1700 meter en de sneeuw die snel verandert in deze tijd van het jaar, besluiten we om het hogerop te zoeken. We gaan de bergen rondom Mt. Cook/Aoraki in. Op zoek naar poeder en grote lijnen. Het is vrij normaal om je hier met een helikopter of klein vliegtuig te laten droppen, omdat de afstanden nou eenmaal te groot zijn om te lopen. Dat is zeker het geval wanneer je langer wilt blijven en je daarvoor een hoop eten en brandstof mee moet nemen. Je moet zelfvoorzienend zijn, want de hutten in Nieuw Zeeland hebben niet dezelfde faciliteiten als die in de Alpen. Als je geluk hebt dan is er gas aanwezig waarop je kan koken, maar dat is het dan ook.

Klaar om naar de Kelman Hut te vliegen
Klaar om naar de Kelman Hut te vliegen

Volledig buiten adem van het verslepen van onze spullen naar de hut beginnen we te graven om de ingang naar de hut toegankelijk te maken. Als de hut helemaal sneeuw- en ijsvrij is beginnen we wat sneeuw te laten smelten en skinnen we omhoog naar de col achter de hut om een beetje een gevoel te krijgen van de sneeuw en het terrein. De grootte van het terrein is indrukwekkend. We zien de Murchison gletsjer aan de rechterkant, de Tasman gletsjer aan de linkerkant en geweldige uitzichten op de ijswatervallen van de Minarets voor ons. IJsblokken zo groot als vrachtwagens laten soms los en die kunnen dan vervolgens een lawine veroorzaken. We zijn zwaar onder de indruk en hopen dat we wat eenvoudige lijnen kunnen vinden om te starten. We settelen ons in de hut en aan het einde van de dag zien we een klein stipje aan de horizon verschijnen. Het is onze Ierse vriend en Chamonix local Brendan die twee dagen heeft gelopen om bij de hut te komen.

Costijn graaft even de Kelman hut uit
Costijn graaft even de Kelman hut uit

De volgende dag is het weer nog steeds goed en beklimmen we Mt. Aylmer (2699 meter). Dit is een relatief korte klim van twee uur naar een mooie ridge en een lekkere mellow afdaling. Daarna proberen we een mooi couloir aan de noordkant van Mt. Darwin te rijden. Helaas is het volledig verijsd en kunnen we niet afdalen. Ondertussen probeert Brendan een couloir op Mt. Annan, maar ook dit is te ijzig. Dan komt het slechte weer erin. Harde rukwinden laten de hut schudden op z’n grondvesten en we zetten onze goggle op om het korte loopje (vijf minuten) van de hut naar het toilet te doen. Het sneeuwt en waait de hele dag en nacht en we spleen wat Monopoly, pokeren wat en drinken wat thee, terwijl we proberen niet te bevriezen in de ijzige kou.

Costijn op weg naar de top van Mt Aylmer
Costijn op weg naar de top van Mt Aylmer

Voorbereiding voor de klim van het couloir op Mt. Darwin, met op de achtergrond de Hochstetter Dome en Mt. Aylmer
Voorbereiding voor de klim van het couloir op Mt. Darwin, met op de achtergrond de Hochstetter Dome en Mt. Aylmer

Warm blijven in de hut
Warm blijven in de hut

De volgende dag ligt er een winterwonderland op ons te wachten. Poeder! Met de wind van de dag ervoor nog vers in het geheugen (Triebschnee) maken we een makkelijk tourtje en klimmen naar de Hochstetter Dome (2827 meter). Als we over de ridge afdalen in geweldige sneeuw besluiten we opnieuw omhoog te klimmen om dit keer een meer directe lijn te rijden. Ondertussen is het beneden in het dal ook duidelijk geworden dat de condities hier nu meer dan goed zijn en gecombineerd met het goede weer zorgt dit ervoor dat het ‘Ski the Tasman’ gaat beginnen. Denk aan veel korte ‘Powder8’ bochten. We hebben nu gezelschap in de hut. Wat Ozzies, wat Kiwis en, hoe kan het ook anders, twee Oostenrijkers. Het zijn meteen onze vrienden, want ze hebben bier meegenomen. De vibe in de hut is goed en iedereen vertelt enthousiast over de lijnen die al gereden zijn en de lijnen die nog komen gaan. De hut warmt door de vele mensen snel op. Het resultaat: smeltende sneeuw en sommige bedden die meer op een zwembad lijken.

Brendan geniet van de eerste bochten, met de Hochstetter Dome op de achtergrond
Brendan geniet van de eerste bochten, met de Hochstetter Dome op de achtergrond

Perfecte sneeuw op de Hochstetter Dome
Perfecte sneeuw op de Hochstetter Dome

Costijn met een mooie spray op de Hochstetter Dome
Costijn met een mooie spray op de Hochstetter Dome

De volgende paar dagen rijden we Darwin Bowls en wat steiler en meer technisch terrein (zowel de klim als de afdaling) op Mt. Walter (2905 meter, zuidwest expositie) en Mt. Green (2837 meter, oost expositie). Het stijgen tussen de gletsjerspleten is een serieuze zaak en het kost wat tijd om een veilige weg omhoog te bepalen. We verlaten de ridge van Mt. Green door een doolhof van massieve ijsvallen….maar in geweldige poeder!

De hoogste top van Mt. Green aan de linkerkant met de oostelijke flank in de zon en Mt. Walter aan de rechterkant met de sneeuwverplaatsing op de top. Een mooi moment voor een pauze met thee en chocolade om eens goed te kijken hoe we veilig omhoog kunnen komen.

Klim op de ridge richting Mt Green en Mt Walter (rechts)
Klim op de ridge richting Mt Green en Mt Walter (rechts)

Costijn geeft gas in het laatste deel van de afdaling
Costijn geeft gas in het laatste deel van de afdaling

Robbert vindt mooie poeder op Mt. Green
Robbert vindt mooie poeder op Mt. Green

Einde van een perfecte run van Mt Walter en Mt Green
Einde van een perfecte run van Mt Walter en Mt Green

Aan het mooie weer komt een eind en we besluiten om nog een relatief makkelijke dag te hebben voordat we weer terug moeten. We klimmen naar 2283 meter boven Starvation Saddle via een totaal niet logische en lastige weg (maar achteraf wel heel vet) en rijden onze ‘competition face’ en de Mannering gletsjer in geweldige poeder naar beneden. Als we terug skinnen naar de Mannering, Murchison en de headwall komen we op het Tasman Saddle uit. Tijd om het een dag te noemen. Iedereen is vertrokken en we hebben de hut weer voor onszelf. De lichte wind gaat liggen en stilte en rust nemen het over. Als we op het balkon staan terwijl de zon ondergaat kunnen we het ons bijna niet voorstellen hoe goed we het hier hebben gehad.

Met onze zware rugzakken gevuld met afval en het eten dat over is beginnen we onze afdaling over de Tasman gletsjer. We komen langs Mt. Coronet. Hier heeft Brendan een ‘first descent’ neergezet en en passant het lawinebericht gemaakt ('steep aesthetic line-snow must be stable-extreme lines on Mt Walter and Green-the crazy Irishmen is still alive!'). We volgen de sporen ongeveer een uur, dan doen we de crampons onder om over het ijs af te dalen, gevolgd door een wandeling van 3,5 uur over de moraines. We eindigen in ‘Garbage Gully’ die beklommen moet worden om bij de Ball hut te komen en uiteindelijk te eindigen in de vallei. We hebben geluk dat de het slechts de duim van Robbert is die geraakt wordt door een steen. Dat had veel erger kunnen aflopen! Mijn gloednieuwe SparkDeeluxe schoenen, die toch behoorlijk stijf moeten zijn, voelen aan als sneakers na de wandeling door de moraines. Na nog eens twee tot drie uur lopen krijgen we een lift terug naar de snelweg van een Duitse backpacker.

Non-conventional way up to point 2283
Non-conventional way up to point 2283

Rob op onze 'competition face'
Rob op onze 'competition face'

Mt Green oostflank gezien vanaf de Kelman hut
Mt Green oostflank gezien vanaf de Kelman hut

Na een dag rust lopen we weer terug omhoog Hooker Valley in, waar we naar de Gardiner en Empress hut willen gaan om wat mooie lijnen te checken aan de westkant van Mt. Cook. De hike is ronduit ‘nasty’. We moeten langs Hooker Lake en hier vliegen de stenen je een uur lang om de oren. Als we eenmaal op de gletsjer zijn blijkt dat het terrein nog serieuzer is dan bij de Kelman hut en er zijn heel veel gletsjerspleten. We zekeren ons en passeren voorzichtig de sneeuwbruggen, waar we in de diepe spleten kunnen kijken. We komen voor het donker aan in de Gardiner hut. Er is een raam kapot en de sneeuw vliegt ook in de hut alle kanten op. Gelukkig kunnen we dat provisorisch oplossen met wat dekens en matrassen. De volgende dagen lijkt het erop dat de wind de hut zo ongeveer de berg afblaast. De vooruitzichten zijn nog minder, dus we besluiten om af te dalen, zodat we op tijd terug in het dorp zijn.

Onze voeten, knieën en ruggen zijn helemaal brok. Materiaal is kwijt of kapot, maar we kunnen niet gelukkig zijn dan dit. Geweldige bergen, geweldige sneeuw, geweldige lijnen en geweldige mensen!

Het goede leven in de Gardiner Hut
Het goede leven in de Gardiner Hut

Het zoeken van de weg in de moraines met Hooker Lake op de achtergrond
Het zoeken van de weg in de moraines met Hooker Lake op de achtergrond

Robbert & Costijn

Reacties


  • bertjebertje
    Advanced
    bertjebertje op 23 oktober 2013 · 16:11
    Gadver, wat een kutzomer, lijkt me echt helemaal niks aan.
  • RP
    Advanced
    RP op 23 oktober 2013 · 16:27
    Prachtig avontuur mannen!
    Explore the Outdoor!
  • Ghini
    Advanced
    Ghini op 23 oktober 2013 · 16:52
    Machtig!
  • SportGillie
    Advanced
    SportGillie op 23 oktober 2013 · 17:29
    respect!!!
    Live to ride, ride to live
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 23 oktober 2013 · 20:59
    zit hier met een dikke vette smile achter m'n compu !!! 😃 prachtig ! ik wil ook !!!
    sbs roelz
  • ieism
    Tourist
    ieism op 23 oktober 2013 · 21:27
    Wat een vette trip Robbert, en mooie foto's ook.
    splitfest.nl
  • gijslijn
    Tourist
    gijslijn op 23 oktober 2013 · 23:41
    Heel mooie foto's!!
  • ErnstHendrikSprenger
    Expert
    ErnstHendrikSprenger op 24 oktober 2013 · 02:29
    Mooi werk heren!
    FUCK YEAH I AM FREE
  • robbert
    Advanced
    robbert op 27 oktober 2013 · 11:54
    @meteomorris thanks for posting, lekker nagenieten na een ochtendje titlis
  • 3zel
    Advanced
    3zel op 29 juni 2018 · 09:13
    Het betere werk! vette trip!
    knowledge is powder
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 1 juli 2018 · 20:00
    Dank voor het reageren op deze post een paar jaar later, want kennelijk heb ik deze gemist! Lekker om te lezen, heerlijke foto's en heerlijk verhaal!
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro