Flashback... Op weg naar die ene lijn.


Door matthijs09 op 4 januari 2014 · 4

Noboarding in Moiwa. Laat je binding maar thuis, snowsurfen op z'n best

31 december 2013, eerste etage van Wou straat, oud west Amsterdam. Een ruimte gevuld door de muzikale bewegingen van twee dames, zich niets aantrekken van de mening van de overburen. Geknal op straat zorgt voor een niet onwelkome afleiding terwijl we luisteren naar de hits die niemand van ons heeft meegemaakt. Desondanks waarderen we ze alsof het ons eigen hitlijst is.

Die ene lijn

Ik kruip weg achter mijn scherm en probeer te bevatten wat er nu gebeurd. Op mijn netvlies staan nog de beelden van een poederseizoen in een land hier heel ver vandaan. Ik laat mijn grip op de situatie los, begrijpen doe ik het toch niet. Ik zink in gedachten weg en al gauw sta ik boven die éne lijn, die éne lijn waarvan iedereen het gevoel kent en zijn eigen 'éne' lijn nooit zal vergeten.

Flying Frenchy doet alles met style. Hier op een ridge in Goishiki, Niseko, Japan

Handtekening

Destijds geraakt door de beelden van een producer die begreep waar al die onrust over gaat. Waarom we onszelf in de meest onmogelijke bochten wringen om maar die ene lijn te mogen trekken. Hij nam me mee in het geloof dat het niet de kick is maar het contact met de natuur dat ons bindt. Het moment dat je in de berg zinkt, connectie krijgt met je materiaal, je één voelt met de sneeuw om daarna met een duw in de rug omhoog te komen en je je klaar kunt maken voor de volgende bocht.

De Aziatische voice-over verteld op meeslepende wijze dat we onszelf uitdrukken in iedere bocht, iedere lijn. Dat alles wat we aan ervaring, kennis, en gevoel bij ons dragen ter expressie komt in je eigen signature. Je eigen handtekening die je achter laat op een canvas gemaakt van water.

Zij begrepen de essentie en gebruikten de gevoelige lens om deze sportpoëzie met ons te delen.

Vol vertrouwen, en met een verwachtingspatroon gebaseerd op dit collectieve bewustzijn stapte ik in het vliegtuig, bestemming; Hokkaido. Ik denk terug aan de dagen van vulkaanskiën, treeruns en pillowlines. Dagen achtereen op pad met een rugtas vol geloof en een paar skies waarvan de restjes hars van gister nog op het belag plakken. Langzaam realiseer ik me dat het land van ying en yang verruild is voor een gebied met een rijke historie, maar ook getekend door de uitvinding van buskruit. Dit jaar niet naar het eiland met de hoogste artificiële veiligheidsmaatregelen, maar naar centraal Azië, waar veiligheid nog een moeilijk begrip is.

Kaukasus.

Nee, dit seizoen staat niet in het teken van voorspelbare weermodellen of actuele sneeuwhoogtes. Het wordt een tocht der aanpassing en anticipatie. Een avontuur die alle zintuigen weer activeert, een trip waarin je poederbuddie de enige is waar je nog op terug kunt vallen. Ik denk aan wat komen gaat, ik denk aan het aangezicht van de kaukasus, aan de eerste nacht slapen op de berg in je tentje, en in dit denkgeweld heb ik nog wat ruimte gevonden om te dromen over de zoektocht naar sneeuw.

Het is inmiddels 10 uur, hetzelfde tijdstip precies drie weken terug werd ik gebeld door Shane, een hyperactieve kiwi, met de mededeling: 'get your ass in that plane, it's awesome here'! Mijn voorbereidingen voor Scandinavië gingen per abuis de ijskast in, en er werd gesneupt, gespoord, gebeld en research gedaan. Ticket geboekt, off we go!

Georgië, Armenië, weer Georgië, Turkije, Azerbeidzjan en als toetje Iran. Thema: Backcountry, freeriden en snowkiten, maar naar verwachting vooral veel, heel heel, veel lopen als de wind het af laat weten.

Connect the dots, is de eerste vorm van tekenen die we leren!
Connect the dots, is de eerste vorm van tekenen die we leren!

Via de Wonder Wijde Wereld blijf ik bloggen en zijn alle vragen welkom. Reageer, deel, vraag, stuur een pm, of skip mijn geneuzel om plaatjes te kijken, alles kan alles mag! Eerst volgende blog zal ik wat insights over Georgië geven. Te beginnen met Gudauri, Stepansminda en Mestia.

KNAL

Ik schiet wakker uit mijn eigen denktank, tijd om te gaan hoor ik. Sylvester vieren in Amsterdam op de 20ste etage. Welke richting we op gaan? Is het belangrijk? of geeft het ons een gevoel van controle. Ik laat het los, mijn grip ben ik zelf, en morgen zit ik in dat vliegtuig!

Reacties


  • viking2
    Beginner
    viking2 op 4 januari 2014 · 20:16
    Leuk stuk Matthijs!
    Mocht je toch nog naar het hoge Noorden willen komen, laat het dan zeker weten.
    Het eerste tripje met de tent zit er hier al op.
    Gr, Sjoerd
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 5 januari 2014 · 11:55
    heeeeel veel mooie woorden Matthijs09 ; heeel veel mooie woorden !!! Doe je ding !!! Ik volg je (blog 😃 ).
    "Waarom we onszelf in de meest onmogelijke bochten wringen om maar die ene lijn te mogen trekken. Hij nam me mee in het geloof dat het niet de kick is maar het contact met de natuur dat ons bindt. Het moment dat je in de berg zinkt, connectie krijgt met je materiaal, je één voelt met de sneeuw om daarna met een duw in de rug omhoog te komen en je je klaar kunt maken voor de volgende bocht."
    sbs roelz
  • niekkatsma
    Tourist
    niekkatsma op 6 januari 2014 · 15:01
    Super Tys!
    ' Ride the wind wherever it takes you '
    ' ain't no mountain high enough '
  • matthijs09
    Beginner
    matthijs09 op 8 januari 2014 · 06:07
    Thanks voor de comments guys! En @coen : fijn om te horen dat iemand begrijpt waar ik over jeuZel !
    m katsma

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro