Splitfest 2017 Arolla tripreport


  • FreeArno
    Advanced
    FreeArno op 20 februari 2017 · 16:37
    Splitfest 2017 Arolla

    Donderdag 9 februari
    Winny en ik rijden om 16.00 uur weg richting Zwitserland in Das Boot! Lang geleden dat ik met Winny en Das Boot op pad geweest ben. Uiteraard is het direct weer gezellig en lijkt het alsof we elkaar gisteren nog zagen.
    Het is ook jaren geleden dat ik op een sneeuwtrip ga die maanden van te voren gepland is. En de laatste sneeuwval is al weer flink wat dagen geleden. En het weer zou wel eens matig kunnen zijn. En het is mijn eerste splitboard ervaring (op dat uurtje laffe vals plat een paar maandjes geleden na dan). En ik ken naast Winny maar 2 andere personen op het Splitfest. En ik heb nog niet zoveel ervaring met van de kaart af, zonder ooit het gebied gezien te hebben, een toerroute in te plannen. Kortom ik zweef tussen 2 gedachten. Veel zin om de sneeuw in te gaan, nieuwe mensen te ontmoeten, veel te leren…. En… We gaan de sneeuw in terwijl hij niet vers is, ik ken niemand en ik moet nog heel veel leren 😉

    Vrijdag 10 februari
    Gisterenavond zijn we rond 00.00 ons bed in gedoken. Om 7.30 uur rijden we weg uit ons Ibis hotelletje net voorbij Bern. Om 10.00 uur hebben we met de hele club afgesproken op een parkeerplaats in het Val d'Hérens. Een zijdal van Wallis. Een hele trits van bekende namen komt deze ochtend nog even voorbij: Verbier, Nendaz, Veysonnaz. Wallis ziet er een beetje grauw uit. Totdat we Val d’Hérens indraaien en we hoogte maken. Voorbij Evolène, maar nog voor Arolla parkeren we langs de weg. We zijn niet de eersten en zeker ook niet de laatsten. Rond 10.15 is iedereen wel gearriveerd. Velen kennen elkaar van eerdere edities van het Splitfest. Kennis maken, omkleden, oude bekenden, skins eronder. Om 11.00 uur is iedereen klaar om te vertrekken. Ivar heet iedereen welkom en geeft het startsein.

    Ivar geeft het startsein


    Vandaag staan een goede 1000 hoogtemeters op het programma. Ik heb geen idee of dat ver is. Piepercheck en als laatsten stiefelen Winny en ik naar boven. Her en der trekken mensen een laagje uit of passen nog wat materiaal aan. Dat is mooi denk ik. Een voor een haal ik wat mensen in en dat doet mijn zelfvertrouwen goed. Lekker de vaart erin houden. Door het bos, smalle paadjes.

    Winny en Arno op split

    Wat onwennig


    Later wat meer open terrein. Een eerste scherpe bocht, even wennen met de ski’s omstappen. Drinken tussendoor en blijven eten. Ik begin de benen te voelen en dat is voor mijn conditie wellicht wat vroeg. Misschien heeft het er mee te maken dat ik mijn benen vooruit schop als een Duitse soldaat in ‘40-‘45. Je moet met je ski slepen hoor ik om me heen. Ok dan. Langzaam maar zeker haalt iedereen mij weer in. Wat een grijs weer is het eigenlijk, helemaal geen uitzicht. My mind plays tricks on me. In gedachten heb ik mijn splitboard al 25x omgebouwd en ben ik aan de afdaling begonnen. Wat is dit zwaar man. We moeten een stukje naar beneden. Gewoon skiën. Ja dat heb ik nog nooit gedaan, dus op mn platte bek. Hoe staan die skiërs eigenlijk weer op als ze gevallen zijn? Winny verdwijnt uit het zicht. Die gast is 52, hoe bestaat het. Dit is niks voor mij. Met alleen Arjan een stuk voor mij nog in het zicht en Daphne achter me, voel ik me alleen. Versleten. Het wordt nu steiler en ik moet spitsenkeren. Ik kijk voor me hoe Arjan dat doet. Lijkt simpel. Op mn platte bek. 5 keer. Ik vind er geen zak aan en dit ga ik echt geen 4 dagen doen. Arjan roept me wat tips toe en dan gaat het beter. We komen boven. Een spoor buigt naar links. We volgen het. Het gaat een stuk naar beneden en ik bedenk me dat er maar 1 weg terug is. Wat zinloos. Dat ga ik dus echt niet meer doen… shit, die hut staat daar toch ergens. Zucht. Aan het einde van het stuk naar beneden zie ik de hut. Veel boards staan buiten rechtop in de sneeuw. Zijn ze er allemaal nog? De eersten moeten er al uren zijn. Volledig versleten duw ik de deur van het hutje open. Iedereen is er nog en een gejuich gaat op. Dit is wel echt tof. Ik krijg een bakkie warme thee in mijn handen geduwd en binnen 10 minuten ben ik natuurlijk weer het mannetje. Het was niks meer dan een slechte droom.

    De Hut


    We gaan starten aan de afdeling. Eerst even terug splitten tot bovenaan de helling. We zijn met veel dus spreken af in groepjes van 5 te rijden. Het eerste stuk van de run is de sneeuw zacht. Heerlijke bochten. Iets later komt er een klein dun korstje op. Pfoe wat zijn mijn benen verzuurd. Later ligt er een laag ijs op waar ze in de elf steden jaloers op zijn. Ik ben kapot. Nog even vallen en ik ben thuis hou ik mezelf steeds voor. Mijn duistere kant komt boven en alle scheldwoorden die ik ken passeren de revue, en vanwege een tekort verzin ik er nog een paar bij. In het bos ben ik er klaar mee en ik loop het laatste stuk naar beneden. Bij de auto aangekomen zie ik Winny en ik zie hem hetzelfde denken: “Zo veel werk voor een waardeloze afdaling?“.

    ’s Avonds tijdens het avondeten hoor ik de een na de ander zeggen wat een mooie tocht het was. Ik wil gewoon naar bed. Eenmaal in bed app ik naar huis: “Ik ben nog niet verliefd op deze sport”.

    Zaterdag 11 februari
    Winny en ik hadden geen wekker gezet, worden om 8.30 wakker, en als we om 9 uur beneden komen aan het ontbijt zijn de meesten al vertrokken voor een tocht. Is wel ff goed zo. Winny en ik besluiten samen op pad te gaan. Een rustig tochtje van 500 hoogtemeters naar Pas de Chèvres (2970m) is het idee. We rijden met de auto naar Arolla en pakken daar voor 10CHF een sleeptert, Les Fontanesses 1, tot op 2500 meter. Daar splitten we ons boardje, plakken de skins onder en beginnen te lopen. In het begin lekker vlak. Bluebird, zonnetje en om ons heen de prachtige bergen.

    Bluebird, vlak en stil

    Hier lacht hij nog

    Lekker vlak zo


    Weg van de pistes is het stil. Alleen het laatste stuk is wat steiler en het spitzenkeren is weer even een uitdaging. Eenmaal boven op de Pas is het uitzicht naar het dal erachter prachtig. We kunnen het zuidelijkste puntje van het stuwmeer Lac des Dix zien. We eten onze lunch en genieten van het zonnetje.

    Puntje van Lac des Dix

    Lunch bij het laddertje


    We beginnen dan aan de afdaling. De sneeuw is niet top, maar prima voor een leuke afdaling tot in het skigebied. Daar rijden we naast de piste en lift in het bos zowaar nog poeder. Lekker hoorrrr! Ik begin er zo bijna plezier in te krijgen. Enige minpuntje is dat ik mijn Jones Solution snowboard aan gort rij op een steen. Gelukkig heeft Ivar demo boards bij zich en mag ik een Furberg Freeride Split van 1.68m van hem lenen.

    Krasje


    ’s Avonds tijdens het eten horen we verhalen van lift assisted poeder rijders en gletscher beklimmers. Wat relaxed dat iedereen gewoon zijn eigen ding kan doen. Dit keer hebben we zowaar ook een eigen positief verhaal te vertellen 😃

    Zondag 12 februari
    Het was voor mij vandaag erg duidelijk dat ik best flink wilde toeren, maar dan wel met een mooie afdaling met prima sneeuw als beloning. We denken op de kaart een mogelijkheid te zien. Met een groep van 8 rijden we met de auto’s een stuk terug richting Evolène en dan links naar Lana. Daar nemen we een stoel en 2 slepers naar boven tot +/- 2500 meter. Hier ligt een bergkam met als hoogste punt de Pic d’Artsinol op 2998 meter. We rijden de piste uit tot onderaan de bergkam, bouwen om en beginnen te toeren. Er staat al een toerspoor en dat maakt het wel zo makkelijk. Wederom zonnig en dit keer is het uitzicht op de andere bergen nog mooier dan gisteren.

    Start van de toer

    Gillie in een waanzinnig mooi landschap

    Doorzwoegen


    Met 8 gaan we niet zo hard omdat we een paar keer besluiten 1 voor 1 een stukje te skinnen. Eigenlijk ook wel prima zo, want we komen allemaal relaxed boven. Waar we gisteren het zuidelijkste puntje van Lac des Dix konden zien, kunnen we vandaag de dam en noordelijkste puntje van dit stuwmeer zien.

    Stuwmeer vanaf de andere kant

    Op de top is iedereen een topper!

    Ombouwen


    Ik voel me top en fit genoeg voor een mooie afdaling. Er ligt een heel breed couloir net onder de top. Deze konden we van onderaf al goed zien en van bovenaf lijkt hij nog mooier. We spreken af hem 1 voor 1 te rijden en ik mag zowaar als eerste!

    Ligt er lekker bij hoor


    Vol gas knal ik hem tot halverwege op de afgesproken safety-spot. Prima zachte sneeuw, bijna onverspoord en voldoende ruimte om je eigen lijn te kiezen. Heerlijk! Het idee was om vanaf de safety-spot te vertrekken als nummer 2 aankomt… maar iedereen is zo aan het juichen en knallen dat het heel gaaf is om naar te kijken. Ook het 2e stuk is heerlijk en ik vertrek als laatste. Ruimte zat om je eigen lijn door niet aangeraakte sneeuw te vinden. Wat een heerlijke lijn. Hier wil ik wel hoogtemeters voor toeren! (lekker in de zon 😉

    Ik reed vandaag voor het eerst op een Furberg en heb er een haat / liefde verhouding mee. Op de piste (ja soms moet je wel) kan ik er niet mee overweg. Het board heeft nauwelijks een taille en bochten zijn niet te carven, maar moet je omspringen. Daar kan mijn gebrekkige techniek niks mee haha. Maar offpiste… oelala! In open hellingen rijdt hij geniaal. Veel float en heerlijke bochten. Lekker!

    Maandag 13 februari
    We besluiten wederom naar Evolène / Lana te gaan. Wat een prima gebied dit! Omhoog is hetzelfde recept als gisteren, tot het einde van de piste. Daar maken we een heel licht stijgende toer om bovenaan een gesloten sleeplift uit te komen. Een tip van tijdens het avondeten van gisteren. We rijden hier inderdaad een heerlijke afdaling. Wederom weidse lijnen met ruim voldoende onverspoorde zachte sneeuw. Top! Onderin hadden we gedacht naar de lift af te kunnen buigen met een klein stukje toeren. We vinden de route niet en komen onderin uit bij het bos.

    Zoek de 7 snowboarders en 1 monoskiër


    Daar is een bruggetje met een smal paadje. We besluiten deze te nemen in de hoop dat hij ons bij de lift terug brengt. Dat klopt, maar niet voordat we een uitdagende afdaling over een sneeuwschoenwandelpad hebben gedaan. Respect voor Emmer met zijn monoski!

    Sneeuwschoenwandelpad


    Een deel van de groep kiest ervoor om lekker in het zonnetje te gaan zitten. Geef ze eens ongelijk. Prachtig weer en zo goed als 4 dagen zware arbeid achter de rug. Ik ga met Jos en Arjan nog een keer de tocht naar Pic d’Artsinol doen. We moeten vaart maken want het de tijd is best krap. We hopen niet de hele toch te hoeven doen, maar halverwege in te kunnen stappen. Dat lukt eigenlijk pas +/- 50 hoogtemeters onder de top waardoor we de toer bijna nog een keer helemaal doen.

    Weer een toertje bluebird


    Dit keer zijn we wel een stuk sneller dan gisteren. Ik ben flink vooruit gegaan met mijn toertechniek en de kickturn gaat al best aardig. Dat zorgt er beiden voor dat ik veel sneller ben dan de eerste dag terwijl toeren veel minder energie kost. Vooruitgang. Nice! De afdaling is weer top en met een couloir opschuiven rijden we helemaal first tracks. Wederom een topdag!!

    Missie volbracht


    ’s Avonds eten we weer prima en hebben we in de kelder het prijzencircus. T-shirts, tijdschriften, jassen, broeken, lippenstiften en dat alles onder het genot van champagne in overloed!

    Dinsdag 14 februari
    Winny en ik rijden om 7 uur weg zodat we voor de file’s thuis zijn en ik de kindjes nog kan zien voordat ze naar bed gaan.

    Kindjes!


    Slot. Ik ben blij dat ik tijdens een zware eerste dag doorgezet heb. Vooral de dagen erna waren steeds beter met dag 3 en 4 wel als hoogtepunten. Het splitfest is echt een gaaf evenement en ik ben blij dat ik er weer wat toer- / poedertrip maten bij heb. Toeren blijft voor mij in eerste instantie een middel om prachtige lijnen te kunnen snowboarden. Of dit nu dat ene couloir is, of die paar extra meters vanaf de lift om op een poederdag nog onverspoord te kunnen vinden.

    Bedankt Ivar voor de organisatie!! Bedankt aan alle deelnemers voor de gezelligheid (en ik heb wat foto’s van sommigen van jullie gejat voor dit verslag. Thanks!). Bedankt Patricia Paay en “Hey Jack!” voor de nodige humor. Bedankt Winny voor je top gezelschap!!!
    Dromen zijn er om te realiseren
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 20 februari 2017 · 16:46
    (Caramba wat een kras!) Maar wel een superchique tripreport 😀
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • Poedertijn
    Beginner
    Poedertijn op 20 februari 2017 · 16:53
    Mooi verslag Arno! Die kras hebben we allemaal geloof ik, maar die mooie poeder hebben we ook allemaal gereden. Het waren 4 fantastische dagen 😀
    My drug is white powder. Deep, white powder.
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 20 februari 2017 · 17:02
    Lekker verslag van een gaaf SplitFest. Thnx. Ik kijk alweer uit naar volgend jaar 😃
  • willemien_w
    Beginner
    willemien_w op 20 februari 2017 · 17:18
    Aaah dat afzien, dat herinner ik mij nog goed! Gaat vanzelf over 😉
    Complimenten voor het doorzetten en het tripreport!
  • JanP
    Advanced
    JanP op 20 februari 2017 · 18:01
    Ha, leuk om te lezen! En nu al zin om volgend jaar weer mee te gaan! Dit jaar de voorbereiding verder ingezet bij SnowSafetyCenter😉
  • SportGillie
    Advanced
    SportGillie op 20 februari 2017 · 18:25
    Mooi verslag Arno!!! De eerste dag was een killer. Maar we zijn op z'n Rotterdams omhoog gegaan. 'you'll never walk alone' vriend. Grote klasse ouwe. Dat geldt natuurlijk ook voor Winny. Leeftijd speelt geen rol!!!
    Live to ride, ride to live
  • Marijnt
    Beginner
    Marijnt op 20 februari 2017 · 19:10
    Mooi report! En prachtig beschreven!
  • rutgerberge
    Advanced
    rutgerberge op 20 februari 2017 · 19:33
    Heel leuk om te lezen!
  • josvboxtel
    Advanced
    josvboxtel op 20 februari 2017 · 19:46
    Mooi!
  • Dorylus
    Tourist
    Dorylus op 20 februari 2017 · 20:03
    Leuk geschreven Arno!
    Kunnen we al inschrijven voor 2018? 😃
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 20 februari 2017 · 20:22
    zalig eerlijk verslag Zo moetie !! enjoy your own ride !!!
    sbs roelz
  • Teze
    Tourist
    Teze op 20 februari 2017 · 20:40
    Lekker eerlijk trip report!
  • japser_be
    Advanced
    japser_be op 20 februari 2017 · 20:41
    Leuk geschreven Arno!
    Kunnen we al inschrijven voor 2018? 😃 Dorylus op 20 feb 2017 20:03


    Is de datum al bekend?
  • Vinnie
    Advanced
    Vinnie op 20 februari 2017 · 21:01
    Very nice'the education and of a splitboarder'

    Goed volgehouden en daardoor mooi beloond😃
    Sharing Secrets, Sharing freedom!
  • ArjanK2
    Advanced
    ArjanK2 op 20 februari 2017 · 22:07
    Episch trip en dito verhaal. Das Boot op de weg en op de berg 😃
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 20 februari 2017 · 22:14
    Lekker verslag en super volgehouden. Je bent nu officieel splitfester! Er zat strorum in die thee, dat wist je toch? 8D (Gillie is een held!)
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • markindealpen
    Beginner
    markindealpen op 21 februari 2017 · 08:32
    Mooi verslag, en leuk om te horen dat je toch de smaak te pakken hebt gekregen 😃
  • elisa.tmc
    Tourist
    elisa.tmc op 21 februari 2017 · 19:35
    Leuk verslag, gelukkig heb je niet opgegeven. Pijnlijke kras op je plank... Dat wel
  • FreeArno
    Advanced
    FreeArno op 23 februari 2017 · 09:50
    Dank voor alle reacties!
    Ik hoop dat er dit seizoen nog wat trips (en dus reports) bij komen 😃
    Dromen zijn er om te realiseren
  • Arjen
    Advanced
    Arjen op 23 februari 2017 · 13:13
    Ik heb 'm gewoon nóg een keer gelezen. Wat een lekker verhaal Arno!
    One day, they'll invent synthetic powder, ban all kinds of work and give you a free liftpass...

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro