PA#11: Tripreport van een trip die maar geen trip wilde worden..


  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 29 januari 2018 · 22:07
    (maar die vervolgens toch nog een heel lekker toetje kreeg)


    Net als vorig jaar kan ik midden Januari een paar dagen achter elkaar weg. Vorig jaar zorgden de sneeuwgoden in een heel mager seizoen net in die tijd voor een Siberische beer die ouderwetse koude naar de Alpen stuurde, samen met een meter gortdroge poeder om in te spelen. (Die onvergetelijke trip in een vergeten Zwitsers dalletje! - https://wepowder.com/nl/forum/topic/238002 ) Natuurlijk hoop ik dat ik dit seizoen weer jackpot scoor. Dit seizoen lijkt dat makkelijker dan vorig jaar. Was ik toen na heel wat droge en warme weken pas voor poederalert nummer 6 onderweg, deze keer zitten we al op elf.

    Van de afgelopen poederalerts heb ik slechts hier en daar een dagje mee gepakt, een splitboarddag in een dal waar een enkel liftje uit de tachtiger jaren omhoog gaat, en dat nog niet zolang geleden geheimtip was, maar nu stond de parkeerplaats om 8 uur al overvol en er stonden zelfs Italiaanse auto’s tussen (OMG!) Gelukkig was er nog onverspoord genoeg voor iedereen.


    Het dal dat ooit een geheim was..

    Een slackcountry poederdag in Belalp en een vroeg-voorseizoen splittourtje in de Gantrisch, een bergketen waar je normaal nooit komt omdat het tegenwoordig gewoonweg te laag en dus te warm is. Maar begin december was het koud genoeg, een leuk klein tourtje die vertrekt bij -weer!- een volledig verlaten negentiende eeuws hotel waar je elk moment verwacht dat Pippi Langkous op haar paard naar buiten komt om te vragen of ze mee mag. Om dan gemoedelijk over verblazen harde sneeuw naar een heerlijke kom op noordwest te splitten. Een paar erg fijne dagen die ik gelukkig tussen mijn verplichtingen door mee kon snoepen.


    De Gantrisch op een koude decemberochtend


    Het verlaten hotel.


    Hallo? Pippi? Ben je daar?

    Maar nu kan ik dan ook een paar nachten weg, een echte trip, en de sneeuw blijft maar komen, wie wil er mee?

    Na wat ge-email met Zwitserse en Nederlandse wepowderaars blijkt alleen Thomas vrij die dagen (lang leve flexibele banen…) en ook hij herinnert zich vorig jaar nog maar al te goed. Natuurlijk wordt het niet zo goed als toen, dat kan niet, het universum staat het vast niet toe, maar we gaan ons best doen! Kom hierheen schrijft Thomas enthousiast, er is in de Unterengadin ruim genoeg gevallen terwijl het lawinegevaar in de rest van Zwitserland waarschijnlijk veel te hoog wordt,
    maar hier kunnen we nog wel wat leuke tourtjes maken. In het Val Mustair bijvoorbeeld, dat al een tijdje op mijn emmer-lijstje staat, en waar hij gisteren nog even is wezen kijken om de condities te spotten, en het zag er erg goed uit. Als hij dan ook nog rept over een paar tourtjes vanuit een onderkomen in een afgesloten dalletje waar je alleen te voet of per arrenslee komt, en dat hij zo’n arrenslee wel regelen kan… dan wordt ik echt enthousiast.

    Zondag de 21ste ’s ochtends heel vroeg met dikke oogjes de auto in, op naar het Unterengadin. Vlak voor Landquart sneeuw op de snelweg, en grote schuivers overal. Het begint steeds harder te sneeuwen. Tot net voor de Vereina tunnel kom ik nog wel boven, daar wordt ik door de politie verordonneert om mijn sneeuwkettingen om te doen. De schuivers kunnen er niet meer tegenop ruimen.
    Oh f** hoe ging dat ook weer met die kettingen? Oh ja, zo, en dan dit haakje in dat haakje pielen met mijn bijna bevroren handen half achter het wiel… waarom past het nou gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd gvd maar niet? Ik heb ze vorig jaar toch ook ondergehad? WTF? Nog een keer proberen en nog een keer. Andersom dan. Nee, zo passen ze zeker niet. Ik vloek in het Nederlands en Zwitsers Duits alles bij elkaar. Misschien moet ik gewoon meer kracht zetten… NGGGGGGG! Oh wacht… dat blauwe haakje… moet dat niet eerst los?

    Oh for freaking snowf**king angels’ sake…..

    Ze zitten erom en ik heb mijn treintje gemist. Geeft niks sms’t Thomas terug, het is hier toch een vier geworden, dus we moeten sowieso even overdenken wat we dan nog kunnen doen. Ik hoop dat je erdoor komt, er ligt hier zeker weer een halve meter bij!

    Vlak voor mij discussieert de bestuurder van een hele dure mercedes met de kassière van de Vereinatunnel. Hij wil naar Livigno, en zij probeert hem uit te leggen dat dat niet gaat, want de weg naar Zernez is dicht, en die naar Livigno dan dus ook. Hij wil haar niet geloven. “Ik ben al zeven keer op deze manier naar Livigno gereden!” Roept hij in het frans, de enige taal die hij spreekt. Ja meneer, maar sneeuw maakt alles anders. En sneeuw in deze hoeveelheden helemaal. Als ik de autotrein inrij staat hij nog steeds met de kassiere te discussieren.

    Aan de andere kant in het Unterengadin is de weg bedekt met een centimetertje of tien, met soms windvanen van sneeuw in de bochten. De kettingen maken dat de auto probleemloos overal over en doorheen rijdt. “Deze keer zet ik dan een stijgspoor met de auto!” Sms ik nog grappend. Die kettingen gaan er niet meer af, dat is duidelijk.



    Bij Thomas thuis, waar de omgeving er driewerf Japans uitziet, kijken we met een kopje koffie naar de kaarten. Alle resorts zijn dicht, de weg naar Oostenrijk is dicht, de weg naar Zernez en het Oberengadin is dicht, dus het Val Mustair is ook niet te bereiken. Waar is dan nog iets te doen waar niks engs boven hangt en dat zelf ook niet te steil wordt? Tja, de weiden direct boven Ramosch, waar Thomas woont. Er ligt niets gevaarlijks boven, daar het topje van de berg erg afvlakt. De weg naar het hoger liggende dorp, Vna, is open en daar kunnen we dan de auto parkeren en een stukje boarden. En dan terug lopen over de weg of met de bus. Misschien nog een weide verder naar boven vellen, we zien wel. Dat er niet veel mogelijk zal zijn is wel duidelijk, maar we kunnen in ieder geval de verse sneeuw in.


    Uitzicht vanaf (een zijde van) Thomas zijn balkon. Zie die sneeuw toch lekker indie boom plakken! De schans en de pizzaoven zijn ook ergens, diep verstopt onder de sneeuw..

    Vna is een sprookjesdorp. Een verlaten sprookjesdorp, legt Thomas uit, vrijwel alle huurhuizen zijn tweede huizen van stedelingen die elders wonen. Er zijn geen winkels meer en nog maar twee restaurantjes, maar de locals zijn weggetrokken of uitgekocht.
    Zoals het hoort liggen er imposante dekens van sneeuw over de daken en wallen van sneeuw langs de weg. Vol goede moed lopen we het zijweggetje op dat gisteren nog geveegd was, en ploegen kniediep naar een punt boven wat een weilandje moet zijn waar nog enigszins iets van hellingshoek inzit. Board onder en… niet gaan.

    Jongens, wat een sneeuw! Heerlijk licht en koud en veel te diep voor niet steile hellingen. We moeten straightlijnen om gewoon het weilandje uit te kunnen boarden. Een bosweggetje wat ons naar een tweede weiland zou moeten leiden wordt een spelletje haasje over: Een van ons ploegt een spoor tot hij wegzinkt, de ander gebruikt dan dat spoor om snelheid te maken en dan nog een paar tientallen meters verder te kunnen boarden totdat diegene weer stilstaat en de ander weer gebruik maakt van zijn spoor om weer verder te komen.


    Dit was dus te vlak..

    Het idee om een weilandje hogerop te vellen laten we varen. Dat is net zo vlak en heeft dus geen zin. Voor de tweede poging wil ik het graag met de powfinder proberen. Thomas wil graag een van zijn eigengemaakte boards proberen inplaats van zijn split. Eentje met een grote lepelneus. Mijn split is een prior khyber van 160 met aardig wat taper, maar ook op die plank kom ik niet door deze sneeuw heen. Na enkele meters graaft de neus zich onverbiddelijk in, hoever ik ook achterop hang. Hier is ernstig een zwaluwstaartje nodig!

    De powfinder gedraagt zich inderdaad beter dan mijn splitboard in deze sneeuw, maar ook op deze plank blijf ik moeite houden. De neus blijft veel makkelijker bovendrijven maar er is simpelweg geen steilte en dus geen vaart genoeg om door deze laag poeder heen te komen. We boarden zo goed en zo kwaad als het gaat terug naar de weg. Een oud spoor gebruiken om snelheid te maken, uit het spoor olliën en dan snel een lekkere bocht trekken terug dat oude spoor in. Zo krijg je net twee, drie bochten eruit geperst voor je bij de weg aankomt. Dit kan je echt niet fatsoenlijk poederrijden noemen maar toch loop ik de hele tijd te grijnzen. Japanse toestanden! Sneeuw tot in mijn oren! Dan kan ik alleen nog maar grijnzen.


    Onder invloed van het poederhormoon..

    Teruggekomen in Vna waar onze autos staan spreekt de buschauffeur van de lokale skibus ons aan. Het is de man die een huisje verderop in het dal heeft -waar hij nu niet zit, want hij kan er niet komen- waar hij in de tuin ervan zelf een soort hottub heeft gebouwd met een oud ijzeren bad en een houtkachel. Bij die hut hebben we daar tijdens het splitfest champagne gedronken en knakworstjes gegeten. Zodra Thomas hem vertelt dat wij dat waren, weet hij onmiddellijk over wie hij het heeft. De knakworstjes en de champagne en die hele bende gekke Noorderlingen herinnert hij zich nog maar al te goed!

    Niet veel geboard deze dag maar wel erg lekker in de sneeuw gespeeld. En morgen zakt het gevarenniveau vast, dan gaan we kijken of we iets kunnen doen, toch?
    En dan, als ik wakker wordt van een middagdutje, verschijnt dat ongelooflijke lawinebulletin op mijn telefoon. What the flying f…. Wow!



    Tja.. Dan wordt het toch een beetje moeilijk iets te vinden om te doen. Thomas en zijn vriendin, die thuis is want de school waar ze werkt is ook onbereikbaar, wonen in een huis met tuin, waar hij behalve een pizzaoven ook een schans gebouwd heeft, net boven het schuttingmuurtje het weiland achter het huis in, een dropje van een meter of twee. Die kunnen we natuurlijk gaan bijwerken en een paar keer vanaf springen.. de landing is vast zacht genoeg! Er staat ook een roker in die tuin, en hij belooft me daar spare ribs van, die enkele uren moeten roken, maar ja, daar is dan ook wel tijd voor. Ik heb mijn noboard pad meegenomen, we kunnen ergens gaan noboarden. Of de iglo die in zijn tuin staat uitgraven en afbouwen… het dal komen we toch niet uit dus tja…

    Maar de volgende ochtend blijkt de stoeltjeslift van Ftan, dat bij het skigebied van Scuol hoort, open te gaan. Alleen die stoeltjeslift, en alleen de blauwe piste die erlangs loopt. Niet veel dus, maar in ieder geval iets. Kom, dan kunnen we een beetje boarden voordat de spare ribs op het vuur, of beter gezegd in de rook, gaan. We nemen twee van Thomas’ eigengemaakte boards mee, kunnen we die gaan uitproberen.

    Natuurlijk kunnen we het niet laten nog even te proberen van de piste af te gaan in Ftan, met hetzelfde resultaat als de dag ervoor: na een paar meter raken we vast in de greppels die onze boards graven. Om dan door bijna heupdiepe poeder terug naar de piste te moeten lopen. Ik loop te giechelen.
    De rest van de ochtend slashen we de zachte pistekanten aan gort, (het leken wel Hollandse schuivers!) en gaan op korte stukjes waar het net kan van de piste af, twee bochten en dan snel de piste weer op voor je wegzinkt. We proberen de twee boards uit, ik op de 156 snowsurfer en Thomas op de 165 stompe-lepel plank. Een heel prima snowsurfer, makkelijk te carven, watervlug, snelle bochten, snelle kantenwissel, geen heel stijve plank dus wat zoekerig als je hard gaat op de piste. Maar daar zou ik m dan ook niet voor gebruiken.
    Thomas heeft alweer nieuwe ideeën voor de volgende versies van deze boards. Als het dan rond twee uur begint te regenen, houden we het voor gezien.


    Greppels graven, greppels graven...




    Thomas zijn nieuwste boards


    ..en die komen uit deze pers...


    Pizowatte?

    Met spanning wachten we het nieuwe lawinebulletin af. En weer is het een 5 voor het grootste deel van de Zwitserse alpen, en een vier voor in dit dal. Een super uitzonderlijke situatie. Mijn hart zinkt me in mijn schoenen. Er gaat echt niet veel geboard worden deze trip. Moeder natuur heeft er geen zin in. Tijd voor schnapps na het spareribs festijn… want morgen wordt dus ook niks. Moet ik dan morgen maar gewoon een dag eerder vertrekken? De Vereinatunnel is al die tijd open gebleven dus terug thuis kom ik wel. We besluiten de beslissing tot morgenochtend te laten wachten en we zetten geen wekker. Niet nodig.


    De roker. En rechts de pizzaoven. Wat je ervan zien kan dan. (Totaal overbelicht, ik weet het, het zijn maar Iphone plaatjes..)


    Het resultaat..

    De volgende ochtend, dinsdagochtend, blijkt het in de nacht nog geregend te hebben. Het sneeuwde toen ik naar bed ging, maar kennelijk is de temperatuur ’s nachts omhoog gegaan. Mismoedig kijk ik naar het weiland achter het huis, gisteren nog een zachte dikke witte sneeuwdeken, vandaag doortrokken van de dooistrepen, langwerpige deuken in het sneeuwdek waaronder het smeltwater zich een weg heeft gebaand. Dat wordt vandaag he-le-maal niks..

    Ga ik alvast naar huis of gaan we nog iets doen vandaag? Scuol gooit een aantal van haar lage liften open, maar het is onwijs vlak terrein buiten die pistes. Zelfs met minder sneeuw zet je daar niet zoveel bochten. Nauders gaat open, en de weg ernaartoe is vrijgegeven. Nauders? Is dat niet altijd helemaal verwaaid? Ja, en het heeft iets minder gehad van deze stormcyclus, en het heeft bos.
    Maar het is al half tien. Even twijfel ik nog. Vertelde ik gisteren toch niet nog over die dagen in Nederland dat ik naar ~tig webcammetjes kijk en maar niet kan beslissen of ik nou wel of niet ga surfen, omdat de golven er slecht uitzien? En dat ik dan, als ik toch ben gegaan, altijd blij ben dat ik ben gegaan, want zelfs al waren de golfjes maar verblazen meuk, het is altijd lekker in het water gelegen te hebben.
    Okee. Okee, niet verwend doen. We gaan gewoon kijken hoe het in Nauders is. We zijn dan wel laat maar er ligt sneeuw en er is vandaag een zonnetje bij, we kunnen in ieder geval even boarden en een choco drinken op het terras.

    Het is elf uur als we de lift naar boven nemen. De oude, langzame stoeltjesliften die naast de gondel staan nemen we. Kunnen we lekker om ons heen kijken. Er ligt poeder. Vanaf een slordige 1700 meter is het koud genoeg. En er staat nergens een spoor. Zelfs niet onder de lift! Nou… eh, zullen we dan maar?




    De condities in het kaplijntje om 2 uur 's middags. Drie sporen. Drie!! Wij hebben de rest dan maar verragd. Je moet het werk wel goed afmaken natuurlijk.


    Thomas hard aan het raggen.


    Ja, ik ben wel degelijk ergens in deze foto.

    Ik vermoed dat het was omdat de mensen die vorige week in Nauders zaten vandaag pas weg konden, en de mensen die deze week in Nauders hebben geboekt vandaag pas het dal in mochten, of besloten hadden niet te gaan of zoiets, want anders kan ik niet uitleggen waarom er met zulke poedercondities om elf uur, om twaalf uur, om één uur first tracks gescoord kunnen worden onder de lift en pal naast de piste! En met pal naast de piste bedoel ik werkelijk dat: de pistepaaltjes bijna aan kunnen raken en het ligt er ook daar nog helemaal maagdelijk bij. En het wegzinkprobleem is, hoewel hier ook aanwezig, minder groot.
    Vanaf een meter of 1700 ligt er een korst op de sneeuw, maar niet problematisch, en daarboven is het nog mooi en fluffy. We spotten zegge en schrijve drie andere poederaars op dikke skies. Verder blijft ihet volk dat er is keurig op de piste. Ik begin zowaar weer te grijnzen! Als we dan ook nog een oude kaplijn ontdekken in het bos dat netjes onder de dertig graden blijft waar maar drie sporen instaan om 2 uur kunnen we onze lol niet op. Een heerlijk half open bos met poeder tot boven de knie! En zo werd de laatste dag van deze poedertrip die geen poedertrip was toch nog een echte poederdag. Waar zelfs een verwend nest als ik van gaat gillen.


    Wooohoo! Niet verwacht toch gebeurd!

    bericht aangepast door Dutchess op 29 jan 2018 22:12
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • Dorylus
    Tourist
    Dorylus op 29 januari 2018 · 22:21
    Zooooo, wat een pak sneeuw.
    Leuk hoor!
  • Ee1co
    Advanced
    Ee1co op 29 januari 2018 · 22:25
    Nice nice nice. Leuk report, bedankt voor het delen.
  • BASC
    Advanced
    BASC op 29 januari 2018 · 22:35
    Leuk he, hoe 1 heerlijke dag een hele trip kan goedmaken..
    First Tours
  • Kendo
    Beginner
    Kendo op 29 januari 2018 · 22:38
    Lekker hoor!
    “Ein Brett macht Spaß. Zwei Bretter machen doppelt so viel Spaß”
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 29 januari 2018 · 22:52
    Heel lekker idd!
  • thomas
    Tourist
    thomas op 30 januari 2018 · 07:17
    😃
  • willemien_w
    Beginner
    willemien_w op 30 januari 2018 · 07:43
    Mooie dagen zo te zien!
    Maar het tripreport zelf is ook echt prachtig!!
  • Willem2k
    Advanced
    Willem2k op 30 januari 2018 · 07:44
    Mooi verhaal weer! 😃
    Snowboarding without friends is not snowboarding.
  • markindealpen
    Beginner
    markindealpen op 30 januari 2018 · 08:43
    Nice, leuk report!
  • Teze
    Tourist
    Teze op 30 januari 2018 · 08:46
    PIEK
  • ieism
    Tourist
    ieism op 30 januari 2018 · 09:23
    Aw, so nice!! Mooie pics ook weer.
    Was voor het eerst dat ik soort van blij was in Oostenrijk te zitten, geen alarmfase 5 daar. Eerder vrij goede omstandigheden. Ik hoorde ook wel mensen klagen over te diep, maar dat bestaat niet. Gekkies.

    Dit zijn precies de omstandigheden waar je met een volledig reverse sidecut echte snowsurfer nog wel vaart genoeg hebt om lol te hebben op vlak terrein.
    splitfest.nl
  • QmaartenQ
    Beginner
    QmaartenQ op 30 januari 2018 · 13:11
    Bedankt voor het delen! Gaaf verhaal!
    Ik mis de tripreports van vroegah een beetje.
    powpowwowjippiajippieee
  • pulverdude
    Advanced
    pulverdude op 30 januari 2018 · 13:36
    Heerlijk leesvoer 😃
    Let the riding do the talking and you've said enough
  • RuudvW
    Advanced
    RuudvW op 30 januari 2018 · 13:58
    Heel leuk report, fijn dat het op de laatste dag toch nog een beetje goed is gekomen 😃.
  • Mimosa
    Advanced
    Mimosa op 30 januari 2018 · 14:36
    Leuk report, mooie foto's!
    Powder makes me happy!
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 30 januari 2018 · 16:47
    Alle pizokkels nog an toe. Wat 'n goed geschreven rapport. En al helemaal van zo'n heer-lijke tocht 😃
    bericht aangepast door EmileHendrix op 30 jan 2018 16:47 (1% bewerkt)
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • Bobvaniterson
    Advanced
    Bobvaniterson op 30 januari 2018 · 19:34
    Top! toch nog goed uitgepakt die laatste dag
  • JuraSki
    Beginner
    JuraSki op 30 januari 2018 · 21:05
    Heerlijk, het effect van 'het poederhormoon'!
  • FreeArno
    Advanced
    FreeArno op 30 januari 2018 · 21:18
    Ahh lekkerrrr. Soms is het avontuur net zo mooi als de afdaling... nou ja... bijna dan 😉
    Top report, thanks!!
    Dromen zijn er om te realiseren
  • sanno
    Tourist
    sanno op 30 januari 2018 · 21:22
    heerlijk al die mooi plannen en diepe sporen en als ik naar buiten kijk is het hier ook wit. Wie weet dit weekend weer even buiten spelen.
    Toerisski
  • henwildie
    Advanced
    henwildie op 31 januari 2018 · 12:40
    Leuke schrijfstijl! Poederenthousiasme spat ervanaf. Japow in suisse 😃
    Pistes, zijn dat niet die platgereden stukken tussen de poeder?

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro