Eerste post = eerste Japanse poeder ervaring - Trip Report First Tours!


  • DonPad
    Tourist
    DonPad op 11 juni 2018 · 15:18
    Verdwaald loop ik in m’n eentje rond over het vliegveld. De bus zou moeten vertrekken vanaf Terminal 2.. Maar op welk Terminal bevind ik me in vredesnaam nu? De symbolen op de wegwijs borden wijzen de weg slechts voor mensen die de taal al spreken. De bus zou bijna vertrekken, ik word nerveus: Ik ben echt ver van huis! Grijnzend zoek ik verder...
    De video’s en verhalen van Japan hadden me al jaren geleden geboeid, en nu was het dan eindelijk zo ver. Met de primeur tour van reisorganisatie First Tours zou ik mijn eerste bochten op een ander continent zetten.
    Een paar dagen te vroeg kom ik aan. Met een zware jetlag zit ik in de bus al het visuele op te zuigen als een spons. Ik wil alles zien! Alles mee maken! De rit vanaf het vliegveld zoeft over de snelwegen van Tokyo, die als een soort achtbaan over, onder, en door de flatgebouwen van de metropool gewoven zijn.

    Stuiterend zit ik vooraan de bus. Na een gemakkelijk twee uur blazen over de snelweg, zijn we de stad nog steeds niet volledig voorbij. Ik ben de enige persoon in de bus die nog wakker is...
    Een paar uur later wordt ik wakker in het pikkedonker, we hebben de eindbestemming gehaald: Nosawa Onsen. Door de stoomwolken die door het asfalt uit de natuurlijke ondergrondse warm-water bronnen komen loop ik naar het hotel. Schoenen uit, huis slippers aan, dat is traditie. Door de papieren schuifdeuren en eindelijk neerploffen op het zachte matrasje op de grond.




    De heetste natuurlijke hotspring in het dorp is niet toegankelijk voor toeristen. Dorpelingen gebruiken deze waterput om hun eten in gaar te koken!

    De volgende dag word ik gewekt door de First Tours gids, Bart. Ook hij is een paar dagen te vroeg. Samen besluiten we het rustig aan op de bouwen op de bekende off-piste spot. Maar eenmaal daar aangekomen is het al snel duidelijk dat er weinig verse sporen te vinden zijn. Na het gebied enigszins verkent te hebben komen we uit op een piste dat eigenlijk alleen gebruikt wordt voor slalom teams. Normale skipashouders zijn hier niet toegestaan, en omdat de Japanners zo ontzettend strict zijn in het volgen van de regels, betekent het ook dat er niemand te bekennen was!
    Wij als simpele Hollanders hebben wel ervaring met het duiken onder een touwtje door of het negeren van een verbodsbord. Maar de payoff was nog nooit zo groot geweest. De pistepaaltjes markeerde hier de grens tussen verse corduroy en heup-diepe sneeuw. Vanaf de top van de lift blazen we door het dichtbeboste landschap, waar elke bocht in ons gezicht opstuift... Dit zouden we de hele dag wel kunnen doen! Maar na de afdaling nog 5 keer gedaan te hebben en nog steeds niemand anders tegen zijn gekomen, dringt het besef binnen dat het thuis in Nederland etenstijd is. En om het toch maar een beetje rustig aan te houden op de eerste dag besluiten we een lunch te pakken op de berg. Bart besteld het eten, wat eigenlijk gewoon een wienerschnitzel is maar dan met een rijst-curry in plaats van frietjes. Eigenlijk veel lekkerder!

    Na de snelle lunch besluiten we wat verder van het gebied weg te gaan. De ridgerun: een bekende route wat begint op de hoogste lift van het skigebied, en dan nog een korte hike over de “ridge” van het gebied. Met prachtig uitzicht over de golvende bergen hebben we hier de lines voor het uitzoeken.
    Als we we een mooi stuk gevonden hebben zetten we de camera aan, en woesjjj!!! De video’s en verhalen over Japan liegen niet... Een stijl open stuk, pillows tussen de bomen, nog een lang open stuk om uit eindelijk terug te traverseren naar de piste.



    Later die avond komt de rest van de groep aan. Stiekem probeer ik mijn geweldige eerste dag voor mezelf te houden, omdat het er naar uit ziet dat het morgen een stuk minder zal worden. Na een kennismakings diner in een ondergrondse Ramen-shop, gaat het licht snel uit.
    ’s morgens staan we te wachten voor de roltrap, die dient als verbindingslift tussen het dorp en het skigebied. Als een van de eerste komen we boven en we zoeken gelijk een stukje off-piste op wat we de vorige dat verkent hadden. Bovenaan de afdaling wachten we op elkaar. Op het moment dat we allemaal tegelijk indroppen kan eigenlijk niemand z’n enthousiasme stil houden. De Woooow’s en haaaa’s galmen door het bos. Gelach aan het einde van de afdaling, dit is nog maar het begin!






    Na een plons in de onsen, is het tijd om onze eerste dag te herleven onder het genot van één sake te veel. De ridge-run sprak iedereen het meeste aan. Hoewel steeds meer groepen zich aan de afdaling gingen wagen, voelde het alsof onze groep steeds een stap voor was. Je kan namelijk als-maar door lopen over de ridge, en indroppen waar je maar wilt. Dus elke keer als wij meer sporen zagen dan tijdens onze vorige afdaling, liepen we gewoon een stukje verder, de volgende piek over, en lag er weer een totaal open veld voor ons! Eigenlijk zou dit genoeg zijn om ons de volgende dagen te vermaken.


    Chris houdt overzicht over de Sake.

    Twee dagen later sta ik gedurende onze laatste afdaling vanaf onder te genieten hoe de rest van de groep omlaag komt, terwijl de flurries langzaam omlaag beginnen te dwarrelen. Als we 10 minuten later onderweg zijn naar het hotel begint het écht te dumpen. Vlokken zo groot als appels, en zo dicht dat het bijna mistig lijkt. Uit de mistige sneeuwstorm doemt een eeuwenoude sensei op, hij mekkert iets in het Japans, een gesprek lijkt nagenoeg onmogelijk, maar een biertje lust hij wel!
    Zo’n twintig minuten staat de sensei te wachten terwijl ik foto’s maak van de sneeuwstorm, en als ik eindelijk uitgekliekt ben staat de anticipatie nog steeds op zijn gezicht: “Bieru?”
    Nou vooruit meneer, u krijgt van mij een biertje. Maar als ik in de winkel mijn portemonnee wil pakken komt de wildvreemde bijna beledigd over! Het bier is voor zijn rekening.





    Onder het genot van het welverdiende biertje laten we onszelf helemaal onder sneeuwen... Eigenlijk willen we hier nog lang niet weg. Ondanks dat het onze laatste dag is, besluiten we nog een dag langer te blijven in de hoop dat deze sneeuwstorm de hele nacht zal doorzetten. Wat dat betreft was het een goede keus om met First Tours te boeken. Het voelde nooit alsof dit een grote anonieme organisatie was. Onze gids was net zo enthousiast over de verse sneeuw als ons, en het was heel makkelijk om de plannen om te gooien zodat we echt de beste sneeuw konden ervaren.

    Nog helemaal high van de faceshots zitten we dan eindelijk in de bus richting het volgende gebied: Madarao. Een klein gebied dat hele goede inbound runs zou moeten hebben. Op het programma staat een dag zelf verkennen, en een backcountry dag met een lokale gids.
    In Madarao verlaten we wel een beetje de authenticiteit van Japan. De schattige scheve gebouwtjes van Nosawa maken plaats voor een groot hotel, en in plaats van bier-kopende sensei’s zitten hier veel meer toeristen die allemaal komen voor 1 doel: poeder scoren! Het gebied leent zich er wel voor. Hoewel de sneeuwstorm Madarao niet had bereikt, lukt het ons toch om nog een paar hele mooie tree-runs te vinden. Helaas wordt het steeds warmer, dus beslissen we wat energie over te houden voor de hikes die ons de volgende dag te wachten staan.


    De klassieke pizzabox lift.

    De lokale gids waarschuwt ons al: Het is te warm, de sneeuw is zwaar. Toch wagen we een poging. We doen een aantal afdalingen die beginnen in het gebied en ergens langs de autoweg eindigen, waar we opgehaald worden door gids nummer twee. Voor de lunch doen we 1 langere hike. Sneeuwschoenen zijn niet nodig. De afdaling omlaag is prachtig en lang, door een mooi bos, spectaculair uitzicht, maar de sneeuw schiet net te kort.
    Toch zitten we allemaal tevreden bij de lunch. Zonder gids was deze dag namelijk helemaal op niks uitgedraaid. We besluiten het voor gezien te houden, en beginnen een paar uur te vroeg aan het bier.




    Iedereen kon gratis Rome testboards mee pakken! En daar werd gebruik van gemaakt.



    Gelukkig is er genoeg te ervaren in Japan op dagen dat de condities te wensen overlaten. Daarom stappen we de volgende dag in de trein op zoek naar Sneeuw Macaque’s: De aapjes die baden in een natuurlijke warm-water bron.


    Een aap en een Serow (soort berggeit).


    Twee apen in een staar wedstrijd.

    Het laatste skigebied van onze tour was Myoko: hoewel het dorp soms overladen kan voelen met australiers, lijkt het alsof je dat allemaal achter je laat zodra je de eerste lift omhoog neemt. In de bossen van Myoko kom je niks tegen behalve sneeuw. Heel veel sneeuw! Na onze eerste afdaling zijn we weer helemaal back in business. Naast elke piste ligt een bos, en in elk bos vinden we poeder.



    Het hoogtepunt van Myoko was een afdaling dat we doopten tot de tunnel-run. Een prachtige lange afdaling tussen de bomen met ontelbaar veel pillows. Hier en daar is de mogelijkheid om een klein stukje omhoog te lopen, om zodoende je afdaling gelijk een stuk langer te maken.
    Welke route je ook kiest, je eindigt op een pad wat ’s zomers een autoweg is, en de weg eindigt in een tunnel. De tunnel is zodanig groot dat vrachtwagens er doorheen moeten kunnen rijden, en toch is het in ons geval een zwart gat. De eerste keer is het best imponerend om de tunnel in te snowboarden, want je ziet hélemaal niks!! Het einde van de tunnel is namelijk compleet vol gesneeuwd. In deze duisternis begin ik me toch een beetje claustrofobisch te voelen, ondanks we gewoon om zouden kunnen keren en aan de berg-kant de tunnel uit zouden kunnen lopen. Terwijl ik een uitgang probeer te graven schieten de verbeeldingen door mijn hoofd over hoe het zou zijn om écht begraven te zijn onder de sneeuw. Als de eerste zonnestraal de dunner-wordende laag sneeuw probeert te penetreren vallen de zorgen weg. Gelukkig was de laag sneeuw niet zo dik.
    We graven een gat dat net groot genoeg is om doorheen te wurmen, en aan de andere kant worden we gegroet door prachtige zonneschijn en blauwe lucht. Tijd om dezelfde afdaling nog 50 keer te doen!


    Gus stuift een Method.


    De tunnel uit!

    Na Myoko zit het bergavontuur er op, maar gelukkig heb ik zelf nog een paar dagen om Tokyo te verkennen waar ik en Bart herenigd worden met het altijd feest-vrolijke leeuwen trio die we eerder in Madarao ontmoet hadden. Van gigantische Tempels, bruisende sushi-barren, tot minuscule barretjes waar alleen plek is voor ons vijven.
    Elke hoek die je omloopt heeft Tokyo een verassing in petto, van traditionele houten steegjes tot hyper-moderne vereeuwigingen van pop-cultuur en anime idolen.


    Onze persoonlijke chef voor de avond.


    Hmmmm...


    Dit was letterlijk de hele bar!

    Ik loop rond over het vliegveld. In de wachtrij voor de douane denk ik aan alles wat ik meegemaakt heb. De reis duurde maar 14 dagen, maar door alle nieuwe ervaringen en informatie die gedurende deze tijd op me afgevuurd is, voelt het alsof ik een jaar in Japan heb gewoond. Nooit heb ik me gevoeld alsof ik met een anonieme reis organisatie mee was. Vanaf de eerste avond waren we een doodgewone vriendengroep, samen op vakantie. We hebben het zelfs al over de volgende reis die we samen kunnen doen. First Tours is al bezig met reizen naar Chile en India! Ik vind altijd dat mijn vakantie te vroeg afgelopen moet zijn. Ik wil niet vertrekken met het gevoel dat ik alles gezien en gedaan heb. Dat ik de laatste dag niks meer te doen kan bedenken... In dit geval... mijn terugkeer is al geboekt voor Februari.

    Nu is het tijd om mijn gate te vinden, de bordjes zijn nog altijd onleesbaar, maar ik sta een stuk zelfverzekerder in mijn schoenen. Grijnzend zoek ik verder...



    bericht aangepast door DonPad op 11 jun 2018 15:21
  • Marijnt
    Beginner
    Marijnt op 11 juni 2018 · 15:57
    Prachtig geschreven! Mooie ervaringen geeft dat reizen ook, altijd te kort en altijd weer te lang wachten op de volgende trip 😉
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 11 juni 2018 · 19:53
    Een paar wereld-platen. En verder herinner ik me na let lezen van dit prachtige tripreport alleen maar: Vlokken zo groot als appelsDonPad op 11 jun 2018 15:18Ik denk dat ik dit heerlijke draadje nog een keer of 59 moet nalezen deze zomer. Minstens.
    bericht aangepast door EmileHendrix op 11 jun 2018 19:53
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • rdrck
    Advanced
    rdrck op 11 juni 2018 · 22:35
    Heel vet! Leuk geschreven en de beeldend zijn jaloers-makend!
  • Luukie25
    Advanced
    Luukie25 op 12 juni 2018 · 03:42
    Heerlijk geschreven en toffe beelden! 😃
  • Ee1co
    Advanced
    Ee1co op 12 juni 2018 · 08:56
    Top, meer van dit 👍🏼
  • Rene
    Beginner
    Rene op 12 juni 2018 · 09:02
    Heerlijk verslag met oogstrelende foto's! Zo mogen ze wel wekelijks verschijnen zeg. Poef!
    The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams - Long Live
  • Poedertijn
    Beginner
    Poedertijn op 12 juni 2018 · 09:13
    Lekker hoor! Goed leesvoer om de zomer door te komen!
    My drug is white powder. Deep, white powder.
  • Ilekso
    Beginner
    Ilekso op 12 juni 2018 · 09:22
    Leip man!
    Bones heal and chicks digg scars
  • DonPad
    Tourist
    DonPad op 12 juni 2018 · 11:09
    Bedankt voor alle reacties! EmileHendrix, ik lees al een tijdje jou tripreports en dat was voor mij de inspiratie om toch ook maar eens mijn woorden hier te publiceren. Al schrijvend de winter herleven is ook een goede manier om de zomer door te komen 😃
    Ik zit nog te overwegen om deze zomer met First Tours naar Chili te gaan. Wel een beetje prijzig maar het zal vast een geweldige ervaring zijn. Voor het geval je echt geen zin hebt om tot de winter te wachten! Het ziet er naar uit dat het al aan het dumpen is daar!
  • BASC
    Advanced
    BASC op 12 juni 2018 · 11:21
    Wat mooi geschreven man! En wat een geweldige foto's.
    Kijk al uit naar wat komend seizoen in petto heeft...
    www.firsttours.nl
  • DonPad
    Tourist
    DonPad op 12 juni 2018 · 12:03
    Wuuuhuuuu!!!! Dat ziet er geweldig uit!!
  • Haas
    Expert
    Haas op 19 juni 2018 · 10:13
    Vet tripreport!
    Wat een mooie stoke zo rond de langste dag van 't jaar!
    There are no secrets, only information you don't yet have...!!
  • BASC
    Advanced
    BASC op 9 oktober 2018 · 06:41
    Voor wie het filmpje van deze trip nog niet gezien had:


    Komend seizoen doen we het fijntjes over! Mocht je mee willen stuur maar een berichtje. 😃
    www.firsttours.nl
  • Sjoerd7
    Advanced
    Sjoerd7 op 9 oktober 2018 · 20:14
    Vet man! Mag ik vragen wat zo'n reisje nou kost? Of heb je daar een link naartoe?
    ŠuŠu
  • BASC
    Advanced
    BASC op 10 oktober 2018 · 05:46
    Vet man! Mag ik vragen wat zo'n reisje nou kost? Of heb je daar een link naartoe?Sjoerd7 op 9 okt 2018 20:14
    Jazeker, alle info is te vinden op www.firsttours.nl
    www.firsttours.nl

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro