Tripreport seizoen 2017-2018


  • Pistenbulcky
    Advanced
    Pistenbulcky op 12 oktober 2018 · 11:38
    Wat kan je nog schrijven over een seizoen dat eindelijk nog eens een écht seizoen bleek te zijn.
    Ik doe een poging.
    Even terug naar waar het voor mij allemaal begon, mijn eerste echte seizoen in de bergen, winter 2004-2005.
    Het jaar ervoor had ik heel hard gewerkt, veel geld gespaard en het idee was om één seizoen in de sneeuw door te brengen om op die manier mijn grote liefde die ik voor de bergen al had een beetje te temperen. Ik besloot om in m’n ééntje voor 5 maanden naar de Arlberg te trekken. Het bleek een onvergetelijke ervaring te zijn, er was van bij de start wel elke week een laag verse poeder en de runs waren eindeloos. Daar in de Arlberg is de liefde voor het freeriden pas echt toegeslagen en in plaats van de honger naar meer te stillen, bleek dat volle seizoen alleen maar een groter verlangen naar het witte goedje te hebben los gemaakt. Het was dan ook een echt topseizoen. De winters daarna waren ook nooit écht slecht maar dat eerste seizoen konden ze nooit toppen, ik bleef nog 4 seizoenen in de Arlberg maar toen de powderstress daar onverbiddelijk begon toe te slaan zijn we verkast naar Veysonnaz (4 Vallées) waar je (niet in Verbier natuurlijk) nog makkelijk een paar dagen na sneeuwval onverspoord kon vinden. Daar heb ik ook 4 jaar les gegeven voor de ESS en in het laagseizoen was er meer dan genoeg tijd om de streek te verkennen. En natuurlijk waren er fantastische en onvergetelijke dagen maar nooit meer dat ‘elke week een dump’- gevoel van mijn eerste seizoen. Met de komst van een kindje werden volledige seizoenen in de bergen wat moeilijker en dus zijn de laatste jaren (seizoenen) gevuld met korte memorabele poedertrips, vooral te danken aan WePowder. Maar door de wat mindere seizoenen moest je al veel geluk hebben dat een PA net samen viel met een moment dat je ook daadwerkelijk de wagen in kon springen.
    Tot nu! Seizoen 2017-2018 was er één om niet te vergeten en om verschillende redenen.

    De eerste PA’s rolden al in november binnen samen met de langverwachte Morris Signature Powfinder…De eerste PA’s laat ik wegens de vele sharks en dunne base meestal nog wat links liggen maar toen de opeenvolging bijna een wekelijks feit bleek te zijn, keek ik halsreikend uit naar het moment dat ik eindelijk weg kon en de Powfinder z’n verdiende dieet kon geven: verse poeder. Op 10 december stond ik in Dusseldorf voor werk en het was ook daar zo aan het dumpen dat ik mijn concentratie op wat ik echt moest doen bijna volledig verloor, het enige waar ik aan kon denken was fluffy sneeuw in m’n gezicht voelen na een heerlijke spray. Ik moet nú weg dacht ik…maar dat lukte niet meteen. Pas 20 December kon ik eindelijk vertrekken, net iets te laat voor PA# 7 maar hey, beter laat dan niet. Ik maakte er een Zuid-Duitsland/Noord Oostenrijk roadtrip van. Voor het eerst in m’n rijke snowboardleven deed ik het Kleinwalsertal aan. Wat een ontdekking, zo dichtbij en zoveel mogelijkheden. De sneeuw was er niet meer zo fluffy als ik gehoopt had maar het was een aangename kennismaking, mede dankzij enkel tips van wat locals. De sauna ’s avonds in het hotel/ferienwohnung was ook zalig…de wolken trokken echter binnen en de temperatuur ging langzaam omhoog. ’s Ochtends viel er uit die wolken regen, tot vrij hoog in de laag gelegen gebieden. Ik besloot richting (Vor)Arlberg te rijden aangezien ik daar perfect weet waar ik heen moet/kan. Tegen 10u stond ik onder aan de Albona 1 bahn in Stuben. De avond voordien had ik de Powfinder klaargemaakt voor z’n maiden-run (in Kleinwalsertal stond ik nog op m’n oude board…voor de laatste keer zo bleek later dit seizoen). Met de trage tweezit naar boven en dan m’n eerste bochten op bamboe…een beetje onwennig (mede door het slechte zicht) maar het voelde heel stabiel allemaal. Hier en daar nog een kleine pocket met puf gevonden maar te kort om echt ten volle te kunnen genieten. Even wat webcams gecheckt en Rendl bleek er beter bij te liggen…dus als de vliegende wervelwind daarheen. Wat een goede beslissing. Onder aan de gondel was het nog aan het regenen maar boven werden dat mooie dikke vlokken en ook het zicht werd iets beter. Boven op Rendl een paar heerlijke lijnen getrokken en ik begon het potentieel van de Powfinder te ontdekken, dit voelde lekker en smaakte naar meer. Beneden in het dal regende het verder terwijl het boven zachtjes door sneeuwde, dat beloofde voor de volgende dag, gewoon hoog genoeg blijven. In Stuben nog even een heerlijke soep verorberd in de Fuxbau vooraleer naar het familiehotel in Klösterle te rijden. Sonnenkopf stond op het ontbijt voor de volgende dag, een miskend pareltje in de (Vor)Arlberg waar wij het laatste seizoen dat we in de Arlberg zaten vaak naar uitweken als de poederstress weer eens toesloeg.
    En dat ontbijt van poeder bleek dankzij de Powfinder een echt feestmaal te worden. Het board (en bij uitbreiding ikzelf) waren in topvorm en een ganse voormiddag kon ik genieten van de verse laag die de dag en nacht voordien was gevallen. Heerlijk. Het voelde aan alsof het seizoen nu echt was begonnen en ik had voor wat nog moest komen in de vorm van de Morris 157 een vaste partner in crime onder m’n voeten gevonden. Tegen de middag werd het opnieuw warm en was het tijd om, onder een stralende zon, de terugweg in te zetten, de volgende dag moest er immers met de familie rond tafel worden gezeten voor het Kerstdiner. Met een grote glimlach en een verzadigd gevoel verliep die rit plots heel vlot.


    Dan was het even wachten tot ik van PJ (mijn vaste powderbuddy) op 7 januari een berichtje kreeg. Er stond een korte poedertrip naar de Piemonte gepland met één van onze andere poedermaatjes David (PA#10). Yes, eindelijk eens naar de Piemonte. Ik had Italië nog niet verkend, altijd voor de oplossingen dichterbij opterend (lees Oostenrijk en Zwitserland) maar na 2 dagen zou blijken hoe dom ik ben geweest nooit eerder die paar uur meer te hebben gereden.
    We hadden Sestriere in het vizier en PJ had er een appartement geboekt. Op de heenweg ergens in midden Frankrijk kregen we telefoon van de huisbaas. We konden het appartement niet in want er was zomaar een lawine binnengerold…Say What? Oké, snel iets anders zoeken. Gelukkig was er nog een plekje in Sestriere Borgata dat betaalbaar was (L’Teit, een aanrader, vooral wat de eigenaar betreft). Dankzij WePowder nog even contact gehad met Powderdude om te checken of de weg al was vrijgemaakt…dat zou tegen de avond normaal gezien wel het geval moeten zijn. En inderdaad, met nog een klein laagje verse sneeuw op de weg reden we Sestriere die avond binnen. Wat zag het er magisch uit en ook wel dreigend, die immense muren van verse sneeuw.


    Het boarden zelf zou wel een tricky onderneming worden, door de immense sneeuwval was er tijdens onze rit nog lawinegevaar 5 in sommige delen van Frankrijk en voor de volgende dagen was de prognose nog steeds een 4 met uitzicht op 3…Goed plannen was dus de boodschap. Gelukkig hielp het liftpersoneel van Via Lattea mee bij het maken van keuzes want er was op onze eerste dag eigenlijk maar één echt bruikbare lift open. De ene na de andere treerun werd afgeragd, steeds een nieuw spoor zoekend én vindend in het niet al te stijle terrein. De Powfinder begon z’n duivels te ontbinden in deze omstandigheden, het kon niet anders dan dat Morris de plank hier had bedacht, zo stelde ik me voor. PJ wierp alvast een jaloerse blik en ik beloofde hem de plank de volgende dag wel even te lenen.
    Na de pizza-lunch en de beste espresso van de wereld, opnieuw wat poeder gaan zoeken als dessert. En die vonden we, zonder problemen. De namiddag vloog voorbij en we opteerden voor wat welverdiende rust in het huisje.
    De volgende dag was er goed nieuws, er was een extra lift open, niet helemaal naar de top maar wel nieuw terrein en alweer genoeg poeder om de weinige freeriders blij te maken, waaronder enkele collega wepowdereraars (of hoe zeg je dat…) @sportgillie en @powderdude. Wat een heerlijke dag, alleen spijtig dat ik m’n plank aan PJ had geleend want de Jones StormChaser (split) die ik ook had meegenomen is in de verste verte geen competitie voor de Morris 157, in de bossen en in de poeder ging het nog maar ik ben die dag meermaals overkop gegaan op de stomste stukjes omdat die plank bij lage snelheid (lees traverses met knikjes in het terrein) helemaal geen rocker heeft en de neus gewoon in de sneeuw blijft haken, niet zo’n aangename ervaring…maar de sneeuw was boterzacht en de runs alweer eindeloos dus dat maakte alles goed. Met een glimlach die de ganse nacht niet zou wijken keerden we huiswaarts. Douchen, eten, filmpje en dan snurken tot de ochtend. Dag drie, lift drie, jawel er ging weer een liftje hoger open en dit keer verdriedubbelde daardoor ook het terrein. Zowel links als rechts konden we nu naar beneden door de feeërieke bossen. Ook de optie richting Patamouche bleek een schot in de roos, zo veel terrein, zo veel opties, we werden er bijna moe van 😃
    Af en toe werden we ook opgehouden door nieuwsgierige Italianen die wel eens wouden weten welke plank ik daar onder m’n voeten had.
    Na een paar keer met jengelende kids van de Club Med de grote kabelbaan naar boven te hebben genomen hielden we het voor bekeken. Nog even een lekkere Chinotto om de suikerspiegel te balanceren en dan richting douche.



    We hadden ook nog een leuk uitje op ons programma voor die avond. In Sestriere was er beneden op de piste een restaurant dat voor 25€ een Sushi à volonté hadden…dat laten we ons geen twee keer zeggen. Er waren voorgerechten, misosoepjes en veel, heel veel sushi en sashimi…onze buren hielden er al na één portie mee op maar drie hongerige freeriders kunnen wel wat porties sushi verzetten, dat weten ze daar nu ook. Er was ook een heerlijke live-act, een Italiaanse bard die op z’n synth in z’n beste Engels wat 90’s popsongs coverde. Italië, ik was verliefd en dit zou zeker niet de laatste keer zijn dat ik hier terecht zou komen. Met een seizoen waarin de retour d’est wel om de paar weken de kop op stak zou dit zelfs kort in de toekomst nog gebeuren. Onze laatste dag gingen we nog even richting Sauze D’Oulx om daar even de sfeer op te snuiven maar daar was de dag voordien het meeste reeds verspoord maar geen nood, wij hadden onze portie aan de andere kant meer dan gehad. Het was een heerlijk zonnige voormiddag en de perfecte afsluiter van een meer dan geslaagde poedertrip. Na 11u rijden over de autoroute werd ik door m’n maatjes aan het treinstation gedropt zodat ik met m’n boardbag en mooie herinneringen verder huiswaarts kon.

    Eind januari, begin februari staat de jaarlijkse familietrip richting Veysonnaz gepland. Yesss. Er was de weken voordien nog heel wat vers gevallen en in het hooggebergte bleef het koud, perfect weer dus voor wat korte tourtjes. De eerste twee dagen samen met m’n vriendin ons zoontje van drie z’n eerste ski-initiatie gegeven (boarden had hij het jaar voordien al ontdekt dankzij een oud skateboard waar ik de wielen had af gehaald). Veel meer dan telkens een kwartier proberen was het niet maar het werd leuk bevonden.


    Mijn beste vriend was ook in de buurt en dus gingen we de volgende voormiddagen samen op stap, vooral piste want hij is niet zo’n poederrat maar wat jibben, carven en scheuren is ook altijd leuk. Tot dag 4…bij een rustige afdaling vanuit Nendaz richting Siviez wordt ik, na een jump, langs achter aangeboard door een onoplettende puber die zich van geen kwaad bewust was. Op het moment zelf voelde ik vrij weinig, ik was alleen even m’n adem kwijt door een dichtgeklapte long, je weet wel dat je zo niet meer kan ademen na een zware val…gewoon verder richting huis geboard en lekker aperitiefje op het terras. Ik was even vergeten dat je met warme spieren vaak het letsel niet meteen voelt en dat bleek de volgende morgen ‘pijnlijke’ bewaarheid te worden. Twee ribben deden echt ongelofelijk veel pijn, die dag de sneeuw in gaan zat er niet echt in, wel nog geprobeerd maar het ging echt niet. Oké, paar daagjes rustig thuis en wat rondwandelen boven in de sneeuw, spelen met de kleine, dat is waar ik aan dacht…ik had het fout. De volgende dag kwam er bovenop de pijnlijke ribben een zeer agressieve griep bij die me de resterende 8 dagen elke vorm van wintersport heeft belet…balen…en die ribben dat duurde ook langer dan voorzien omwille van een kriebelhoest die bij elke stoot m’n borstkas in twee leek te splijten.

    Gelukkig was ik net op tijd hersteld voor de volgende magische retour d’est (PA#18) en de Piemonte kwam opnieuw in het vizier. Even checken of PJ ook vrij kon krijgen. Ja! Spullen pakken en rijden dan maar, deze keer ’s nachts met het plan er heel vroeg in de ochtend aan te komen, wat in de wagen te slapen en dan de sneeuw in. Het had stevig gedumpt en het zou heel koud gaan worden de komende dagen, dat beloofde dus heerlijke pipapoeder te gaan worden. We parkeerden de wagen iets voor zessen onder in Cesana waar het al -15° was, snel de dikke slaapzak in dus en wat proberen slapen. Half bevroren wakker geworden en in het naar boven rijden de laarzen alvast onder de voluit blazende verwarming. We waren klaar voor een epic day. Eerste lift naar boven was dezelfde die ons op dag 3 van ons vorige bezoek aan Sestriere zoveel plezier bezorgd had. Dus wij meteen even wat runs gedaan die we al kenden, de sneeuw was goed (understatement), enkel onze benen moesten nog wat wakker worden na de weinige slaap. Meteomorris bleek ook in Sestriere te zijn en via whatsapp voegde hij ons toe aan een groepje van andere Wepowderaars die er ook zaten. We ontdekten nog wat nieuwe runs die ons helemaal wakker schudden, of lag dat aan de faceshots 😉. Na een deugddoende lunch trokken we door het bos richting Patamouche waar de sneeuw als een roomsoes op ons lag te wachten. Daarna teamden we up met Aimee (@skiester) en haar zoon Max voor nog een afdaling door het bos richting Patamouche. Overal weerklonken vreugdekreten en de neus van de Powfinder maneuvreerde gewillig tussen de lariksen door richting dal, richting puur genot. Daarna ontdekten we, dankzij een hoge sleeplift, nog een nieuwe lijn waar de genots-neuronen extra werden gestimuleerd. Ook Aimee en Max vonden het te gek…Helemaal voldaan keerden PJ en ik naar ons reishuis terug. Het was nu al de moeite dat we tot hier waren gekomen maar het beste moest nog komen. De volgende dag, Bluebird, we besloten richting Sauze D’Oulx te gaan, geen slechte beslissing zo zou later blijken. We gingen op zoek naar stukjes onverspoord en carvden tussendoor de piste aan gort. Echt heel veel vers viel er aan die kant niet meer te rapen maar we dachten dat het toch wijs zou zijn om het gebied zo ver mogelijk in te trekken dus wij naar de verste lift die we konden vinden zonder van de kaart te vallen.
    Daar was bijna niemand en toen we boven aankwamen zagen we een eenzame freerider zich een weg banen over een bergkam. PJ sprak hem aan en Danilo (zo heette de man) bleek een mooie afdaling in gedachten te hebben richting Patamouche maar dan vanaf de andere kant en we mochten zomaar met hem mee. Een Italiaan met een 2 meter lange Gentemstick onder de arm een uitnodiging weigeren leek ons niet zo slim dus we gingen maar wat graag op z’n voorstel in en wat goed dat we dat deden. Een kwartiertje stappen later, gidste hij ons de oneindige alpenweides naar beneden, onze plezierteller stond in het rood!! Helemaal onderaan werd de sneeuw door de instraling van de zon wat karton maar zonder erg.


    Op onze korte wandeling richting de grote kabelbaan vertelde hij ons dat hij in de zomer een soort resort uitbaat in Portugal, Bukubaki genaamd…we zijn het later gaan opzoeken en damn, dat ziet er daar niet zo slecht uit, skate, surf, yoga en boomhutten…even zat ik met m’n gedachten al in de zomer maar al snel keerde ik terug naar het hier en nu. Energie bijtanken met een late lunch om dan weer te gaan knallen. Danilo had ons Patamouche couloir als tip gegeven en volgens hem zou dat er wel eens goed bij kunnen liggen…wij konden dus niet anders dan een kijkje gaan nemen. Bovenaan de lift hadden we twee opties, de echte Patamouche Couloir of Bancheta. Het werd optie 2, vanaf de lift het meest overzichtelijk. En ja hoor, wat een knaller, niet super stijl maar wel lang én bodemloze sneeuw met een spoor of twee drie. Op het einde kom je uit op een langlaufpiste waar je wel even een eind moet steppen, stampen, glijden maar zo de moeite waard. Bij de kabelbaan aangekomen keken we elkaar aan. Veel woorden waren er niet nodig. ‘Nog eens?’…
    De tweede run namen we ook de tijd om van onder uit de effectieve Patamouche Couloir te bekijken, die konden we dan later eens doen want normaal zouden we morgenochtend richting Prali rijden. Een plan dat buiten ons om nog zou wijzigen. Die avond samen met Aimee en Max in de lokale pizzeria nog wat nagenoten en plannen voor de volgende dagen gesmeed.
    De volgende ochtend was de koudste tot nu, beneden in het dal -22°….brrrrrr. Alles klaar gemaakt om naar Prali te vertrekken maar dat was buiten PJ’s auto grekend. Die wou bij deze temperatuur niet mee. We waren in al ons enthousiasme vergeten winterdiesel te tanken en dus kregen we geen beweging in de anders zo trouwe bondgenoot. Met de hulp van de immer goedgemutste huisbaas de wagen even naar een plek geduwd waar de zon hem misschien wat op zou warmen en dus toch nog een dagje Sestriere…ach zo erg is dat niet. De eerste run was carving heaven. We zaten als eerste op de lift en dat was ijs- en ijskoud maar al snel werden onze lichamen opgewarmd dankzij wat snedige bochten. Nergens iemand op de vers geprepareerde pistes…er zijn slechter manieren om wakker te worden….zoef….krrrrr….sjjjjjj…..de Powfinder is een heerlijk carvebeest. Nu onze spieren warm waren riep de poeder onze naam, wij dus richting Patamouche Couloir, the real thing deze keer. Nog even wat gezocht naar de juiste ‘ingang’ maar eens we die gevonden hadden kon ons geluk niet meer op. Van de dag ervoor stonden er twee sporen. Meer dan plaats genoeg dus om zelf onze signatuur achter te laten…wat een heerlijke run, wat bos, wat open terrein, diepe sneeuw die je bij elke bocht om de oren vliegt: Yeehhaaa. Beneden aan de kabelbaan aangekomen stonden daar ook Aimee en Max (die waren via het bos gekomen). Bleek de lift stuk…oké…er zal wel een vervangende bus zijn toch? Snel even nagevraagd aan de kassa in m’n beste Italiaans :-/ Het was niet helemaal duidelijk. Er reden heel wat bussen maar die bleken enkel voor de Club Med toeristen bestemd. Na lang wachten kwam er uiteindelijk een klein busje langs waarvan de chauffeur ons zei dat dit de skibus terug naar Sestriere was. Met nog wat andere wachtenden eindelijk op weg werden we wat later gedropt in Sestriere centrum. Dan maar even lunchen met z’n allen en misschien later nog even met de ‘eitjes’ naar de andere kant. Op weg naar boven merkten we dat het weer zienderogen ‘slechter’ werd. Dikke wolken trokken binnen, hun buiken gevuld met verse sneeuw. Op de zuidflank mochten we opnieuw Morris nog eens begroeten die met z’n familie onderweg was. Onze lof over de Patamouche Couloir zou hem inspireren om daar de volgende dag samen met Haas heen te trekken 😃
    Ook Aimee en Max waren geprikkeld en dus trokken we met hun nog een laatste keer die kant op. Veel meer dan onze sporen van die morgen (en die andere van de dag ervoor) stonden er niet echt. Wij met veel plezier dus opnieuw naar beneden, even lichte paniek wanneer Max in een wel heel vreemde houding tegen een boom aan lag en z’n knie heel veel pijn deed…het bleek gelukkig niets te zijn en goddank zijn die jonge lichamen nog heel flexibel. In al onze euforie van de afdaling waren we even vergeten dat de kabelbaan nog steeds stuk was. Ach, we zouden er wel geraken toch. Aan de bushalte werden we door een medewerker van Club Med duidelijk gemaakt dat we geen enkele bus op mochten, dat die enkel voor ‘hun’ mensen bestemd waren en blijkbaar was dat busje dat we ’s ochtends hadden genomen ook eentje van Club Med…euh? Die man bleek echt niet zo opgezet met ons, hij bleef maar gesticuleren vanalles uitkramen in het Italiengels. Hij liet ook een bus vertrekken met 5 mensen op en voor de rest leeg. Na een half uur wachten (en nog steeds geen ‘gewone’ skibus) kwam de baas ook eens kijken, van hem mochten we gelukkig wel mee met een bus, samen met nog een andere ‘verloren’ freerider.
    Bij terugkomst nog maar eens proberen de wagen aan de praat te krijgen. Goed lang voorverwarmen…krrr krrr….krrr krrrr…grvrbrom…brommmmmmm. Oef gelukt. Tijd om richting Prali te rijden, de sneeuw dwarrelt ondertussen zacht naar beneden. De wagen sputtert af en toe nog wat tegen (waarschijnlijk is de diesel in de tank nog wat gelei-achtig) maar we geraken zonder al te veel problemen op onze bestemming. Prali ligt een beetje op het einde van de wereld zo lijkt het. Na een rit door een mooie vallei, canyon kom je in het skidorp, daar zien we één lift, wat verder op de weg (die ondertussen mooi is ondergesneeuwd) kruisen we twee volledig uitgeruste freeriders die ergens uit een bos moeten zijn gekomen, allemaal goede voortekens. Onze slaapplaats is heerlijk, een grote kamer boven een stal; de typische geur van winter gestalde koeien geeft altijd een extra dimensie aan een verblijf in de bergen. Zeker als de host komt aanrijden in een Apecar en ons zegt dat we het geld gewoon op tafel kunnen leggen bij ons vertrek…en extra leuk dat diezelfde host blijkbaar in het enige kleine superetje blijkt te werken dat Prali rijk is (daar kwam ze dus vandaan toen ze vroeg om even te wachten bij onze aankomst). Wat een heerlijk sfeertje hier. Die avond vroeg onder de veren want de volgende dag zouden we Prali, waar we zoveel over gehoord hadden, ontdekken.
    Wakker worden en ontdekken dat er alweer een extra laagje sneeuw is bijgevallen geeft steeds een goed gevoel en het sneeuwde nog zacht door. Snel ontbijten, de wagen in voor de korte rit (oh ja, niet vergeten geld op tafel te leggen) en parkeren echt recht voor de lift. Het busje van Aimee en Max stond er ook (zij hadden er de nacht doorgebracht). Als je met een handvol andere freeriders staat aan te wachten tot de lift open gaat weet je dat het een goeie dag gaat worden. De eerste afdaling was een goed voorproefje. Door het steile bos met af en toe een open plek naar beneden door de knie-tot-heupdiepe sneeuw; dat kan niet slecht zijn. Ik weet niet hoe vaak we de afdaling hebben gedaan maar elke keer bleek er wel weer ergens een stukje onverspoord te liggen. Dit leek wel een computerspelletje, telkens een ‘geheim’ nieuw level ontdekken en dan, als twee kinderen in een snoepwinkel zo blij, naar beneden sjeezen. Wat een plezier, wat een skigebied, alle lof waard. Het kleine sleepliftje bracht nog wat extra terrein en extra fun met zich mee. Het bleef ons verbazen hoeveel mogelijkheden je hier hebt met slechts één tot twee liften. Dit was een onvergetelijke dag waar we van de allereerste lift naar boven en tot de laatste afdaling hebben genoten in het kwadraat. Lang geleden dat ik me zo uitgelaten heb gevoeld, faceshot na spray na pillow, na korte pauze in de stoeltjeslift na rechte lijn na korte hike…het plezier bleef maar komen. Maar ook aan deze dag zonder einde kwam er uiteindelijk toch een moment dat de avond viel. Tijd om naar huis te rijden, een nachtelijke rit voor de boeg. Tot ziens Prali, hier komen we zeker nog eens terug. Dank voor al het moois. Geen foto's wegens te veel plezier...
    De terugtocht bracht nog wat stress met zich mee door een kapotte wiellager waarvan we beiden hoopten dat deze het toch zou uithouden tot we thuis waren. Gelukkig is dat gelukt en ergens in de ochtend waren we plots weer in het thuisland.

    Een paar weken later krijg ik plots een whatsappuitnodiging van Meteomorris "Knallen in de Piemonte"…tja, na de twee top PA’s in Italië kon er nog wel een derde bij toch? Naarmate het window dichterbij kwam haakten steeds meer mensen af en bleek de sneeuw toch ergens anders te gaan vallen. Piemonte zou nog een jaartje moeten wachten maar de geplande roadtrip kon wel doorgaan. Na wat heen en weer gewhatsapp was de eerste bestemming gepland: Airolo. Dat zou voor mij ook een ‘first’ zijn. Dicht bij Mulhouse een motel geboekt want een ganse nacht alleen rijden zie ik niet echt zitten (en is qua energie ook niet altijd de beste keuze). ’s ochtends wel vroeg uit bed om richting de Gothard tunnel te rijden. Het is van m’n kindertijd en de zomervakanties naar Sardinië geleden dat ik deze berg nog ben door gereden…trip down memory lane.
    Wat verder parkeer ik trouwe ouwe poedermobiel en een tel later komen daar ook Morris en Daaf aangereden. @robbert is er al. Echt druk is het hier niet en wat een mooi zicht zijn die vier powfinderboards in de kabelbaan naar boven…een goede start van een poedertrip. Boven aangekomen lopen we Ieism nog even tegen het lijf met een noboard onder de arm. De condities zijn niet optimaal maar na wat zoeken vinden we toch een paar mooie pockets met heerlijke poeder en kan Morris wat mooie foto’s maken van zijn parels in actie.


    Als enige Belg in het gezelschap houd ik het energiepijl hoog met wat donkere chocolade die ook door de anderen wordt gesmaakt. De runs zijn kort maar deugddoend en er worden plannen gesmeed voor de volgende dag. De achtertuin van Robbert, met name Engelberg, wordt onze volgende bestemming. Dankzij Morris z’n goede contacten versieren we ook nog eens gratis overnachting in Engelberg in de Ski Lodge, een hip, Scandi style hotel vlakbij de lift. Wat een top-plek en super hoe we daar ontvangen worden. Bij onze aankomst blijkt er nog een mega party aan de gang van een online gokbedrijf. Dronken Zweden en stevige beats verwelkomen ons. Maar om 20u is hun feest gedaan en daalt de rust weer terug in het ‘vredige’ Engelberg. We eten met z’n vieren in het hotelrestaurant en er worden wat stoere en minder stoere verhalen gewisseld. Blijkt dat Morris en ik er tegelijk waren tijdens een memorabele PWA -windsurf tour in Scheveningen in 1984 waar Robby Naish natuurlijk de show stal. Er slingeren nog ergens foto’s van dat event rond en ik beloof ze naar Morris te mailen (ze waren toch wat moeilijker te vinden en net als dit report duurde het heel wat langer eer ze bij hem terecht kwamen). Na een schoonheidsslaapje en een uitgebreid ontbijt trekken we te voet naar de skilift. Daar staat Robbert ons op te wachten, samen met een horde Indiërs en Chinezen (wie al in Engelberg is geweest weet wat ik bedoel). Er ligt nog wat verse poeder op ons te wachten en van enige poederstress is hier toch wel sprake. In de gang naar de lift staan ongeduldige freeriders helemaal uitgerust te trappelen tot ze eindelijk naar boven mogen…Gelukkig hebben wij met Robbert een local aan boord en hij gidst ons naar enkele heerlijke runs waarbij de sneeuw in onze gezichten knalt. Wat later komt de wolkenzee echter aanzetten en worden we opgepeuzeld in een whiteout. Tijd voor koffie en appfelstrudel. Na de lunch/koffiepauze proberen we zo hoog mogelijk te blijven en beslissen we de Titlis op te stappen om wat extra poedermeters te scoren. Wat een heerlijke afdaling. Of we de energie hebben om dat nog eens te doen? Ja hoor. Als er poeder gescoord kan worden is geen inspanning te veel.


    Na onze tweede run bedekt het wolkendek bijna elke plekje Engelberg en beslissen we af te dalen. Van paal tot paal dalen we op de piste af tot het middenstation van de kabelbaan, wat een leuke run, lekker spelen, wat carven waar het kan.



    Morris en Daaf hebben beslist terug naar Nederland te rijden. Ik heb ondertussen contact gehad met wat poedermaten (ex-collega snowboardleraars) die hun winter in Evolène doorbrengen en de volgende dag een splitboardtrip in Arolla hebben gepland. Gelukkig heb ik m’n splitboard ook in de wagen gegooid voor vertrek en ik beslis nog een staartje te breien aan deze roadtrip. We nemen afscheid en nemen alweer wat extra herinneringen in de rijkgevulde sneeuwrugzak mee. De rit Engelberg Evolène is niet zo lang maar door de hevige sneeuwval (YES!!) toch niet echt relaxed te noemen. Maar niets wat een heerlijke kom bergsoep bij aankomst niet kan wegwerken. Ik overnacht in een verborgen chalet in Evolène. Voor het slapengaan leggen we even al ons split-materiaal klaar zodat we ’s ochtends vroeg kunnen vertrekken. De ijskoude ochtendlucht zorgt ervoor dat we snel wakker zijn en tijdens de korte autorit richting Arolla bespreken we nog een laatste keer de opties. Bij aankomst (we zijn in totaal met vijf) wordt de knoop doorgehakt. We gaan niet de gletsjer op maar kiezen voor een iets kortere klim met een minstens even goede afdaling. De zon is van de partij en doet de verse sneeuw prachtig glinsteren. Wat een schouwspel hier op het einde van de vallei. Terwijl ik gisteren nog onder generatiegenoten vertoefde was het klimtempo van de twintigers toch even wennen en bengelde ik ergens achteraan de hoop, het zou ook de vermoeidheid van de twee dagen en de autoritten kunnen zijn 😉
    Maar het klimmen wordt meer dan beloond met een maagdelijk witte en onverspoorde afdaling in boterzachte poeder. Wooooooooehoooooeeeeeee. Mijn vreugdekreet hebben ze in de aangrenzende vallei waarschijnlijk ook gehoord. Geen moment heb ik spijt van mijn beslissing om nog een dag extra te blijven in Zwitserland. De afdaling is eindeloos en na een gans seizoen op de Powfinder is de Jones weer even wennen. In de poeder voelt ook dit board zich perfect en surfy maar de quasi onbestaande nose geven mij op het uitrij-pad toch weer wat stress, gelukkig blijf ik recht. (@Meteomorris: zijn er al plannen voor een splitversie van de Powfinder?)






    Ik beslis om na het eten gewoon naar België te vertrekken. Het was een meer dan geslaagde trip en nog een keer extra naar boven klimmen zou het misschien wel waard zijn maar ik heb geen zin om ’s nachts te rijden en vermoeid aan te komen. En met de zon hoog aan de hemel voelt het als het perfecte weertje voor een rit door de bergen, de ramen naar beneden, zonnebril op en gaan…
    Het bleek de laatste dag van mijn seizoen te zijn, een perfecte afsluiter van een quasi perfecte winter. Er had waarschijnlijk nog een extra trip ingezeten maar werk en planning werkten wat tegen maar ik heb genoten met een grote G. En nu ben ik klaar voor een hopelijk nieuwe winter met nieuwe ontdekkingen en ontmoetingen om dan volgende lente een tweede kindje te mogen verwelkomen. Veel mooier wordt het leven niet…hoewel. volgende week heb ik na veel getob een korte reis gepland met m’n vriendin naar het Bukubaki resort van Danilo die we in de Piemonte ontmoetten, hopelijk nog wat surfen op de Portugese golven en genieten van het laatste beetje nazomer. Dankje Wepowder om onze winters zo onvergetelijk te maken, dankje Morris voor de Powfinder en de leuke roadtrip, dankje PJ en David voor jullie energie en enthousiasme.
    bericht aangepast door Pistenbulcky op 12 okt 2018 12:13
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 12 oktober 2018 · 12:01
    Super! dank voor het leesplezier en de voorpret of moet dat zijn napret? Of nou ja. Poederpret. A porter!
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • meteomorris
    Expert
    meteomorris op 12 oktober 2018 · 12:23
    @Meteomorris: zijn er al plannen voor een splitversie van de Powfinder?

    @Pistenbulcky Ja. Druk doende!!

    Als we wat stappen verder zijn hoor je meer van ons. We gaan zowiezo er een blog over producten op https://powfinder.com
    Laatst sprak ik overigens een dame die dacht dat onze boards al splitboards waren. Door de stringer in het midden van het board dat ze dat het een split was.....

    May the powder be with you.
  • skiester
    Advanced
    skiester op 12 oktober 2018 · 12:31
    Jaaaaa wat was het lekker in Sestriere toen. Wel met n bevroren teen moeten bekopen maar ook dat is redelijk genezen.

    En idd, die idiote Club med Italiaan met zn bussen. Zo niet typisch Italiaans... de poeder en espresso destemeer!!

    Ik hoop op nog n keer team up dit jaar!
    Als je alles onder controle hebt ga je niet hard genoeg!
  • Willem2k
    Advanced
    Willem2k op 12 oktober 2018 · 12:33
    Klinkt als een top winter inderdaad!

    Fijn leesvoer om het vuurtje weer wat op te stoken. Dit nazomerweer is lekker hoor, maar inmiddels zit ik stiekem ook wel te duimen voor die eerste dumps. 😃
    bericht aangepast door Willem2k op 12 okt 2018 12:34 (3% bewerkt)
    Snowboarding without friends is not snowboarding.
  • dimsum
    Beginner
    dimsum op 12 oktober 2018 · 15:51
    Top seizoensreport en zalig herkenbaar! 👍🏻
  • pieterjanbeyts
    Beginner
    pieterjanbeyts op 13 oktober 2018 · 13:38
    leuk om te lezen Eric!

    Het was een inderdaad een topwinter!
    Komend seizoen meer van dat (maar dan met men eigen powfinder). 😉

    en proficiat met het kindje dat onderweg is 😉
  • pieterjanbeyts
    Beginner
    pieterjanbeyts op 13 oktober 2018 · 13:38
    leuk om te lezen Eric!

    Het was een inderdaad een topwinter!
    Komend seizoen meer van dat (maar dan met men eigen powfinder). 😉

    en proficiat met het kindje dat onderweg is 😉
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 13 oktober 2018 · 15:26
    O man wat een mooi report, krijg bijna huilende heimwee naar de Piëmonte als je beschrijft hoe lekker de sneeuw daar wel niet valt.
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • Pistenbulcky
    Advanced
    Pistenbulcky op 13 oktober 2018 · 19:19
    @Meteomorris: zijn er al plannen voor een splitversie van de Powfinder?

    @Pistenbulcky Ja. Druk doende!!

    meteomorris op 12 okt 2018 12:23


    Daar kijk ik dan enorm naar uit...deze winter testen 😉

    Jaaaaa wat was het lekker in Sestriere toen. Wel met n bevroren teen moeten bekopen maar ook dat is redelijk genezen.

    En idd, die idiote Club med Italiaan met zn bussen. Zo niet typisch Italiaans... de poeder en espresso destemeer!!

    Ik hoop op nog n keer team up dit jaar!skiester op 12 okt 2018 12:31


    Deze winter komen we elkaar waarschijnlijk nog wel eens tegen...

    Super! dank voor het leesplezier en de voorpret of moet dat zijn napret? Of nou ja. Poederpret. A porter!Dutchess op 12 okt 2018 12:01

    😀

    leuk om te lezen Eric!

    Het was een inderdaad een topwinter!
    Komend seizoen meer van dat (maar dan met men eigen powfinder). 😉

    en proficiat met het kindje dat onderweg is 😉
    pieterjanbeyts op 13 okt 2018 13:38


    Ik denk dat je geen moment spijt gaat hebben van die Limited Edition...nu ga ik je echt niet meer kunnen bijhouden.
    En planning-wise komt die tweede mooi aan het einde van de winter dus helemaal klaar om weer wat PA's te delen!

    O man wat een mooi report, krijg bijna huilende heimwee naar de Piëmonte als je beschrijft hoe lekker de sneeuw daar wel niet valt. EmileHendrix op 13 okt 2018 15:26

    Mijn heimwee heeft ondertussen plaats gemaakt naar een kriebelend verlangen...op naar een topwinter.
    bericht aangepast door Pistenbulcky op 13 okt 2018 20:10

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro