Dromen over Philemon en Baucis


  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 17 december 2013 路 16:22
    [preferred music of choice: Tube & Berger – Bring back the love]


    Na mijn winter twee jaar geleden een beetje voortijdig te hebben beindigd heb ik veel nagedacht over de waarde die ik toeken aan ons aller tijdverdrijf. Omdat ik niet begreep hoe ik, ondanks tegenwind, meer en meer plezier kon putten uit een hobby die meer voor me werd dan een hobby eerder was. Een stuk van mijn bestaan. Is het raar om midden in de zomer aan de winter te denken? Om de winter op 1 juni pas echt 'af' te noemen en tijdens het zomerreces te genieten van de trailers van skifilms? De eerste keer dat mensen je er naar vragen kan je misschien nog wegkomen met 'maar er hangt mooie muziek achter'. De tweede keer blijft het misschien bij het fronzen van een wenkbrauw maar een verschil is waargenomen. Is het raar om in onze vlakke landen te dromen van bergen? Om gletschers, steeps, lariksafdalingen en couloirs te zien in de zandhopen en het onkruid op de bouwput waar je dagelijks twee keer voorbij fietst op weg naar een stoel aan een bureau in een bijna absoluut en impliciet geregeld en vastgelegd leven? Apart komt dichter bij raar in de buurt en ondertussen twijfel je, twijfel ik, droom ik vooruit en denk ik terug.


    Welke lijn wil ik rijden?

    Waar ik tegen het idee aan liep weet ik niet meer precies, maar ik kwam op het idee te doen wat onze voorgangers deden. Ski's maken. Zelf maken. Van hout. Uit een boom. Met een bijl en ander gereedschap dat minstens honderd jaar oud kan zijn. Om te ervaren hoe onze voorgangers te werk gingen en om ons tijdverdrijf zo beter te leren begrijpen. Met de voorzichtige instelling 'als het 1 bocht overleeft, is het project geslaagd', ben ik ergens in 't voorjaar begonnen. Geïnspireerd en geraakt door het verhaal over mevrouw Feltrinelli in Wepowder's 9x9 en het mooie voorbeeld van zelfgemaakte (high-tech) ski's en boards van BMB.

    Het doel wat ik voor ogen had was iets totaal anders, zonder high-tech en zelfs zonder 'tech', maar Steven dacht graag mee. Hij had zelf ook wat plannen op de plank liggen om een meer 'low-tech' ski te gaan maken. Voor dagen dat er 'geragd' zou worden. En dan lekker simpel en goedkoop zodat je geen spijt hoeft te hebben. Mijn verdere voorbereidingen waren wat mij betreft voldoende gebeund: Een meetlint, een potlood, een vel papier en de quivers van twee Emilen. Dan middel je wat maten, neem je nog een klein veiligheidsfactortje en ga je verder vooral niet voor goud maar voor het genot van het maken en het ervaren. (@Emmel, mag ik zeggen engineering 101? 馃槂 )

    Om niet in de problemen te komen met staatsbosbeheer ben ik naar de d.i.y.-shop aan de overkant van de straat gelopen en heb ik twee planken van de gewenste dikte op de kop getikt. Niet perfect. De eerst volgende stap was het aftekenen van het gewenste dikte en breedteprofiel waarbij ik nog een flink stuk inpakpapier heb gebruikt om een voldoende hoge beunfactor te garanderen. Je zou het niet verwachtten, maar juist tijdens dit soort ogenschijnlijk eenvoudige stappen als het aftekenen van maten, leer je volgens mij het meeste over het heden en het verleden van onze planken. Je probeert als wetenschapper in opleiding natuurlijk een radius van 18 komma nul nul nul meter precies te maken, maar dat gaat niet werken. En dan slijt het besef in dat de vrijdenkers van toen nu niet herrinerd worden omdat ze in één klap een SR-71 blackbird de lucht in slingerden, maar omdat ze (denk Wright brothers) een heel goed idee, misschien nog wat ruw, toch ten uitvoer durfden te brengen.

    Na nog wat hulp van Steven volgt er dan echt houtbewerking. [understatement]@Ieism is wel goed met hout [/understatement] en wilde wel een zaterdagmiddag meehelpen. Hij brengt me de fijne kneepjes van het houtschaven bij en laat zien hoe je een bijl in hout zet om het hout waardevoller te maken, in plaats van kapot. Ook heeft hij een brander liggen die nog wel even opgewarmd kan worden. Thuis schaaf ik zomer avonden lang door. Millimeter voor millimeter en centimeter voor centimeter. Ik ben bezig iets moois te maken en mijn bewondering voor de houtbewerkers van toen (en nu Ivar!), neemt toe.


    Een man, een bijl en een ski in wording.

    En mijn kijk op skien veranderde weer. Als in een haarspeldbocht de andere kant op en verder omhoog. Een ski zal voor mij nooit meer 'slechts huurmateriaal' zijn, zoals ik andere mensen weleens met ski's om heb zien gaan. Nooit meer 'slechts wat kunsstof, rubber en metaal'. Zijn onze planken een middel of een doel? In eerste instantie een makkelijke vraag. Maar heb je er weleens echt diep over na gedacht? Wat een Möbius-strip 馃槂. Ik had nu twee stukken drie dimensionaal verlopend hout in mijn handen die geïmpregneerd waren met het zweet van lange, hete zomeravonden hard werk op een klein warm balkonnetje. En de prachtige bolle vormen rond de bindingen van antieke ski's uit de jaren '20 en '30 gaan plotseling voor me leven, zo mooi, zo ongelofelijk mooi als die oude dingen die nu aan de muur hangen kunnen zijn. Echt handwerk en een eerste klas ontwerp. Petje af naar onze vrij-denkende voorgangers!

    Het eindproduct waar we vandaag de dag allemaal op afdalen is het resultaat van eeuwen en millenia-lang durende evolutie, die begon met een man, een bijl en een revolutionair idee.

    Dan de volgende stap. Rocker? Early rise? Camber? Ik koos klassiek. Punt omhoog, achterkant een beetje en misschien wat omhoog onder de voet als 't goed gaat. Plan A. Als scheepsbouwer in opleiding heb ik eerder met gestoomd hout gewerkt. Helaas blijkt, ondertussen ruim een jaar geleden, dat het stomen van hout nu een brug te ver is. Deze methode is volgens mij mogelijk en haalbaar, maar niet zo makkelijk als je misschien zou denken, omdat stoom haalbaar is, maar druk en tijd een uitdaging zijn.


    De mal malde niet genoeg maar de scheepsbouwer in opleiding leerde...

    [preferred music of choice: Hayden Calnin – Shutters]


    En daarom plan B
    Maar wanneer ik daar druk mee bezig ben:
    November 2012
    And quite some water,
    passed the quay...



    .
    .
    .

    Het verhaal van de houten ski is een oud verhaal en daardoor kan je hier en daar interessant literatuuronderzoek doen. Je komt Scandi-skigoden als Ullr tegen in een artikel over de Kalvträsk-ski. Je krijgt een lesje evolutieleer over paralelle-evolutie wat betreft gelijktijdige ontwikkelingen duizende jaren terug in Azië en Scandinavië. Les 2 gaat over de meer of minder paralelle ontwikkeling van het alpine skiën aan beide uiteinden van de alpen (of dacht je dat Oostenrijk en Frankrijk alleen verschillen in weerregio of keuken?). Ondertussen groeit het besef dat onze wintersporten zo veel meer diepgang kennen dan je op het eerste gezicht ziet. Tijdens paralelle ontwikkeling les 3 loop je, via een omweg van wat Warren Miller films met @Emmel en telemark-blaadjes 'from across the big pond', aan tegen mannen die eerder gedaan hebben wat jij zelf net wilde doen. Maar dan professioneler en met het budget om de wereld over te vliegen en 't kunstje af te kijken bij de mensen die 't ook echt nog doen zoals vroeger. Da's een beetje een domper als je 't zelf probeert voor de prijs van twee volle kratten schuimend Limburgs bier...

    Dan kan je 't maar beter op je eigen manier doen en goed aanpakken. Het heeft lang geduurd voor ik weer door ben gegaan. Maar ik wilde mijn eigen project afmaken en het mijn eigen ding maken. Het werd persoonlijk. En ik kan maar niet vergeten dat het rijden van planken “de mooiste vorm van zelfexpressie is”. En daarom: Mal 2 it is. Nieuwe mal, betere ideëen en een richting. Een (iets te lage) koperen ketel, wat bakstenen en een campingbrandertje wat bijna twee keer zo oud is als ik zelf ben. Zo gebeund dat ze me honderd jaar geleden waarschijnlijk uitgelachten zouden hebben 馃槂


    Zelfexpressie? Tot in de laatste nerf.

    Toegepaste dromen blijken vooral een startpunt voor betere en realistischere doelen te zijn. Maar ondertussen ziet het spaarzaam aanwezige publiek dat over een herstelde schouder meekijkt iets moois ontstaan in de planken en plannen die ik ondertussen al meer dan een jaar najaag.

    Maar omdat er weer een winter aan komt kies ik. Ze moeten af. Al is 't maar voor een enkele bocht in een oud, verlaten en failliet skigebiedje van niks. Het zou niet de eerste keer zijn dat ik een hele winter maak met één bocht. En wat voor een winter belooft dit te worden. Mal 2 is nog lang niet zo goed als ik wil, maar simpel en net voldoende. Met nog wat nieuwe goeie ideen á la rabbitontheroof.net volgt dan eindelijk wat subtielere zelfexpressie, zonder bijl, schaaf of vuur:


    Φ委λημων en Βαυκις

    Je ziet een diverse verzameling. Een verzameling van wetenschap die mijn leven nu vult en andere mooie dingen om en onder mijn voeten. Van een oude bijnaam in het schip van de vliegende Hollander (beetje imperfect door de overmatig gebruikte teerverf, oeps 馃槂 ) en het weersysteem in de lucht er boven. Van een toekomst achter me. En als ik naar mijn tenen kijk de kern waar het me allemaal om te doen was: de liefde voor ons tijdverdrijf. Teruggebracht tot het mooiste liefdesverhaal dat ik ooit las, uitgevoerd in passend hout. Ik noem ze Philemon en Baucis. Naar liefde en dingen die altijd samen gaan.

    Ik ben de dankbaar voor en geraakt door de warme hulp die ik de afgelopen twee jaar heb gekregen van @ieism, @telemikey en Steven.


    Na de montage van mijn eerste binding ontbreekt alleen die ene bocht nog...
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • meteomorris
    Tourist
    meteomorris op 17 december 2013 路 16:29
    LIKE!!!!
    May the powder be with you.
  • Rene
    Beginner
    Rene op 17 december 2013 路 16:31
    Wat een fantastisch mooi verhaal zeg! Ben zeer benieuwd naar je verhaal na die ene bocht!
    The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams - Long Live
  • sanno
    Tourist
    sanno op 17 december 2013 路 18:02
    heel gaaf en gelukkig dan ook nog een telemark binding erop echt compleet top.
    Toerisski
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 17 december 2013 路 19:05
    Mooi man! En een goed verhaal. Dikke Like en benieuwd naar hoe ze gaan 馃槂
  • CPet
    Advanced
    CPet op 17 december 2013 路 19:29
    Ben een beetje jaloers....... ik ga eens nadenken over mijn geregelde leventje 馃槈
    Let the snow come!
  • SneeuwHaas
    Advanced
    SneeuwHaas op 17 december 2013 路 20:18
    Is het raar om midden in de zomer aan de winter te denken? Om de winter op 1 juni pas echt 'af' te noemen en tijdens het zomerreces te genieten van de trailers van skifilms? De eerste keer dat mensen je er naar vragen kan je misschien nog wegkomen met 'maar er hangt mooie muziek achter'. De tweede keer blijft het misschien bij het fronzen van een wenkbrauw maar een verschil is waargenomen.

    Dat klinkt erg bekend.. 馃榾

    Erg leuk stuk om de lezen Emile!
    Rex Monte - Amor Nix
  • Marco
    Advanced
    Marco op 17 december 2013 路 20:21
    Wauw!!! Heftig!
  • ieism
    Tourist
    ieism op 17 december 2013 路 20:23
    Mooi. Voor mij is alles wat ik met mijn handen doe vaak teveel werk en sta ik te weinig stil bij hoe leuk het is dingen zelf te maken. Dan komt er opeens iemand voorbij die het wel snapt, en je weer doet beseffen dat de simpelste dingen vaak het mooist zijn.
    Wat wel bijzonder is, de bijl waarmee we de sidecut gehakt hebben is gemaakt door Ed, een Tsimshian (Native American), die mij (onder het genot van een ontstellende hoeveelheid Saké馃槈 heeft geleerd wat het betekend om iets te maken.

    Dus niet hoe je iets moet maken, maar waarom.

    Zijn voorouders maken al eeuwen mythologische figuren uit hout, maskers en palen enzo. Na vier dagen hakken (en drinken) viel het kwartje bij mij, dat is een beetje hetzelfde als de hele zomer schaven op je balkon dus. Een Tsimshian kunstenaar moet heel lang geschoold worden voordat hij bepaalde figuren mag maken, omdat het niet alleen technische skills is maar je er ook je ziel in moet leggen. Als je dat kan, kan je creëren in plaats van kopiëren. En juist dat creëren is wat je onsterfelijk maakt.

    @emilehendrix Nu ga ik mijn skisokken zoeken, want anders kunnen we morgen niet weg. 馃槂
    splitfest.nl
  • AlexSki
    Tourist
    AlexSki op 17 december 2013 路 21:07
    Wat een inspirerend verhaal. Respect.
  • telemikey
    Advanced
    telemikey op 17 december 2013 路 21:45
    @Emile: man, man man. Wat mooi. Gaaf om te horen dat ik je heb mogen helpen in dit proces. En dat je zo hebt genoten.

    En ik moet bekennen. Ik herken het. Niet die passie die je hebt voor onze sport. Daarin ben je me (voorlopig) voorbij maar in het verhaal van het maken. Zoals je misschien weet ben ik vollop bezig met een Frankenboard project. Een projectje waarbij ik een oude windsurfplank probeer om te bouwen naar een golfsurfboard. Pellen, stringer plaatsen, aftekenen, shapen, opnieuw glassen, graphics, etc. Iedereen die ik er over spreek, inclusief 'professionele' shapers verklaarden me voor gek. "Man, doe niet zo moeilijk, gebruik een gefabriceerde (gekochte) kern. Makkelijker. Beter. Etc".

    Tegen beter weten in ben ik toch aan de slag gegaan. En ik mag zeggen dat het er tot nu toe redelijk goed uitziet. Maar minimaal zo belangrijk: ik geniet met volle teugen van het creatie proces. Wij genieten van dat proces (en blijkbaar ook van het delen met anderen).

    PS vorig jaar rond deze tijd stond ik een 'ingewikkeld' kastje met rondingen etc in elkaar te hameren in de ijskoude garage.
    White room,Pillow lines,I rule
  • 3zel
    Advanced
    3zel op 17 december 2013 路 22:02
    Gekluisterd aan het beeldscherm heb ik je prachtig verhaal gelezen en beluisterd. En misschien ook een vleugje teer waargenomen.
    Die bochten heb je wel verdient...
    knowledge is powder
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 8 januari 2014 路 12:58
    Dromen over Philemon en Baucis
    - Het schampschot en het heupschot -


    Welke rol uit het bovenstaande filmpje is jou op het lijf geschreven?

    De mede-deelnemers van meneer Boermans’ ehbbo cursus zitten met verschillende motiveringen aan de keukentafel van chalet Bekker, waar nieuwe theorie wordt geserveerd. Er wordt geluisterd, gekeken, geschreven, gevraagd en de oefeningen tussendoor zijn uitzonderlijk leerzaam. [engels accent] Bloody leerzaam [/engels accent]. De leermomenten volgen elkaar drie volle dagen lang op. Voor het in slaap vallen twijfel ik nog even over wat je kan doen als de nood eens echt aan de man mocht komen. Gedurende de cursus wordt die vraag helder beantwoord. Je kan met minimale middelen, de juiste kennis en een beetje inventiviteit een wereld van verschil maken. Waar heb ik dat eerder gehoord? Onder het genot van een kopje erwtensoep bespreken [mention="/profile/3414"]@Ieism[/mention] en ik na afloop van de cursus wat de plannen voor de komende dagen zijn.


    Zoek in deze foto de optionele extra’s...

    We twijfelen. Al van voor de cursus begon. Wat te doen als er geen sneeuw valt in een uitzonderlijk droge decembermaand? Meneer Bekker kent iemand die vandaag moois heeft gezien in Courmayeur. Hmm, waarom niet? Ietsje minder vers dan het zwaartepunt van de laatste drietraps-dump waar [mention="/profile/1971"]@Emmer[/mention] achter aan gereden is, maar de bestemming krijgt vijf uit vijf onder de titel ‘Wereldklasse’. En met de Mont-Blanc tunnel ben je er vanuit Wallis zo. Er wordt nog een herberg bij een liftstation getipt. De Everest-beklimmer op de foto bij de balie van de herberg lijkt terug te glimlachen en de herberg madamme tipt ons een resteaurantje 100 m door de achtertuin waar voor een nette prijs gegeten kan worden. Na mijn inbegrepen risotto, varken met uitzonderlijke aardappel en sappig knapperige groenten, tiramisu (mijn nieuwe nummer één) en genepi rol ik overvol terug. Terwijl ik mijn ogen nog net genoeg open kan houden om mijn rugzak in te pakken verbaas ik me over de culinaire implicaties van het geroemde ‘tunnel-effect’. En ik droom over Philemon en Baucis...


    De keuze Courmayeur is een onzeker schampschot...

    Toen Ivar en ik ’s ochtends een veldje onder de toplift hadden gepakt en wat bos aan de noordkant hadden verkend, keken we net voor de lunch eens goed rond. De topografische kaart die eerder die ochtend bij een tabacci was gekocht, liet de hoogste berg van de alpen zien en bestond voor ruwweg de helft uit gletschers. Scherpe pieken vormden voor mijn ogen een ruw en wild maar beeldschoon en indrukwekkend panorama. Tijdens de lunch (groentesoep met brood en verschillende stukken kaas, allemaal om je vingers bij af te likken) was het me duidelijk. Courmayeur, een enigszins bloederig schampschot met onbekend resultaat, bleek een doeltreffend schot vanuit de heup te zijn geweest.


    ... en een doeltreffend heupschot!

    Aan de andere kant van de tafel probeert Ivar een welkom dutje te doen maar dat werkt niet ideaal. Een stuk of vijf tot acht Italiaanse skileraren zitten in de droogste december sinds mensenheugnis te genieten. In een witte omgeving. Op tafel staat een rechthoekige zilveren schaal gevuld met oesters. Herkomst, zoals het laag, Genua? Pure heerlijkheid alom. Enkele citroenen er bij uitgesneden en ik twijfel niet meer. Al komen ze uit Limone-Piemonte, of dieper zuidelijk, we hadden er niet heen gehoeven voor heerlijkheid. Ivar tukt nog een half uurtje op een knoke harde, houten bank en ik als diabeet zit mijn hypo uit terwijl de Italiaanse skileraren aan hun pauze werken met nog meer witte wijn, minder citroen en de laatste oesters.

    ____
    Italianen zijn een heerlijk volk. Van de oma’tjes in het donker op straat, tot de ingenieurs die de liften en autowegen bouwen. Al het gave is blijven hangen in de vroege jaren tachtig en de hitjes die toen in Nederland al ‘net niet’ waren worden hier afgewisseld met Ramazotti terwijl ogenschijnlijk belangrijke wetgeving meer wordt gezien als aardige richtlijn. Één dag in de week gaat iedereen verse boter kopen en op zondag zit de lawinedienst in de kerk en moet je het zonder vers bericht doen. En dat alles in vriendelijke overeenstemming.
    ____
    [prefered music of choice: Gioacchino Rossini - Guillaume Tell, Overture, laatste deel]


    Na een dag ‘bosje versporen’ hebben we in de parkeergarage een hilarische aanvaring met een Monegasker maniak en zijn nog dikkere ego. We laten ons niet van de wijs brengen en stellen dezelfde vragen als de dag er voor. Waar heen en wat te doen? De alpen kampen met weinig sneeuw, veel fohn , stufe vier en meer van dat soort problematiek.

    Als splitboarder en telemarker ben je normaal gesproken langzaam, onhandig en moeilijk. Maar als je geen haast hebt, graag knutselt en van uitdagingen houdt, kan je het anders aanpakken. En zo komen we terecht in een op 1400 m hoogte liggend inneralpien zijdalletje zonder liften. Het eten was er heerlijk, de koffie goed en het uitzicht grandioos. De gletschers puilden stuk voor stuk van de 4000-ers af en slechts de langlauf-loipe was stevig verspoord.


    Naar boven...

    Omdat je als vlaklander met diabetes een boel te leren hebt in de bergen, is het plan niet te ambitieus: Rustig door een bos, over een wandelpad naar boven lopen, veldje zoeken, spoortje zettern en terug naar een kopje espresso of caffe lungo aan de bar.

    In de uitvoering spreek je nog een groepje toerskiers, hannes je jezelf een weg door wat stijl struikgewas en graaf je even een simpel sneeuwprofieletje dat bekerkristallen onder een pak verse pof bevestigd. We laten echt domme dingen links liggen en rijden heerlijk vers. Drie tot zeven decimeter. Koud. Avontuurlijk en heerlijk.


    ...en naar beneden.


    Er valt nog vanalles te vertellen over avonturen in Europa’s wilde westen, waar gletschers en masse van rotswanden puilen, de pof koud en verrassend diep is en ik ’s nachts heerlijk droom over Philemon en Baucis. Maar ik heb vooral ontdekt dat je zelf moet gaan ontdekken. (Maar vertel de Italianen niet dat de jaren 80 al voorbij zijn!) Het moet tenslotte wel een beetje wild blijven 馃槂


    Een split-laufende Ivar gaat undercover 馃槈
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • RP
    Advanced
    RP op 8 januari 2014 路 13:06
    Hahaaaaa, top man! Heerlijk dit Emile!
    Explore the Outdoor!
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 8 januari 2014 路 13:22
    馃榾
  • ErnstHendrikSprenger
    Expert
    ErnstHendrikSprenger op 8 januari 2014 路 13:50
    Genieten!
    FUCK YEAH I AM FREE
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 9 januari 2014 路 22:11
    Dromen over Philemon en Baucis
    -Een poederrijk intermezzo-

    [prefered music of choice: brahms –opus 17]

    Droomrealisatie?

    In de nadagen van PA#6 en een ehbbo-cursus te Finhaut (CH), wordt er nauw contact onderhouden met @Emmer die wel naar het hart van de dump is gereden. Kerst vier ik bij een tante vlakbij de Simplon en PA#7 dient zich aan vanuit het zuiden. Op een hoogte van zo’n 900 m verloopt eerste kerstdag regenachtig. De Simplon in het zuiden moet vers vangen. Beter ga ik morgen Philemon en Baucis daar eens uitlaten... Een rustig one-lift wonder op de Simplon heeft een busverbinding en ik heb niets op de agenda behalve houdbare wiskunde. Na het avondeten zit ik een lekker kopje koffie weg te werken wanneer Arjen sms’t. Andermatt was aujourd’hui apparently awesome. Pof tot in het dal en lekker rustig. Een paar sms-jes later wordt er gevraagd waarom ik eigenlijk niet een dagje langs kom in Andermatt...

    Aan het begin van mijn freeridecarrière, nog niet zo lang geleden, heb ik mezelf ter lering en vermaak een paar lange termijn doelen gegeven. Eens in Chamonix skiën en rondkijken, eens een baard laten staan tot het ijs er in blijft hangen, eens la Grave ’s winters aan doen, een bepaald couloirtje proberen, ooit iets van touwtechnieken snappen en ooit in het gave Andermatt skiën. Dat soort dingen. Je kent het wel. De simpele ik denkt dan “hmm, een open uitnodiging, zou toch zonde zijn om nu nog wat koffie bij te schenken of niet?”

    En dan volgt uit zo’n sms-je van Arjen een herhaling van zetten die op PA#1 lijkt. Arjen stelt een ongedwongen vraag, ik pak snel mijn spullen en leg mijn ski’s klaar bij de deur. Rond half elf onder de wol. Om half zeven ’s ochtends sta ik aangekleed en wel naast een lekker warm bed in plaats van er in. Deur open, cm’s verse pof en Emile is zo gelukkig als een vierjarige. Na een minimaal ontbijtje, een afdaling door verse sneeuw naar het locale stationnetje, een pitstop voor verse croissantjes en een extra colabuffer voor de diabeet in me kan ik de machinist van de tandradtrein richting Andermatt het teken geven de trein te stoppen.


    Steek je hoofd eens uit het raam! Zo veel moois 馃槂

    Na een rit van bijna twee uur door het winterwonderland dat Gomstal heet en een 15 kilometer lange tunnel stopt de trein in Andermatt. Nog voor mijn 2e voet op het perron staat is het feest: Mijn eerste voet zakt op het overdekte perron weg in de sneeuw. Tot boven mijn enkel. Snel naar de lift lopen (Gemsstock-toplift gesloten i.v.m. stufe 4) en boven loop ik tegen Arjen en zoon aan. We pakken de enige geopende stoeltjes lift een paar keer en het is oogsten geblazen: Poeder op de piste. Echte lekkere poeder. Op de piste. Echt lekker. Af en toe een klein beetje in mijn gezicht. Tegen de lunchpauze blijken snor en baard bomvol ijs te hangen. Niet van die kleine, fijne klontjes zoals met PA#1 in Hintertux (AT), maar echt brokken. Oppassen dat ze niet in die lekkere champignonsoep vallen.

    In Hintertux was het gelijkspel met voordeel voor de pistenbullies. Maar op de piste in Andermatt glijdt een pistenbully zijwaarts weg in hele diepe sneeuw en moet hij door twee andere pistenbullies losgetrokken worden uit de diepe verse pof. En ondertussen rijden wij drieen door...


    Team wepowder 2 – Pistenbullie 1

    [prefered music of choice: Deep chatham – Madeline]


    Na de lunch wordt het zicht een beetje beter en wagen we ons aan de dalafdaling. Kwestie van goed voor je uit kijken en anticiperen op wat verse powder-pockets en bulten die je net op tijd of te laat aan ziet komen. De tweede dalafdaling wordt opgekleurd met de aankomst van een sullige Sardiniër. De beste man spreekt vloeiend Italiaans. Maar geen Frans, Engels, Duits, Nederlands, Noors of Grieks en omdat mijn Latijn ook een beetje is weggezakt, communiceert het een beetje moeilijk met de beste man. Hij kan niet skien, heeft vandaag voor het eerst echte sneeuw gezien en een Zwitser heeft hem skies gehuurd. Verder kon ik er weinig van maken. De beste man moet het natuurlijk zelf weten, en ik waardeer zijn enthousiasme, maar de gesloten dalafdaling van de Gemsstock was denk ik toch wat veel van het goeie, zonder leraar, met weinig zicht en decimeters vers.

    Terwijl we hem even proberen te helpen stuiteren er wat locals de gesloten piste af en ik ben toch wel een tikkeltje verrasd. Ik verwachtte vandaag busladingen blondine scandi-meiden en figuren in afwachting van iets te dure hotels tegen te komen, maar vandaag was Andermatt niks van dat. (Zaten die scandi-meiden nog in Lapland een late kerst te vieren?) Een hand vol Zwitserse enthousiastelingen á la Helvetic Backcountry die mooi buitenspelen en vriendelijk ontspannen op liften wachten. En dat in een gebied wat freeride heeft, maar de indruk wekt maar één lift meer te zijn dan een one-lift wonder. En oké, vroeg in ’t seizoen, liften dicht wegens slecht weer en gedurende de hele dag hoor je in het dal ontploffingen om lawines af te schieten in verband met stufe 4, maar toch... Een simpel jaren 70 gebiedje dat me hopelijk met (iets) betere omstandigheden nogmaals een andere maar net zo grote glimlach gaat brengen...

    Na nog een dalafdaling is er een dag goed ge-wepowderd en geskied en wordt het tijd om de skipas in te leveren voor het statiegeld. Ik stap naar de kassa. De beeldschone blondine juffrouw aan de kassa stond de vraag van mijn voorganger te beantwoorden, maar zat toen ik weg liep de volgende vragen te beantwoorden. Ze moest blijkbaar echt even ergens voor gaan zitten.

    ____
    @Haas : Bedankt voor de ijs-baard-flirt-tip! Volgens mij is ‘ie goed! 馃榾
    ____


    Op weg terug...

    En dan raad je nooit welke joker ik op het station van Andermatt voorbij zag huppellen met zijn intacte kniebanden. Precies, de sullige Sardiniër met een Ernie-muts van Bert en Ernie! Nu rijdt de trein de tunnel weer uit en is het pikdonker. Een ander aspect van het tunnel-effect? Wat de toekomst brengt kan ik niet zeggen, maar morgen wil ik Philemon en Baucis eindelijk eens uit gaan laten. Nieuwsgierig en een beetje bang droom ik vooruit. Zou het wel...
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 9 januari 2014 路 22:38
    Leuk stukje weer, Emile. Het was een Top dag 馃榾 Doen we gauw weer!
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 9 januari 2014 路 23:01
    Bedankt! Maar niet voor ik je het openstaande pak zelfgemaakte super-oma's-super-wafels heb bezorgd 馃槂
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • Karst
    Advanced
    Karst op 9 januari 2014 路 23:05
    馃槂 .... mooi
    en la grave komt nog!
    Smile! Your ridin' pow!!!
  • Rene
    Beginner
    Rene op 9 januari 2014 路 23:31
    Heerlijk genieten van je verhaal ( met ondersteunende muziek). Ben benieuwd naar de komende avonturen. Ben overigens wel benieuwd naar de baard-flirt-tips van @haas 馃槈
    The future belongs to those who believe in the beauty of their dreams - Long Live
  • SportGillie
    Advanced
    SportGillie op 10 januari 2014 路 00:59
    Ik lees het alsof ik er zelf bij was... Heerlijk genieten...!
    Live to ride, ride to live
  • ieism
    Tourist
    ieism op 10 januari 2014 路 07:49
    Ik lees het en baal als ik er niet zelf bij was... 馃槂
    splitfest.nl
  • MickeydeHaas
    Advanced
    MickeydeHaas op 10 januari 2014 路 11:52
    Leuk stuk! La Grave gaat ook heul dik worden!!! 馃槂
    One step at a time.
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 10 januari 2014 路 12:41
    Dromen over Philemon en Baucis
    -Tijdreizen-


    De aantrekkingskracht...

    De dag na PA#7 en een mooie dag met @Emmer in Andermatt besluit ik Philemon en Baucis uit te laten in Rothwald. Een one-lift wonder aan de Simplon dat dik profiteerde van de dump uit het zuiden.

    [prefered music of choice: Bag raiders – Way back home]


    Als 8 jarig mannetje kwam ik er volgens mij de eerste keer. Het bestaat uit een enkele ankertjeslift van zo’n anderhalve kilometer. Anderhalve kilometer lang over niet geprepareerde stijle dubbele bulten, lichtjes dalende stukken en door bossen langs een piste. Kort samengevat: Ellendige lift, maar met karakter en dus mooi. Op het station waar ik de bus naar het skigebiedje wil pakken, blijkt de passtraat gesloten in verband met het afschieten van lawines en het ruimen van sneeuw. De eerste postbus naar Rothwald (die niet de hele pas over kan), gaat ook pas over een uur. Neem een goed boek mee, zorg voor een onbewolkte dag en de ‘Helvetic-backcountry’ mentaliteit werkt heerlijk.


    Avontuur is een recept voor genot geworden...

    Eenmaal aangekomen klik ik @telemikey ’s oude Linken-bindingen in en ga ik in de rij staan. Ruim 15 jaar geleden was ik bang dat dit leuke gebiedje failliet zou gaan, maar nu ben ik bang dat alles al verspoord is voor ik begin: Italianen, een berggids, freeriders en zelfs een groep franstalige Zwitsers met te brede bakken skiën vandaag meer meters over de autoweg dan over de piste (en dat zegt wat!). En ik ben jaloers. Echt jaloers. Stik jaloers. Want o wat zou ik graag... Maar na een paar honderd meter in de lift klap ik omver over een dubbele dipper van een steile bult in het immer slecht geprepareerde liftpad. De tijd heeft 15 jaar stil gestaan. Mijn mallen malde niet genoeg en de punten aan de voorkant prikten zo de bult in. Dan ski ik voor het eerst op Philemon en Baukis. Onwennig door donker bos en over een wandelpaadje. Echt lekker gaat het niet. Maar er zitten anderhalve bocht tussen die me positief verrassen. Het lijkt te werken. Maar die lange lift gaat ‘m vandaag niet worden.


    Pijnlijk. Niet op Philemon en Baucis

    Terwijl ik beneden bij de lift mijn gewone skies aan doe voor een doodstille rit naar boven, wordt ik, waarschijnlijk geheel terecht, uitgelachen door een paar freeridende Zwitsers. Niet openlijk maar ze gniffelen en ik versta ze toevallig en helaas prima. Mijn ogen als spleetjes, even vechten tegen ... Met mijn gewone skies onder, even later op driekwart van de liftrit naar boven, besef ik dat het liftpad 15 jaar geleden ook werd geprepareerd door een stel imbiciele smurven die de pistenbully-chauffeur zijn sleutels hadden ontfutseld en de boel flink wilden verzieken, maar dat dat geen afbreuk heeft gedaan aan een paar van mijn mooiste skidagen met broertjes en neefjes. Herrinner me iets uit de 9x9. En zo’n dag laat ik me vandaag in m’n eentje ook niet afnemen door wat bulten in diezelfde stomme lift.

    [prefed music of choice: Anna von Hauswolff – Mountains crave]


    Naar beneden moet ik maar eens kijken of de afdaling op Philemon en Baucis misschien wel zou kunnen. En wat blijkt? De tijd heeft ook hier boven 15 jaar stil gestaan. Poeder tot op de Simplon en twee pistes vanaf het prefab-container-barretje terug naar beneden. De piste is blauw tot er in het bos een ongeprepareerde afdaling als diepzwarte kers op de witte slagroomtaart bij komt. Het is grof verspoord en eigenlijk te moeilijk voor Philemon en Baucis, maar er slingert van boven tot beneden een laf bosweggetje tussendoor en dat blauwe pad is goed te doen. Desnoods te lopen als het zou moeten. Beneden aangekomen controleer ik mijn bloedglucose en eet en drink ik wat bij. Ik waag een hele, hele grote gok, en hang Philemon en Baucis aan mijn rugzak. Gewone skies weer onder en de liftman ziet ze vliegen.


    Zo het licht in?

    Boven aangekomen draai ik de rollen om. Reguliere ski’s achterop, Philemon links- en Baucis rechts onder. De nog niet gewaxte teerverf is wat stroever dan p-tex, maar ze draaien super licht. Stukjes rechtdoor gaan wel oké. Tijd voor het eerste echte bochtje. En verdomme dit is bekend! Grote bakken, korte bochtjes, slecht gewaxt. Dit zijn precies de bmb originals die ik een keer met targa-bindingen mocht proberen. Maar dan nog beweeglijker. Ongelofelijk. Ondertussen probeer ik meer. De punten prikken beeldschoon door bultjes heen en zodra je ze op hun kant zet is er geen houden meer aan.


    Ik weet dat het een piste is, maar deze is voor jou Steven!

    Mijn benen telemarken onder me door, heen en weer, niet meer voorzichting maar proberend. De hele piste af. Onbewust kies ik een stuk onbedoeld zwart in plaats van het lekker lopende blauwe bospad en zo ploeg ik plotseling door de poeder. Het publiek schijnt een mooie voorstelling te hebben want ik hoor achter me iemand klappen en joelen. Maar ik kan alleen maar aan krachtig geplaatste bochten denken. Aandacht er bij en mijn beste bochten ooit. Omdat ze goed zijn en gaan op twee stukken absolute schoonheid. Ze zijn eigen en anders en zouden niet moeten werken, maar werken zo veel beter dan verwacht. Het werkt gewoon! Het is een spannende verrassing die onze voorouders gemotiveerd moet hebben om meer te doen en te blijven proberen. Ik voel iets dat de freeriders aan de andere kant van het bos waarschijnlijk moeten missen. Ik heb iets ontdekt en gedurfd. En alhoewel het meer van hout is dan metaal, is het mijn eigen SR71 blackbird.

    [prefered music of choice: Haerts – All the days]


    Er volgt een wat breder stukje. Ik kom het pad af en laat ze lopen op de piste over een weide. Laat ze los gaan en versnel. Op voor mij hoge snelheid zet ik drie bochten achter elkaar. @Echo ’s wepowder handschoenen raken aan beide kanten sneeuw en de skies geven me vertrouwen. De telemark-straaljagerbocht blijkt ook te kunnen. Ze vliegen licht en sturen speels.


    De bushalte na afloop is even zoeken 馃槂

    En na nog een afdaling met krachtig geplaatste en soms zelfs aggressieve bochten wordt het tijd om de bus terug niet te missen. Na een hand vol bochten op weg terug naar beneden stopt de postbus midden op de autoweg om een paar freeriders in te laten stappen onder aan een veld dat ik zelf al meer dan een decennium wil rijden. Maar dat ik het vandaag niet gereden heb, dat ik vandaag geen freerider was en makkelijk scoorbare poeder links heb laten liggen om een dag te vullen met een ankerlift en maar drie afdalingen maakt me niet meer uit. Het boeit me eerlijk gezegd even geen donder omdat ik zit te dagdromen over andere dingen. Het laatste stuk van de busrit naar het station van een Zwitsers provinciestadje denk ik terug en vooruit. Aan vrij rijden.


    Een tijdloos doorgaande internationale autoweg...
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • RP
    Advanced
    RP op 10 januari 2014 路 12:48
    Kippenvel...... Epic!
    Explore the Outdoor!
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 10 januari 2014 路 12:49
    Hartverwarmend 馃槂
  • telemikey
    Advanced
    telemikey op 10 januari 2014 路 15:14
    Dude. Gast. Serieus. Geweldig dit.

    Goed geschreven.

    En wat gaaf dat P&B deden wat je ze vroeg!

    Meer, meer, meer...
    White room,Pillow lines,I rule
  • Tim3
    Beginner
    Tim3 op 10 januari 2014 路 15:40
    Super gaaf!
    'Go, go on that great adventure' - Jeremy Jones (Higher)
  • Dio
    Advanced
    Dio op 10 januari 2014 路 23:40
    Tranen in mijn ogen.

    B e s t

    t o p i c

    e v e r.

    Dank.
    Life is what happens the moment you put your phone away.

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro