Weer, nog meer, opnieuw, Japan: Three vulcanoes tour met HPG


  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 4 maart 2015 · 10:17
    Dit jaar, na drie keer Honshu (het centrale en grootste eiland) wilde ik nou eindelijk eens naar Hokkaido op poedertrip. Helaas kon mijn maatje niet in die weken dat ik wel kon, dus heb ik na wat wikken en wegen de 'three volcanoes tour' begin februari bij HPG guides geboekt.
    (http://www.hokkaidopowderguides.com/)

    Eventjes heb ik verlekkerd naar hun 'Rishiri Island' tour gekeken, maar die hele tour is maar drie dagen op het eiland en de data kwamen niet uit en bovendien, na Myoko San vorig jaar wilde ik nou weleens een actieve vulkaan beklimmen. Plus, de tour duurt een volle week en belooft het Daisetzuan natuurreservaat aan te doen, die ook nog op mijn lijstje stond.

    Vier dagen voor de tour begon, ben ik naar Furano vertrokken, om mijn toch best wel belabberde conditie een beetje op te krikken. Na het afkrassen van de ‘powder zones’ van Furano, die klein en snel afgekrast zijn, twee keer per dag de vellen onder en in mijn eentje net naast de piste omhoog lopen tot de top. Ook toen het halve gebied gesloten was vanwege de voortrazende wind. En waarvoor? Voor de verbetering van mijn conditie, voor first tracks in waaisneeuw op ijzige lege pistes, daarvoor!

    Furano biedt best wel mogelijkheden voor zover ik kon zien, maar ja, ik was alleen. En ik ben eigenlijk best een schijtluis, (in Japan meer voor treewells en geulen eigenlijk dan lawines) dus geen dolle avonturen in onbekend terrein zonder kaart en maat. Als vervanging van ‘avontuur’ op de vlakkere stukken de bosjes naast de piste omhoog vellen. Met maar een paar bomen tussen mij en de piste krijg ik al meteen een gevoel van avontuur. Rust en eenzaamheid. Laat maar komen die toer, hier wil ik meer van!

    Foto's zijn genomen door mijn medetourders:


    Daisetzuan national park. Waar zullen we eens naar boven gaan? Hier?



    Of toch maar hier? Furano Dake vanaf de ridge die achter de Ryokan omhoog gaat.






    Terug naar de Ryokan aan het einde van de dag. Een onsen wacht, en een een gedekte tafel!


    Die gedekte tafel bedoel ik!

    Het is niet gelukt, overigens, met die vulkaan beklimmingen. Zowel het weer als de vulkanen werkten niet mee. De Tokachidake werd door de japanse overheid als op dit moment te actief bestempeld, en dus mag je niet binnen een kilometer van de caldera komen. De Asahidake had drie dagen aan een martelende wind blootgestaan en kon zonder crampons niet beklommen worden. We kregen nog een snelle mail vlak voor vertrek of we alsjeblieft crampons wilden meenemen, maar helaas had ik en een andere deelnemer aan de tour zowiezo (nog) geen crampons en huren bleek onmogelijk, zowel voor mij als voor de tourorganisatie. Dus geen Asahidake voor ons. En in Niseko kwamen we middenin de dump terecht, dus ook de Yotei bleef buiten bereik.

    (Dat een touroperatie die al 14 jaar op Hokkaido mensen gidst geen crampons bezit zegt overigens wel wat)

    Het was tot nog toe voor het binnenland van Hokkaido een slechte winter, zei de Japanse gids die ons, een Canadees, een Schot (met baard!) een Zwitser, Twee Amerikanen en ik, in Asahidake kwam ophalen. De kust kreeg geweldig veel, maar de depressies drongen maar niet door tot het binnenland. Hij verontschuldigde zich dat de poeder slechts kniediep zou zijn.
    De Amerikanen, ex ski patrollers van de westkust, begonnen te lachen.

    Vier dagen stralende zon hebben we gehad in Daisetzuan national park. De eigenaar van de Ryokan vond het maar raar. Zon zien ze hier normaliter pas in maart. De gids schudde zijn hoofd, zei: "sorry, no new powder" en leidde ons naar perfect geconserveerde droge kniediepe poeder op de schaduwrijke beboste flanken van de Furano Dake. "Sorry, not so deep anymore" zei hij. De amerikanen lachten opnieuw. De zwitser kon bijkans niet meer snowboarden omdat hij zulke droge poeder nog niet gewend was. De schot, zijn leven lang gewend aan verwaaid beton, bleef sprakeloos, zelfs tijdens faceshots. "I've never seen anything like it" Zei hij grijnzend toen we beneden aan waren gekomen. "not so good season, weather is strange this year" zei de gids.

    "Dude, if this is a bad season, I am going to freakin' move here!" zei de canadees.


    De tweede dag. Dat zijn onze sporen van gisteren waar we op uitkijken. Dit moemden we 'Totally tracked' In Daisetzuan werden we in mum van tijd verwende nesten!

    Vier dagen stralende zon, 1500 hoogtemeters per dag, over verschillende tochtjes verdeeld van ruwweg een uur omhoog, 10 minuten naar beneden. De hele dag droge poeder en eerste sporen. Kniediep de eerste dag, slechts boven de enkels de tweede en derde dag, maar droog, zoveel droger en lichter dan wat ik in Honshu aan poeder heb gereden. De ryokan waar we verblijven staat bijna middenin het Daisetzuan National Park, je klikt zowat je board onder voor de deur, en bij terugkomst wacht er een hete onsen, roestig bruin dampend drijf ik tussen de hoge sneeuwwallen met uitzicht op de bergtoppen en de zonsondergang. Ronduit geweldig. Ik zou mijn leven kunnen slijten op zo'n plek. De berg bij de deur, en geen enkele lift nergens, geen andere bebouwing, geen dorp, alleen maar de berg met die ryokan er middenin.

    De ryokan heet "Ryounkaku" is al wat verouderd (wat boeit het) en hun officiele site is alleen in het japans.
    http://ryounkaku.com/

    Op tripadvisor staat hij ook:
    http://www.tripadvisor.com/Hotel_Review-g1120351-d1882989-Reviews-Ryou...

    De laatste dag in Daisetzuan hebben we een zijtop van de Tokachidake beklommen, die net buiten de een kilometerszone lag. (Tjonge, wat stinkt zo'n vulkaan!) De sneeuw was weggewaaid en verblazen, er werden zastruchi (de japanners noemen ze net zo, omdat ze alles wat met skieen te maken heeft van de oostenrijkers hebben geleerd) geript en nadien in een andere onsen aan de voet van de vulkaan bijgekomen. Die onsen, modern, groot, zes buitenbaden en drie binnenbaden en een bubbelbad en sauna, heeft ook een hostel en grote parkeerplaats naast de deur. Als je de onsentoegang betaalt, vinden de uitbaters van de onsen het helemaal niet erg als je daar de nacht met je campertje blijft staan. Ski in ski out plek met openbare toilet en onsen voor 600 yen per nacht. Als je lief kijkt mag je ook gebruik maken van de gedeelde keuken van het hostel. Een tip voor wie een Hokaido car-danchi wil gaan doen!

    Daarna worden we via een touristenstop in de whiskey destilleerderij van Hokkaido naar Niseko gereden. De Schot lacht ietwat smalend. “Japanse whiskey? Oww, com’on!” De hele groep dus de testbar in. De Schot blijft smalend grijnzen, tot we de Yoi-ichi whiskey 15 en 20 jaar oud voorgeschoteld krijgen. “Wow” zegt hij “This is actually... quite good”

    In Niseko worden we verwelkomd door een andere gids, een Nieuwzeelander die blij is te horen dat we liever skinnen dan lift assisted poeder rijden. Dat is mooi want morgen gaat het sneeuwen grijnst hij. Drie dagen lang brengt hij ons met zijn bus naar een plek aan een verlaten weg, of bij een kleine onsen, of bij een hotel ergens net buiten Kiroro, om daar de vellen onder te plakken en naar boven te lopen. Drie dagen sneeuwt het, met korte opklaringen tussendoor, en weet hij ons door een paar heerlijke bossen te leiden, niet te steil, niet te dicht begroeid, en onaangeraakt. De eerste dag met zware, ochtige poeder “This feels like BC!” kraait de canadees. De tweede dag met kniediepe droge poeder en de derde dag met heupdiepe pof. Die laatste dag is epic, zijn we het allemaal over eens, inclusief de gids. We zijn de eerste op het bergje en rijden elke afdaling diepe, hoog opspattende, gillende poeder. Epic! Roepen de amerikanen. And it was epic trailbreaking too! (Trailbreaking in 70 cm vers hou ik net aan drie meter vol, zo blijkt... daar moet ik nog wat op oefenen!) “Dude... this is a bad season? You kiddin’ me?”
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 4 maart 2015 · 10:26



    Op de flanken van Tokachidake, voor zover als we mochten gaan. Af en toe een vlaag zwavel in de neus. (Die witte pluimen, dat zijn dus geen wolken, dat is de vulkaan) De staketsels van bomen die je ziet zijn van het bos dat hier stond in de tachtiger jaren, de laatste keer dat de Tokachidake uitbarstte. Het was geen lava dat hen de das omdeed: de grond werd gloeiend heet. Dit leidde tot geanimeerde speculaties in de onsen: wat te doen als we zometeen in de onsen onderaan deze berg zitten en de vulkaan barst uit? "Als het water plotseling veel warmer wordt, ondanks dat je poedelnaakt bent: RENNEN!"


    De folder van de Onsen en hostel onderaan Tokachidake. Geen idee of ze een website hebben en hoe je die karakters uitspreekt op zijn japans..



    De eerste dag in Niseko. Geparkeerd bij 'Mi imi Onsen' en daar omhoog.


    De dag. Die dag. 70 centimeter vers, en dan breekt halverwege de dag ook de zon nog eens door... wat een dag!


    Epic trailbreaking...


    Bij deze weg stonden we dus geparkeerd en zijn de pas opgeveld..
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 4 maart 2015 · 10:28
    Veel van de gopro footage die ik had bleek onbruikbaar, maar ik kon er nog een kleine edit van maken:

    (Kwaliteit is wat gammel, een groter bestand duurt te lang om van hier te uploaden, helaas)

    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • sanno
    Tourist
    sanno op 4 maart 2015 · 13:18
    mooie zalige beelden en vast erg goed voor je conditie elke dag 1500 hm skinnen.
    Maar ik neem aan dat dit voorlopig de laatste keer Japan was voor je. En wat denk je wat ik maar meteen het eerste jaar naar hokkaido gegaan?

    Had je nu gewoon je helm op in de onsen?

    trouwens actieve vulkanen zijn nu ook niet zo bijzonder tenminste als ze echt actief zijn. Mijn allereerste toerski ervaring was in chili de Villarrica op (toevallig was gisteren in het nieuws dat die nu echt lava spuwde), maar toen was hij ook actief. We kregen dan ook naast vellen en crampons ook een gasmasker mee (!) Bovenaan zag je niets en stond je alleen in de rook. een half uur gestaan in de hoop iets verder de krater in te kunnen kijken en misschien lava te kunnen zien. Er vlogen ook zo nu en dan wat stenen door de lucht (gelukkig zonder iemand te raken). De volgende dag sloten ze de vulkaan af omdat er toen niet meer alleen stenen, maar hele rotsen door de lucht vlogen.
    Het is toch vooral het wijdse uitzicht waar je van moet genieten, maar dat lukt ook al aardig vanaf de lift bij Furano bijvoorbeeld.
    Toerisski
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 5 maart 2015 · 08:11
    Dank! De foto's zijn van de medetourders, en genereus gedeeld. Mijn conditie heeft het inderdaad erg goed gedaan, mijn longen ook! En ja, misschien had ik Hokkaido gewoon eerder moeten doen. Als je puur voor de sneeuw gaat is Hokkaido gewoon beter.

    Maar ja, zoals dat gaat met plannen en beschikbaarheid van poedervrienden en wensen van zowel mijzelf als van de ega en zo (Tokyo zien, Kyoto zien..) ... plus, de heupdiepe poeder in Myoko voor zeven van de tien dagen zal ik ook niet licht vergeten! Het is zwaardere poeder, het is niet zo geweldig droog en licht en fluffig als Hokkaido, maar nog steeds gillend goed.

    De onsen take is gewoon met de gorpro in de hand. Ik was de allereerste en enige die dag. Het is niet de onsen van de Ryokan overigens. Die is echt bijna sienna bruin. Met de helm op in de onsen doe ik pas als die vulkaan uitbarst. 😀

    (Niet zo bijzonder zeg je... maar wel een stoer verhaal! In Italie kan je volgens mij ook op een vulkaan touren. Heeft @Poederslet dat niet eens gedaan en een paar dagen later is dat ding uitgebarsten. Zoiets staat me iig bij..-edit: de Etna natuurlijk, DUH-)

    Dit was inderdaad mijn laatste keer Japan voorlopig. Terug naar good ol' Europe. Vier jaar Alpen! Dat wordt ook super! Mochten we ooit nog naar Oost Azie gezonden worden, ga ik in de winter lekker dicht bij het Daisetzuan national park zitten!
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • sanno
    Tourist
    sanno op 5 maart 2015 · 11:39
    heerlijk toch de rust en stilte van het omhoog lopen (niet trailbreaking). Misschien een volgende keer nog Hakkoda?
    Toerisski
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 5 maart 2015 · 20:53
    Wawiezawie !!! Japan is zoooooo zot. Ik ken ne gast die 10 jaar na mekaar naar Japan is gegaan. Ik snap em !
    ps pas in z'n laatste jaar had ie zon gezien ; is ondertussen wél al zo'n 8 jaar geleden ...
    climate is changing.

    ps 4 jaar alpen ook ni slecht denk 😃 vooral dat secretje daar in de piemonte 😉
    sbs roelz
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 6 maart 2015 · 05:32
    Ik snap em ook! Japan is onvergetelijk. Als ik in de toekomst nog eens naar Japan ga, moet Hakkoda/Aomori er absoluut ook eens aan geloven, lijkt me geweldig om een roadtrip met een paar goede poederrijders te doen in Noordelijk Honshu (en Hokkaido, er is een tunnel toch?) En wat mij betreft wordt er dan veel geskind!

    Btw, Koen, Hokkaido roept je:


    Climate is indeed changing. Dit jaar schijnt dat er in Ulaanbaataar overdag vaak temperaturen boven nul waren. Dat is ongekend daar in Mongolie. Het wordt een probleem voor de herders (Het enige water in de lente is smeltwater en de meeste sneeuw -die daar vanuit Siberie aan komt waaien- is al gesmolten. En de regens beginnen pas in mei...)
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • RP
    Advanced
    RP op 6 maart 2015 · 07:20
    Heel vette trip en prachtig verhaal, ik.wil ook!
    Explore the Outdoor!

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro