Tripreport PA #13


  • TMOZ
    Advanced
    TMOZ op 29 maart 2017 · 10:26
    #PA13 Tripreport
    Een beetje laat, maar dan toch nog flink wat leesvoer voor den liefhebbert!

    Preparation; The game of choosing your spot.
    Donderdag ochtend; het lijkt op basis van het laatste berichten van MeteoMorris de Piemonte te worden. Een voorzichtig huiswerk met bestemmingen is gedaan en even snel Champery gecheckt voor goedkope booking.com opties. Rond de lunch komt De Specialist (niet alleen zakelijk, maar vooral vanwege zijn expertise in discussies) me ophalen, auto vol met verse brede snowcountry skietjes, om nog wat extra te testen.
    Dan een laatste keer refresh op wePowder.nl en “hee een nieuwe update”. Groot lawinegevaar, vooral boven 2000m. Regen op lagere hoogtes. Sjit, dat was net niet helemaal waarop we hoopten. Het oosten is kouder, dus we besluiten de navi maar eerst op München in te stellen. Wat zoeken we dan? Een gebied met bomen, maar boven de 1500m, want daaronder regent het. Niet precies de meest eenvoudige zoektocht in Oostenrijk, vooral rond Salzburg, waar veel dorpjes rond de 800m hoog liggen.. Er wordt contact gezocht met Het Orakel, onze telefonische hulplijn in de Brainport. Hij is het met ons eens; de oostkant van Oostenrijk moet het worden. Uiteindelijk komen we uit bij Tauplitz. Ook omdat De Specialist daar al eens is geweest. Een paar uur later blijkt de weersvoorspelling te kloppen, het hoost om 12u ‘s nachts nog steeds enorm in het dal. Regen dan wel te verstaan. En veel.



    Dag 1. Powder to the people. But not to many people.
    De dag erop worden we wakker met wat lawinepijlen en de lift is laat open, pas tegen 10.00u. De neerslag is over gegaan in sneeuw, maar pas laat in de nacht want er ligt net 5cm. Misschien 10cm. Fijn om even zonder poederstress (de lift is nog niet open) de piepers nog te testen en de nieuwe lawine airbags aan te passen. Heerlijk dat De Specialist ook daarvoor heeft gezorgd (of eigenlijk snowcountry). Vorig jaar hadden we nog een model met accu mee, maar dit jaar weer “oldschool” met patronen. Dan de keuze voor de ski’s vandaag. In nauwgezet overleg met De Specialist wordt het de Line Mordecai. Vorig jaar al mijn favoriet, een zekerheidje voor een goede start van het weekend.
    In de lift ziet het er ontzettend mooi uit. Maar hoe hoger dat we komen, des te harder het waait en des te dichter de mist. Dit was de rede dat we voor dit gebied hebben gekozen; dat betekent de hele dag tree skien. Onder deze lift. Door de wind en sneeuw is ons vorige spoort naar de helling iedere keer weer dichtgeblazen en het lopen kost zo flink wat tijd.



    Maar eenmaal in het bos is de poeder super licht en de onderlaag verrassend zacht! Firsttracks, faceshots en wolken poeder die in de lucht blijven hangen, secondenlang na De Specialist zijn McConkey turns al heeft gezet. Wat een lekkere eerste dag! De Mordecais draaien heerlijk licht tussen de bomen door, wat een topskietje dit he.



    Nog 2 of 3 andere groepjes zetten in hetzelfde bos hun lijnen, maar er is hier genoeg poeder voor iedereen. Note to self; op het kaartje op de tauplitz wepowder route staat dat je in het ook skiersrechts van de lift in het bos kunt zijn. Maar daar is het terrein toch wel echt gevaarlijk, veel steiler (35-40+ graden) en cliffs van enkele tot meerdere meters. Maar toch erg fijn dat we een platform hebben waarop je met hoogtemeters kunt zien waar je kunt freeriden.



    Aan het einde van de dag toch moe gestreden, misschien niet door de poeder, maar meer door de run-in waarin het wel telkens weer erg veel stappen was. Maar we kijken elkaar ook aan met de bekende brede grijns en rode wangen. En met twee biertjes voor de neus (“ich muss noch fahren” wordt door de barman beantwoord met “ach so dann gib ich dich 2 bier”) opnieuw de zoektocht voor de “best spot next day”. Enkele gebiedjes liggen dichtbij; Ramsau, Loser, Krippenstein. Maar iets verder rijden (Gastein, Heiligenblut) is er meer sneeuw gevallen. Wederom wordt de hulp van Het Orakel ingeroepen. Het Orakel was niet ontevreden over Loser. Er is bos en het is 20 minuten rijden. Gletsjergebieden vallen af vanwege het veiligheidsrisico (geen touwen bij en vaak te hoog vanwege lawinegevaar). Zo gezegd zo gedaan, het wordt Loser.

    Een avond met een professionele sessie biljart volgt en de ochtend erop in de ontbijtzaal blijkt het bluebird te zijn. Wat een uitzicht. En er hangt een kaartje van het hele gebied. “Oh Krippenstein is erg dichtbij”. En binnen 30 seconden wordt het nauwkeurig uitgekiende plan van de avond ervoor in de prullenbak gegooid.

    Dag 2. Het la Grave van Oostenrijk.
    Onderaan de lift krijgen we wel een beetje ontzag voor het gebied. De rotspartijen die boven de parkeerplaats uitstijgen zijn nogal indrukwekkend. Het doet me denken aan Leukerbad. Waar de Fruck(-tose) moet je hier terug naar de lift skiën? Vandaag moet ik van De Specialist op een ander latje. Snowcountry heeft niet voor niets die auto volgemikt met speelgoed is de boodschap. Het worden de K2 marksman. “Die iets stijvere tail is hier wel fijn” verzekert De Specialist me. De rocker in de tip kijkt me lieflijk aan. We zullen zien denken we maar.



    Krippenstein is voor beide een onbekende locatie. Er zijn aangeduide routes (met paaltjes) waar de lawineveiligheid enigszins getest is. Wij houden het vandaag bij deze routes, waar nog steeds genoeg gevaar zit. Het flinke freeride terrein is niet overdreven steil, maar er zijn veel rotspartijen en ook gaten waar je in kunt vallen. Note to self 2; hier moet je met een white-out zeker nooit komen. Nog niet eens aan denken. Er is nog voldoende poeder te vinden, maar er wordt ook met iedere gondel een enorme lading freeriders het gebied in gespuugd. Het is dan ook zaterdag en “de Kripp” is geliefd bij de Zuid-Duitse Freeriders had ik al eens gelezen. In de gondel staan meer brede bakken, helmen en lawine airbags dan dat er “gewone toeristen” staan. De gondel uitgekomen, wacht om het grootste terrein te bereiken ons een pad van ongeveer 20 minuten stappen. Dat je constant tussen de freeriders en toerskiers loopt geeft de cultuur van het gebied al aan. De
    Specialist en ikzelf starten (de zoveelste) levende discussie; is het sneller om vellen onder te doen hier of niet? En mocht het even zo snel zijn, wie is er dan vermoeider geworden. De Specialist is nogal voorstander van zijn vellen. Ik snap het wel, anders heeft snowcountry voor niks een paar setjes vellen en pin bindingen mee gestuurd met ons. Maar ikzelf stap stoïcijns door met het zweet op mijn rug en voorhoofd. Voor me loopt namelijk een dame met vellen en om deze discussie te winnen moet ik haar bijhouden en toch doen alsof me dit weinig energie kost. Waarom ben ik altijd zo koppig in discussies? Enfin. Aan het einde van het pad komen we bij “de HAI” uit. Japans voor “ja” maar Duits voor een Haai. Bovenin is er nog lekkere poeder, maar dichter bij het middenstation wordt het al meer een uitgekraste mogultrack. Hier komen mijn skies vandaag ook goed tot zijn recht. Zowel in de poeder als op hardere getrackte stukken geeft ie goed thuis. Ik kan het alleen niet zo in de backseat skiën als de Mordecai gister. Dan gaan de K2s er vandoor. We doen ook een keer de dalafdaling door het bos, die uitkomt op de piste. Maar hier is direct de warmte merkbaar. Onderin is de sneeuw harder, waarschijnlijk al een keer opgedooid en aangevroren. De piste is één slushbaan. Al met al een geweldig gebied met enorm veel mogelijkheden nadat het gesneeuwd heeft. En ook qua uitzichten erg gaaf. Voor de toer skiërs lijkt er alleen al qua routes op de pisteborden genoeg te doen. Met een biertje op starten we wederom het bestemmingen spel, maar komen toch al snel op Gastein waar we al eerder met gedachten mee speelden.

    Dag 3. Fancy pants.
    We besluiten ons zelf eens te verwennen met een mooi (maar betaalbaar) hotel in Bad Gastein zelf en lopen ’s avonds nog een rondje door het dorp. Wat een gave hotels en wat zijn het er veel. Allemaal goed bijgehouden, maar toch bekruipt je de gedachte dat dit vroeger een veel populairdere, chique bestemming was. Eigenlijk is het vergane glorie, al zien de hotels er nog mooi uit. Alleen staan er geen ferrari’s en rolls royces meer, maar skoda’s, renault clio’s en 8 jaar oude passats (die van De Specialist). Overigens natuurlijk niks mis mee.
    De ochtend erop wederom bluebird en we zetten koers naar Sportgastein. Op de parkeerplaats mag ik wederom uit het winkeltje in de achterbak kiezen. En met “kiezen” bedoel ik dat (-ik de luxe heb dat) De Specialist beslist dat ik opnieuw een andere ski mag proberen. Het wordt de Atomic Backland FR 109. Hetzelfde gevoel als de K2, maar dan…anders. Aha. Even later staan we bovenaan de cabinelift van Sportgastein. De kom aan de achterkant, de route richting het tolhuisje is goed te zien en er staan al veel sporen. We bekijken de route op wepowder en zien 40 graden staan als steilste stuk. En het is stufe 3. Dat is dan een no-go voor ons, ook al glijden er net 4 mannen zonder rugzak en met hippe mutsjes op de traverse in. Wij besluiten voor de aangeduide freeride route te gaan. Ook hier zijn een aantal routes door het gebied lawinesafe gemaakt, maar wel een stuk minder heftig dan krippenstein. Bovenin aardige poeder, maar na een paar honderd meter, als de traverse terug begint, steeds meer verwaaid en steeds meer en dikkere bruchharsch. Helaas. Misschien later op de dag dooit het op? Nu is het helemaal niks. Als we weer boven staan, zien we weer een paar groepjes die de route richting tolhuisje induiken. We besluiten te vragen waar de steile stukken zijn en krijgen “unter” als antwoord. Gezien ook hier het lawinegevaar iets lager is onder de 2000m, besluiten we het erop te wagen. Opnieuwe lekkere poeder, maar het is enorm verspoord. Onderin, wordt het eigenlijk gewoon een smalle piste, maar wordt het ook steeds meer slush. Maar wat een enorm gaaf gebied als er net een dump is geweest (en de stufe het toelaat). Een lang, heeeeel lang bospad brengt ons terug naar het tolhuisje, waar de bus ons weer terugbrengt bij de lift. Goeie route dit!



    De poeder is niet meer makkelijk te vinden, lager is het slush of bruchharsch. Hoger zien we, vooral op de noord hellingen, verschillende spontane kleine lawines. Plus boven de 2000m is het lawinegevaar overal 3 tot 4. En de voorspelling is alleen maar warmere temperaturen. Hoewel het plan was om maandag ook nog een halve dag te knallen, besluiten we om zondag – na een verdiend heerlijk biertje – terug koers te zetten naar huis.

    Helaas bracht de trip niet de poeder waarop we hoopten. Normaal in maart wagen we het hogerop, maar vanwege het lawinegevaar was dat voor ons dit keer een No-Go. Toch was het een heerlijk weekend en krippenstein en Gastein zijn toch zeker plekken om terug te komen als het dumpt aan de oost kant!
    The dream is not about actually getting there..but enjoying the ride
  • Kendo
    Beginner
    Kendo op 29 maart 2017 · 11:23
    Fijn report!
    “Ein Brett macht Spaß. Zwei Bretter machen doppelt so viel Spaß”

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro