PA 15 & 16 Exotic surprises.


  • Guy.
    Advanced
    Guy. op 23 februari 2012 · 18:15
    Deze winter heb ik me voorgenomen om elk PA mee te pakken wanneer mijn agenda het ook toelaat. Vorig jaar hebben alle reports van Koen dit vuurtje bij mij aangewakkerd. Dit vuurtje is nu een beetje uit de hand gelopen, aangezien mijn voornemen was om elke maand poeder te gaan knallen, en de teller is nu inmiddels op 7 trips komen te staan.

    Tot op heden heb ik legendarische trips gehand en veel vrienden gemaakt in de sneeuw. Het begon met de eerste sneeuw in Oktober terwijl ik het weekend darvoor nog met 25 graden aan het kanoen was in het Amsterdamsche bos ( ja, je leest het goed kanoen) Ook heb ik ingesneeuwd in de Gargellen gezeten met 200 cm verse sneeuw en het gebied voor ons zelf. ( klein detail, we moesten we omhoog hiken daar de liften gesloten waren, anders een beetje too good to be true), met een Local in Laax door de bossen geragd en de eerste knallen als ze vallen met Alpadventures meegemaakt.

    Anyway, het was al een goed seizoen maar februari diende zich aan, en ik MOEST gaan. De voorspellingen liepen niet zo vlot, in die zin dat de Alpen niet op ramkoers zouden liggen met het front. 7 dagen lang GFS kaarten checken en het sneeuwbericht op wepowder om het uur verversen ten spijt, de alpen waren gewoon niet aan de beurt. Zeker wegens mijn gloednieuwe ABS, wilde ik mijn gear toch wel heeeel graag uittesten.

    Het rampscenario voltrok zich; de alpen visten achter het net, het lage druk gebied wat naar de alpen zou bewegen bleef midden italie hangen. Wat nu?!  Nou gewoon, in plaats van 900 km, 1700 km naar de poeder rijden om de buurt van Rome ons heil te zoeken. De Appenijnen it is!

    Maar ja, dit gebied staat niet in de Gids, dus heb ik dagen het internet afgestruind om alles uit te zoeken. En een ding wat vast staat is dat er over die gebieden vrijwel niets te vinden is behalve een piste kaart als je geluk hebt. Gewapend met een tiental printjes en kaarten van gebieden durfde ik het avontuur aan te gaan.

    Op 1 februari heb ik 2 andere maten zo gek gekregen met mooie praatjes om dit avontuur aan te gaan. Normaliter ben ik geen voorstander van een nacht door te rijden, maar wegens poederstress wilde ik niet 1700 km gaan rijden en er achter komen dat Giuseppe en Gianluca alles al hebben afgekrasd.

    De reis ving aan op vrijdag 3 februari om 17:30 vanuit Haarleem, nog 1700 km te gaan. 23:30, Basel, de reis lijkt voorspoedig te gaan. 00:30, Milaan, zo snel hadden we het nog nooit gedaan, we stonden zelfs op het punt het Guiness book of records te bellen, zouden we 1700 km in 12 uur kunnen doen?. Bij Bologna bleken de goden ons niet zo gezind, het was ZWAAR aan het dumpen. Om een deprimend verhaal jullie te besparen kwam het er op neer dat we 400 km stapvoets tot aan bestemming hebben gereden achter sneeuwschuivers...

    Eerste betsemming was Ascoli Piceno, waar we een goedkoop maar kwalitatief hoog hotelletje hadden geregeld. Vlak bij dat dorp lag een gebiedje genaamd Monte Piselli. Nadat we onze spullen in het hotel hadden gedropt en een espresso'tje achterover hadden geslagen ging het echt gebeuren, onze eerste meters in de Appenijnen. Een serpentineweg naar boven deed ons enthausiasme stijgen, want de hoeveelheden namen bijbels proporties aan, er bleek een meter te zijn gevallen!



    We konden het niet meer houden, bluebird, een meter poeder en alle Guiseppes die aan het bronzen zouden zij. Net voor de laatste 2 km stortte ons luchtkasteel in elkaar. Wegens de sneeuw konden ze de toegansweg niet vrijmaken. Italianen kunnen niets! In de Alpen was dat wel anders. Een local die zo uit een skifolder uit de eighties gesprongen leek te zijn, raadde ons een gebiedje aan in de buurt. Ik kende het niet, maar hij verzekerde je dat je er allemaal liften zou hebben. Na weer 1.5 uur in de auto te hebben gzeten, let wel we hadden er al 17 achter de rug, was de weg naar zijn gebied wel erg rustig. A little bit too quiet.

    Alsof we vervloekt waren, bleek ook dit gebied dicht te zijn! Onze moraal zakten tot in de zolen van onze ski/snowboardschoenen. Overigens bleek het gebied met allemaal liften niets meer voor te stellen dan een touw en een sleper van max 70 hoogtemeters. Na een korte hike bij het dichte touw, had ik toch mijn eerste poederbochten onder mijn Jones Hovercraft achter de rug. Uitgeput dat we waren, kwamen wij op een beter idee. Aangezien we met 3 man waren mét een auto besloten we om om de beurt liftie te spelen met de auto en afdalingen langs de pas te pakken. De afdaingen waren niet enorm, maar het is wel bijzonder om die hele berg voor je zelf te hebben mét prive lift/auto.



    Afgepeigerd en redelijk voldaan ging het licht uit om 21:30 in het hotel. Voordat ik sliep hoopte ik wel dat de volgende dag meer zou brengen, want was het die 1700 km wel waard?

    Helemal vol energie brak er een nieuwe dag aan. Proto selva was onze nieuwe objective. Freeride paradise volgens hen zelf..Het lieve meisje achter de receptie belde stad en land af om een herhaling van zetten te voorkomen. Het gebied was open! opgelaten stapten we in de auto. De weg was als een deja vu; bakken met sneeuw en zon!



    Zou het dan echt gaan gebeuren? De liften draaiden en er waren maar 5 auto's op de parkeerplaats. Niets kon verkeerd gaan! nou ja, alleen een van mijn maten was zijn skischoenen vergeten, small detail. No friends on powder days! Samen met mijn andere compagnon kochten we een liftpas voor 20 euro in het restaurant, en pakte het enige stoeltje naar boven. Wat een poeder overal! Het liftje ging met een slakkengang naar boven, en ik hield het niet meer.

    Eenmaal boven en ingestrapt gingen we los. Na wat in het oog liggende stukjes te hebben gepakt bleek dat dit gebied té veel poeder had gekregen, en het moeilijk was een goeie stijle lijn te vinden. Ik heb veel poeder gereden in mijn leven, maar nog nooit meegemakt dat te veel poeder soms ook niet ideaal kon zijn. Er lag zeker 80 cm, het had er ook wel 50 mogen zijn. Wat een luxeprobleem.

    Onze andere vriend had inmiddels voor 7 euro een paar stinkende gorgonzola boots aangemeten gekregen, en we gingen op pad. Het voordeel van skiers is is dat ze mobieler zijn. Na eerst een paar paden te hebben gemaakt op vlakkere stukken konden we die banen gebruiken om snelheid op te pikken voor de verdere runs. Het was ongeloofelijk hoe diep het was, en rustig in het gebied. We werden raar aangeken met onze ABSen en zoals elke Italiaan betaamt gevraagd naar de Nederlandse coffeeshops. Nadat alles links door ons was gedaan, begaven we naar het rechter gedeelte waar niemand nog was geweest. Vanuit de lift zag het er te vlak uit, en de hike terug zou suicide zijn. Maar we waagden het er op. Na een heerlijk sttuk door het bos, kwamen we uit op de vlakte waar ik de hele dag al op aan het azen was.



    Het ging dan niet met mach 10, ook cruisend met 80 cm onder de benen en poeder tegen je knieen is het goed toeven in de Appenijnen. Het uitzicht was ook prachtig. Wat mij opviel is dat de vegetatie compleet anders is. Naaldbomen stoppen bij 1200 meter, en daarna krijg je vage bomen en takken bossen. Geen tree- maar takruns. Na deze run 3 keer te hebben gedaan en 2 Guido's onder gesprayd te hebben ( soort van per ongeluk, maar wel verdiend) reden we huiswaarts. Al met al een hele bijzondere dag. Waar scoor je nou voor 20 euro nog poeder?

    Dag 3. We waren wel toe aan wat stijlers. Op de pistekaarten was het moeilijk af te lezen of iets stijl was. Maar de dag ervoor kregen wij een tip van een Italiaanse om maar naar Campo Imperatore te gaan, alleen de naam al... Ik had hier al over gelezen dat dit pure freeride zou zijn, maar ja, dat was Prato Selva ook. We namen de gok en stapten de auto in om 2 uur te rijden. Althans dat dachten we.

    Na 1 uur en 3 kwartier kwamen we uit bij een lift, "Gran Sasso", maar volgens de Tomtom moesten we nog 20 km over een pas die dicht was. Nee toch, niet weer! Tomtom leid ons wel om, wat 1 uur extra betekende. Maar goed we zijn hier niets voor niets. Na allemaal obscure bergdorpjes te zijn gepasseerd bleek deze pas ook dicht te zijn! Het leek wel alsof we in een slechte banasplit grap zaten. Maar goed, weer een omleiding, en wéér een dichte pas! Mijn vrienden wilden de handdoek al in de ring gooien, maar ik kon het niet geloven. Zelfs na bellen met gebeid in gebroken italiaans was het "aperta". De moeder van een van mijn vrienden sprak gelukkig italiaans dus belde ze nogmaals en stuurde ons naar de plek waar we 2.5 uur ook al stonden.

    Vol ongeloof bleek de lift "Gran Sasso" toch het gebeid "Campo Imperatore te zijn" We konden ons wel voor onze hoofden schieten. Haastig laadden we de planken en latten uit de auto en namen de gondel naar boven. Oh, en pas kostte maar 15 euro.



    In de lift bleek dit een super vet gebied te zijn. Een gondel en ruim 1000 hogte meters aan freeride! Na eerste wat grote poedervelden te hebben gestreept, en wel weer genoeg stijle helleningen achter de kiezen gehad te hebben was het tijd om naar de Valle Freda te gaan. Hét freeride gebied. En wát een freeride, ik raad het aan iedereen aan. Soort van Italiaans Krippenstein. Ondanks dat er al een dag mensen waren geweest, was er nog heel veel te halen! Het begon met enorme velde en eindigde in een smalle vallei met de bekende takkenbossen. uitiendelijk kwamen op een weg uit en moesten 15 minuten terug lopen. Maar elke cm was het waard. Na deze run nog 2 keer te hebben gedaan was het klaar, aangezien we nog 900 km naar Zuid-Duitsland moesten rijden, want PA#16 diende zich alweer aan.

    Aangezien we niet nogmaals 1700 km wilden gaan rijden in een keer besloten we een eind te rijden zodat we op dinsdag nog een klein stuk over zouden hebben. Na veel wikken en wegen besloot ik naar Oberstaufen te gaan. Kleine gebiedjes en weing liften hebben sowieso mijn voorkeur, en Oberstaufen voldeed hieraan. Ik kneep hem wel met de sneeuw, aangezien het pas woensdag los zou gaan. Bergfex gaf maar enkele centimeters aan en ik verwachtte er niet zo veel van uiteindelijk. Zag het meer als een voorverkenning voor een andere keer.

    Wat bleek, de goden waren ons nu wel gezind! er lag zeker 30 cm op de berg, en het bleef sneeuwen! na elke run vulden de sporen zich, en toonde het gebied zijn ware aard. Veel hoogte meters, treeruns ( echte trees ditmaal) en stijle hellingen. Elke run werd maar beter, en omdat we eigenlijk deze dag hadden afgeschreven, was het de vetste dag van de trip!





    Eindstand, 4200 km, 4 gebieden, slaaptekort, een gebroken highback ( tweede keer dat ik mijn gloednieuwe Diodes breek) en voor dichte gebieden staan. Was het het waard? JA! je ziet maar weer dat als je er je best voor doet de voldoening groter is. Op exotische plekken met goede vrienden is sowieso een goede combinatie, en met als kers op de taart een uitgestorven dikbesneeuwde Oberstaufen, konden wij ons geluk niet op. Wat je van ver haalt is lekker, maar soms smaakt dichtbij nog beter!
  • Echo
    Advanced
    Echo op 23 februari 2012 · 19:42
    Goed verhaal, ik beleef het mee vanaf de bank! Stoke 😃
    Do or do not, there is no try (Yoda)
  • josvboxtel
    Advanced
    josvboxtel op 23 februari 2012 · 20:20
    Erg lekker verhaal! Als je nog eens die kant op gaat....  8)
  • Dennnnis
    Beginner
    Dennnnis op 23 februari 2012 · 22:57
    heel heel, heel lekker verhaal!
    En zo herkenbaar. Soms moet je doorbijten om serieuse voldoening te krijgen!
    sneeuw, pffff
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 24 februari 2012 · 00:23
    Prachtverhaal.
    Volgens mij heb ik letterlijk van elke regel genoten!
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • coen
    Advanced
    coen op 24 februari 2012 · 10:21
    VET!

    Was heel benieuwd hoe dat zou zijn, freeriden in de appenijnen. Thnx voor de report😃 Heb je meer foto's??
    Earn your turns...
  • RobinN
    Advanced
    RobinN op 24 februari 2012 · 10:28
    Wow, heel vet verhaal man, mooie trip!
    Waar het wit is, is een weg.
  • stef
    Advanced
    stef op 24 februari 2012 · 13:05
    Mooi avontuur!
    Alleen al door het taalverschil een belevenis
  • Guy.
    Advanced
    Guy. op 24 februari 2012 · 14:19

    VET!

    Was heel benieuwd hoe dat zou zijn, freeriden in de appenijnen. Thnx voor de report😃 Heb je meer foto's??


    heb nog wat meer footage, binnenkort zal ik een filmpje uploaden..
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 24 februari 2012 · 16:28
    Super !!! De max ! Van zoiets smul ik. (En eigenlijk is 'tekst' soms toch wel beter dan 'beeld'  :😃 )

    (En nu ben ik mij al de hele tijd aan het afvragen wie mij ooit vertelde dat hij daar enkele jaren geleden ook geweest was ... en dat daar zelfs een hele FreeRideCrew bestaat die dus 'slechts' 1x op een paar jaar hun 'gangen' kunnen gaan ...)
    sbs roelz
  • Arjen
    Advanced
    Arjen op 24 februari 2012 · 17:00
    Heel. Erg. Vet.

    Sorry, ik bedoel natuurlijk:

    VET
    One day, they'll invent synthetic powder, ban all kinds of work and give you a free liftpass...

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro