[TR] Koninginnetrip en het menselijk vermogen


  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 11 februari 2014 路 18:34

    [pmc: Tony Anderson – Rise (ft. Salomon Ligthelm)]

    Al jaren wil ik me ontwikkelen tot een betere skier. Mensen skien of boarden me voorbij. Gaan beter, gaan mooier en gaan verder en altijd harder. Dat is altijd zo geweest. Mensen voorbij gaan wil ik niet, maar ik wil wel mooier leren skien. Verder en uitdagender leren dalen. Net wat steiler leren gaan. Wat langer leren vol houden en meer. Ook zou ik graag, als ik later groot ben, een betere reiziger zijn, maar daar over misschien een andere keer meer.

    Naar mijn ervaring is ontwikkeling vooral een kwestie van het in beweging brengen van wat eerste steentjes. Niet noodzakelijk makkelijk, maar haalbaar als je zou willen. En mijn eerste zandkorreltje lag in een boek dat beschrijft hoe wiskunde, scheikunde en biologie verbonden zijn en maken dat de menselijke geest werkt. Als je dan na de hondenwacht op een donkere Franse autoroute en een eerste kopje Italiaanse koffie aan de andere kant van de Frejus-tunnel opdrinkt onder het genot van een flauwe grap van [mention="/profile/1506"]@Pazz457[/mention], spreken de verschillende glimlachen boekdelen. Ze zijn verbonden.


    Zo moet het...

    Na een schnall kapotgetrokken te hebben, beginnen Pascal, [mention="/profile/9626"]@RuudvW[/mention], Ger en ik het gebied te ontdekken. Na een tijdje beginnen we naast de piste. Wit blijkt rots met dust te zijn en ik ga onderuit. Ik mis mijn crashpants een beetje maar mijn ski's zijn er erger aan toe. We zoeken boompjes op en 't blijkt mee te vallen. Waar ik voorheen een pokkenhumeur kreeg van te zware sneeuw tussen bomen, moeilijke bochtjes, net wat steilere stukken, stukjes teruglopen om een struikje heen en dat soort ongemak, was het nu zo'n punt niet. Want even verderop lag heerlijkheid. Nog wat bochten onverspoord. Lekker steils, fijne stukjes in het zicht van de lift en dat soort ervaringen.

    Na de lunch met warme soep en brood twijfelden we: de liftjes aan de andere kant van 't dal opzoeken en de skishop met een bezoekje vereren voor de kapotte schnall, of toch nog even doorgaan waar we bezig zijn. Een jonge, hippe local aan de bar van de reddingsdiensthut halverwege de piste helpt ons verder met de interessante informatie dat we al goed zitten. Het is hier net wat kouder gebleven en 10 meter voorbij het hekje begint een leuke bosafdaling.

    En daar ontwikkel ik mezelf.
    Voor het eerst in m'n leven cold smoke blower pow op m'n wangen. steiler, onbekend, maagdelijk wit en lariksen. Lariks, lariks, lariks, bijna omvallen, even stilstaan, weer doorgaan. Lariks, lariks, lariks linksom, lariks, lariks, spray’tje, lariks, lariks, lariks, lariks, omvallen, lariks vastpakken, lariks, lariks, lariks, spray’s tussendoor, lariks, lariks, lariks, stilstaan en even op adem komen. En vanaf nu klaag ik nooit meer over bomen. Het enige woord wat ik de rest van de dag uit kan brengen is lariks.


    [pmc: Ellie Goulding – High for this (kygo remix)]

    De volgende dagen rijden we samen met broers Sander en Ole in de Italiaanse melkweg. We rijden door spannende bossen waar we te laag uit komen, we dalen door mistige open velden af naar Sestriere en we rijden veel meer tussen de bomen in Sansicario-Marioland. Een ruime 9,5 op de schaal van Bardonechia, als het niet meer is. Sander en Pascal vliegen op kruissnelheid achter elkaar het bos door waar de rest punten scorend achter aan stuitert. Er wordt poeder geoogst en terrein uitgespeeld. Bultjes, steile stukjes, onder boompjes door en om 12 uur 's middags versporen we nog vers onder de lift. Het is feest in Marioland!


    Verbondenheid

    In de grijze wolkenmassa die vanaf de golf van Genua is binnengestroomd vervaagt het verschil tussen de theoretische natuurkunde die dynamische massabewegingen en golfgedrag voor mijn ogen beschrijft en de praktijk van steile gangen en bewegingen tussen bomen door. Er worden flauwe grappen gemaakt en in de rij voor de lift legt een skileraar zijn groep volwassen Italianen uit dat wij vrijrijders zijn. Als hij mijn telemarkbindingen ziet mag ik niet verder zonder high-five en een glimlach van oor tot oor.

    Na vier dagen Italie kan ik me niet meer herinneren dat ik stukken bos ooit links heb laten liggen. Ik heb vaak net wat steilere stukjes gepakt dan ik voorheen zou doen en ik heb losgelaten. Voorzichtig zal ik altijd wel blijven, maar ik heb de statische zekerheid om al mijn deelplannen vooraf volledig in beton te gieten losgelaten en in plaats daar van kies ik vaker voor de zekerheid die ik op een bepaald moment vindt. Hoe voelen mijn kanten? Wat zie ik voor me? Hoe gaan m'n buddy's er over heen? Welke houding wil ik aannemen? Kan ik dit moeilijke stukje toch doen in deze sneeuw? En dat is anders dan altijd uit principe van veiligheid locaal het makkelijkste stukje naar beneden kiezen in een globaal zo veilig mogelijke afdaling.


    Sander op snelheid

    Prochaine arret: La Grave – Koninginnetrip

    In de afdaling van Monginevro krijgen we 'n mailtje van [mention="/profile/56"]@Meteomorris[/mention] dat we beter de Frejustunnel kunnen pakken omdat de col du Lautaret dicht is. Op de fiets een aardige pas die je langs een telemarkwinkel naar 2058 meter brengt maar nu betekent het omrijden. Ik denk aan frontbewegingen en besef dat je met 2058 meter alle fronten uit oost en west aardig leeg kan trekken. Terwijl we een wafel naar super-oma's super-wafel recept wegwerken denk ik aan de thermodynamica die er voor zorgt dat Ger en Ole meer dan zes uur en ruim 230 kilometer achter het stuur moeten kruipen om de knikkerbak bij Argientere en de route Napoleon te bedwingen. Verschillende geschaarde vrachtwagens, kettingen die bij verschillende mensen voor ons van wielen afschieten, verse sneeuw en een donkere nacht doen verlangen naar een eenvoudige doch voedzame maaltijd. En dat lukt maar half want bij aankomst in herberg Edelweiss worden we tegen elven 's avonds verrast met een voedzaam en heerlijk drie gangen menu.


    Meneer Mollier, waar komt die witte heerlijkheid vandaan?

    Na de dumps uit het oosten wordt er de komende dagen sneeuw uit west en zuidwest verwacht. En daarom begint het koninginneavontuur de dag er na toch meteen in La Grave. En dat is anders. Uniek. Wild. Serieus maar speels. We rijden over grote open stukken door onverspoorde decimeters tussen seracs door en langs melezes. Melezes met poeder en zo nu en dan een pillowtje. Mijn specifieke glimlach van oor tot oor verandert in een zachtere diepe glimlach van binnen. En ik laat los. Naast bomen waren sprongetjes vooraf een sociale no-no. Geen botten breken. En alhoewel het terrein dat ik om me heen zie serieuzer en indrukwekkender is dan alles wat ik eerder zag, ben ik aan het buitenspelen als de zeven jarige Emile die van metershoge hooibalen af sprong en koprolde op een warme zomerse Brabantse akker.


    [pmc: Aydio – Deltitnu]

    Terwijl gidsen, Karsten, Evan, de broertjes de Haas en wie al niet meer de pillows welbewust per strekkende meter pakken, sluipen ze bij mij een beetje onopvallend in mijn lijn. Je pakt eens een half metertje en het lukt wonder boven wonder. Je land in diepe, diepe pof. Uiteindelijk ben ik na ruim anderhalve meter hoogte zonder te vallen maar opgehouden. Je loopt aan tegen de randen van wat natuurkunde kan verklaren en ik weet dat mijn specialiteit nu nog komt. Na het bos volgen de hoogste buckels die ik ken. Natuurlijk ben ik als telemarker altijd overal de laatste, maar op de buckels scoor ik punten op kwaliteit. Voor me doorkruist iedereen het buckel stuk snel, maar de laatste restjes in mijn benen tellen dubbel.


    ...

    Ze bewegen actief gestuurd maar wild onder me door. Het is heerlijk om ergens hard maar secuur tegen aan te trappen, raak te trappen, je staalkanten te voelen grijpen en je bovenlichaam met een rugzak vol diabetesreserves stil en beheerst te voelen dalen. Om tegelijkertijd twee uitersten te zijn. Je hebt waarschijnlijk groot gelijk als je stelt dat ik buckels ski als een zak aardappelen, maar ik ben beter geworden en geniet van alles wat ik zie en zijn kan. En ondertussen ben geworden. Voor de lunch in een oud hutje op 2500 meter word de lift tot 3200 gepakt. Dan de pistenbully die ons met een gigantisch koppel richting het babyslepertje brengt en dan vanaf 3600 afdalen. Ik heb nog nooit zo veel bochten achter elkaar geskied zonder te stoppen. De poeder is onverspoord en diep. Sprays volgens het boekje. En als je instinct je zegt te stoppen, kan je nog honderd meter verder dalen. En dan nog een keer. Mijn mooiste afdaling. Tot dan toe in ieder geval.


    [pmc: Wim Mertens – Wound to wound]

    Na een overnachting in Briançon rijden we de dag er na in Puy Saint Vincent. Met Pascal twijfel ik over het weer en de opening van de Lautaret. Bij aankomst regent het, maar dat gaat snel over in sneeuw omdat de sneeuwgrens daalt. En zo ziet natuurkunde er in de praktijk uit. Luchtbewegingen uit zuidwest, wind en meer van dat soort dingen. Harde wind en wolken zorgen voor slecht zicht maar de lange oliegoed-regenjas van wepowder gids Babare is goed te volgen. En weer rijden we heerlijk tussen melezes en achter de gids aan over uitdagend steile stukjes onverspoord. Na nog een omrit van 230 kilometer over de route Napoleon worden er 's avonds skies en boards gewaxt in de fijne werkplaats van herberg Edelweiss.


    Richting de wildernis die Lautaret heet.

    De volgende ochtend, op weg naar Serre Chevallier speelt [mention="/profile/56"]@Meteomorris[/mention] verkeersregelaar terwijl Evan en Karsten de auto van een ouder echtpaar uit een sneeuwmuur verwijderen. Het blijft winderig en de lijnen uitdagend. Zo nu en dan lekker steil. Onverspoord door de nog steeds vallende verse sneeuw en geen lijn zonder lariks en glimlach. De groepjes zijn lekker op elkaar ingespeeld en de gidsen spelen graag mee, getuige bijvoorbeeld de spontane backflip van gids Yann 馃槂.

    Na, voor mij, zeven dagen in zeven verschillende gebieden, staat er nog een dagje la Grave op het programma. Omdat er stufe 4 geld en de situatie precair is, gaat met enige vertraging alleen het stuk tot 2400 open. Onverspoord. Meer melezes. Pillowtjes. Buckels. En glimlachen. Powdergiggles van oor tot oor. Je mag je weer een keer in het felgekleurde liftbakje proppen en kijkt om je heen. Als je de gids een hert aan wil wijzen, opent hij de deur van het liftbakje boven een rotswand om het beter te kunnen zien en de Zweed naast je deelt zijn koekjes uit. Het kleine genieten uit de 9x9 is het mijn grootste genot geworden. Omdat ik het overal en altijd tegen kom.


    Meer klein genot...

    Boven aan de lift breekt de in Italie gerepareerde schnall van mijn schoen weer af en dat kleine beetje controle dat je als telemarker over je ski's hebt, wordt gehalveerd. Mijn (voorlopig 馃槂 ) laatste anderhalve run in la Grave gaan op anderhalve schoen. Door een uitdagend smal, ijzig couloir met steen in 't midden. Ik doe het niet profi mooi, maar ik geniet van elke millimeter. Met geweldige mensen om me heen. In een witte wereld vol rotsen en seracs. En ik ontdek dat de schoonheid en het plezier dat ik in ons tijdverdrijf zoek niet alleen in een beweging, een object of een glimlach van oor tot oor ligt, maar juist in de verbondenheid van al die geweldige details om ons heen.

    Omdat ik samen met andere mensen kan genieten van sneeuwvlokken en ijskristallen, die uit de middellandse zee en de atlantische oceaan, richting rotsen en ijzige uitgesleten couloirs gekomen zijn. Waar we er wild door heen kunnen blazen, waar we ons geweldig van pillows kunnen gooien en waar we kunnen begrijpen waarom we ons verantwoord op hoge snelheid langs lariksen heen en weer kunnen smijten. En om zo te genieten van het menselijke vermogen.

    (@de rest: Mochten jullie hier onder nog foto's en of filmpjes willen delen, graag!)
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.
  • famvermeent
    Tourist
    famvermeent op 11 februari 2014 路 19:14
    wow!
    feel like doin' it
  • philipc
    Advanced
    philipc op 11 februari 2014 路 19:32
    Super!
  • Pazz457
    Expert
    Pazz457 op 11 februari 2014 路 19:36
    De Auteur!
    Let ook even op de snorkel (binnen handbereik)
    Go to heaven, ski like hell!
  • Pazz457
    Expert
    Pazz457 op 11 februari 2014 路 19:37
    Go to heaven, ski like hell!
  • RuudvW
    Advanced
    RuudvW op 11 februari 2014 路 19:54
    Leuk bericht @EmileHendrix, was een topweek!
  • Karst
    Advanced
    Karst op 11 februari 2014 路 20:07
    Dikke like Mr Snorkel!
    Smile! Your ridin' pow!!!
  • meteomorris
    Tourist
    meteomorris op 11 februari 2014 路 22:37
    @EmileHendrix, like. Die snorkel zal ik niet snel vergeten. Well done mister telemarker.
    May the powder be with you.
  • Arjen
    Advanced
    Arjen op 11 februari 2014 路 22:55
    Schitterend verhaal!!!
    One day, they'll invent synthetic powder, ban all kinds of work and give you a free liftpass...
  • 3zel
    Advanced
    3zel op 11 februari 2014 路 23:12
    Vet geschreven, ik was helemaal mee.
    Mooi ook dat je 'eindelijk' toch die progressie kan maken...
    En ja die lariksen, dat is onbeschrijfelijk lekker...
    knowledge is powder
  • ErnstHendrikSprenger
    Expert
    ErnstHendrikSprenger op 11 februari 2014 路 23:16
    PUIK!
    FUCK YEAH I AM FREE
  • Dutchess
    Advanced
    Dutchess op 12 februari 2014 路 03:52
    Super. Echt, super. Je bezorgt me een enorme grijnsglimlachfonkeling in mijn ogen.
    We dont stop playing because we grow old, we grow old because we stop playing
  • Aryen
    Advanced
    Aryen op 12 februari 2014 路 07:33
    Heerlijk stuk weer, Emile. Ik wou dat ik er bij was, maar zo lukt het ook prima 馃槂. Heb je ook je lariksen gescoord. Herkenbaar, die progressie voelen en het lekker kunnen laten gaan, omdat het tussen de oren goed zit en je voelt dat je die landing wel gaat 'sticken'. Niet zeker of het de juiste term is, maar je begrijpt me wel.
  • Flow
    Advanced
    Flow op 12 februari 2014 路 09:14
    Heerlijk! Super verhaal!
  • ieism
    Tourist
    ieism op 12 februari 2014 路 09:23
    Potverdrie wat een hoop rake woorden. Moet jij niet eens een eigen blog hebben ofzo ?
    splitfest.nl
  • RP
    Advanced
    RP op 12 februari 2014 路 10:44
    @EmileHendrix wat een heerlijk verhaal weer..... genieten!

    @ieism +1 Emile for Blogger!
    Explore the Outdoor!
  • meteomorris
    Tourist
    meteomorris op 12 februari 2014 路 11:15
    @ieism @RP, gaan we fixen
    May the powder be with you.
  • evan
    Advanced
    evan op 12 februari 2014 路 12:23
    Goed verwoord, @EmileHendrix. Ik kijk al uit naar je eerste telesnorkelblog.
  • SneeuwHaas
    Advanced
    SneeuwHaas op 12 februari 2014 路 16:35
    LIKE! 馃槂
    Rex Monte - Amor Nix
  • koen_djfistel
    Advanced
    koen_djfistel op 12 februari 2014 路 18:59
    juiste, rake én schone woorden én Goe Bezig !!! Likerdelikerdelike !!! +1 for Blog !!!
    sbs roelz
  • Anouk
    Beginner
    Anouk op 12 februari 2014 路 19:22
    +27 voor blog! Herkenbaar, maar veel keren beter verwoord dan in mijn hoofd ooit kan worden bedacht.
  • GervanRijsbergen
    Beginner
    GervanRijsbergen op 12 februari 2014 路 22:12
    Vanaf dag 1 heb ik me telkens weer prettig verbaasd over jouw menselijke vermogens. En dat doe je nu weer met dit bijzondere verslag.
  • EmileHendrix
    Advanced
    EmileHendrix op 13 februari 2014 路 15:48
    Bedankt allemaal, bedankt!
    Na eerst wat leesverslagjes over skiboeken gepost te hebben, postte ik vooral om mijn eigen herinneringen wat harder te maken. Ik ben er blij mee dat het bij jullie goed valt. Nou heb ik geen flauw idee hoe mogelijke blogs er uit gaan zien, maar ik zal proberen er wat moois van te maken 馃槂
    Een kleine fantasie kan groter zijn dan de wereld.

Reageer

Je hebt een account nodig om te kunnen reageren in dit topic. Login of registreer.

Upgrade naar wepowder Pro

  • Uitgebreide 14 dagen verwachting
  • Hellingshoek- en expositielagen
  • Inspirerende freeride routes
wepowder Pro