Het Pitztal blijft een bijzonder dal. Het is rustiger dan veel andere gebieden, maar biedt veel mogelijkheden voor freeriders. Veel wePowderaars kennen ongetwijfeld de Mittagskogel of de mogelijkheden bij Rifflsee. Dit keer was ik er niet alleen voor de poeder, maar vooral voor een tour die al langer op mijn lijst stond: de beklimming van de Wildspitze en de afdaling door het Taschachtal. Sterker nog, dit was de afdaling die het freeridevirus echt heeft aangewakkerd. Want heel lang geleden, toen ik nog in de derde klas van de middelbare school zat en we met school een week in het Pitztal waren namen mijn toenmalige gymleraren (uiteraard met een gids) me op deze tour mee (alleen de afdaling, zonder de klim naar de Wildspitze). Ook meer dan dertig jaar na dato: nog steeds grote dank!
Op pad met Harald
Onder leiding van gids Harald gingen we op pad aan de achterkant van het gletsjerskigebied. Harald heeft veel ervaring in alpien terrein, heeft over de hele wereld gegidst en was op dat moment ook aan het trainen voor een expeditie richting Mount Everest. Geen kleine jongen dus en hij kende ook nog eens iedere meter van het Pitztal.
1000 hoogtemeters
Voor deze tour pak je de lift de Mittelbergbahn en daal je een klein stukje af voordat je de kam overgaat. Een klein stukje afdalen over een zuidhelling en ombouwen maar! In totaal loop je ongeveer 1000 hoogtemeters omhoog. Technisch is het nergens heel moeilijk. Wij deden er ongeveer 2,5 uur over. Juist daardoor is dit een tour die ook voor beginnende freeriders (zelfs zonder tourervaring) goed te doen is. Maar goed, wel met een gids op pad natuurlijk! Aan de voet van de Wildspitze verandert de tocht. Het laatste stuk naar de top doe je niet meer op ski’s. Als je de behoefte hebt om naar het Gipfelkreuz te lopen dan doe je dat op je skischoenen over steil terrein met veel losse stenen en vaak nog meer wind.
Afdaling door niemandsland
Daarna volgt waarom ik af en toe de tourski’s onderbind: een mooie afdaling door niemandsland waar hier en daar ook nog lekkere sneeuw te vinden was. De afdaling over de Taschachferner is nergens echt moeilijk of steil, maar wel indrukwekkend door het terrein waar je doorheen skiet. Je daalt af door een groot gletsjerlandschap, ver weg van de drukte van het skigebied. De laatste paar honderd hoogtemeters gaan door de morenen. Daar is het meer glijden dan skiën, maar dat hoort erbij. Uiteindelijk kom je uit bij de Taschachhütte, in het gebied van Rifflsee.
Lawinegevaar twee
Wij hadden geluk met het weer. Het was zonnig en helder, terwijl er wel een nieuwe storm onderweg was. Daardoor moesten we wel een beetje op de tijd letten, zodat we rond drie uur weer beneden zouden zijn. Op de dag dat wij deze tour maakten, stond het lawinegevaar op 2. Dat maakte de omstandigheden relatief gunstig. Het belangrijkste alpine gevaar bleef de gletsjer zelf, met de spleten. Met gids Harald was dat goed te managen.
Vallée Blanche van Oostenrijk
Ik zou deze tocht bijna de Vallée Blanche van Oostenrijk willen noemen. Niet omdat het exact hetzelfde is, maar wel vanwege de lengte, het gletsjerterrein en het uitzicht. Het grote verschil is dat het hier veel rustiger is. Terug in Mandarfen is de Alpine Box een goede plek om af te sluiten. Een fijne plek voor een drankje en wat eten, en duidelijk een ontmoetingsplek voor de alpine community. Pitztal, het was weer genieten!
Reacties
Lijkt me heel tof om een keer te doen.
Toen ik een paar weken geleden de Taschachferner vanuit het skigebied deed had ik precies hetzelfde idee, net een mini vallee blanche. Leuke report, dankje. Dat het op de Wildspitze niet druk is ligt een beetje aan de dag🤣
Ha Arjen, je was toen al onverzadigbaar en wilde na elke lesdag met de gids naar beneden in plaats van met het treintje! Mooi dat ik een heel klein stukje heb kunnen bijdragen aan jouw passie. Je ‘ouwe’ gymleraar.